ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ:Η ΕΛΛΑΔΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΞΕΦΩΤΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΠΙΣΩ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΓΟΝΑΤΙΣΑΝ

Ελλάδα

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Είναι μια νομίζω πολύ ενδιαφέρουσα και κρίσιμη στιγμή αυτή που βιώνουμε όλοι. Είναι η πρώτη Κεντρική Επιτροπή του κόμματος που διεξάγεται σε συνθήκες υλοποίησης ενός από τους μεγαλύτερους, ίσως σημαντικότερους στόχους που θέσαμε από την αρχή της διακυβέρνησης. Που διεξάγεται δηλαδή μετά το πέρας αυτής της σκληρής, της δύσκολης περιόδου των μνημονίων.

Η πατρίδα μας έκανε το αποφασιστικό βήμα ώστε να πάρει ξανά τις τύχες της στα χέρια της.

Στα χέρια των ανθρώπων της, ξανά.

Το αποφασιστικό βήμα, ώστε να μπορούμε να προχωράμε από δω και στο εξής χωρίς άλλους εξωτερικούς καταναγκασμούς.

Χωρίς άλλα μαρτύρια της σταγόνας.

Χωρίς άλλους διαρκείς εκβιασμούς.

Και αυτό, κατά την άποψή μου, όσο και αν κάποιοι το υποτιμούν, όσο και αν κάποιοι μπορεί να λένε ότι νομοτελειακά κάποια στιγμή θα συνέβαινε, αυτό το κάποια στιγμή άργησε πάρα πολύ και όχι τυχαία, οχτώ ολόκληρα χρόνια. Συνεπώς, είναι ένα ιστορικό γεγονός αυτό που έχει ήδη επισυμβεί.

Και είναι αλήθεια ότι στη μεγάλη διαδρομή πριν φτάσουμε στην 21η του Αυγούστου, πριν από λίγες μέρες δηλαδή, συνέβησαν πολλά.

Ο ιστορικός χρόνος συμπυκνώθηκε απότομα.

Μέσα σε μόλις πέντε χρόνια, από το 2010, η χώρα μας άλλαξε πρόσωπο.

Έγινε σκιά του εαυτού της.

Το βιοτικό επίπεδο, τα δικαιώματα του ελληνικού λαού, εξανεμίστηκαν.

Έγιναν θυσία στο βωμό της «ευλογίας» – κατά την περιβόητη ρήση ενός εκ των πρωταγωνιστών εκείνης της περιόδου – της ευλογίας που μας είπαν ότι ήταν τα μνημόνια.

Αυτές οι τεκτονικές αλλαγές στην ελληνική κοινωνία ήταν, όμως, και το υπόβαθρο για μια μεγάλη πολιτική αλλαγή, που κανείς μα κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί, κανένας πολιτικός αναλυτής, κανένας και εξ ημών. Αυτή που συνέβη το 2015.

Και, επίσης, αυτή η μεγάλη ανατροπή και πολιτική αλλαγή δεν ήταν  αυτονόητο ότι θα συνέβαινε.

Διότι η πρώτη αντίδραση σε μια τέτοιου μεγέθους κοινωνική καταστροφή, όπως αυτή που συντελέσθηκε τα πρώτα χρόνια της μνημονιακής περιόδου, η πρώτη  αντίδραση δεν είναι αυτονόητα η αντίσταση, αλλά η απόγνωση.

Όμως ο ελληνικός λαός, δεν αφέθηκε στη μοίρα του. Αναδείχθηκε αυτός σε πρωταγωνιστή των εξελίξεων.

Και η πολιτική αλλαγή του 2015, επιτρέψτε μου να πω, ήταν ένα συλλογικό «ως εδώ και μη παρέκει» του λαού μας, που  ξανακίνισε τον τροχό της ιστορίας.

Δεν ήταν, όπως κάποιοι πιστεύουν, ούτε άλμα στο κενό ούτε απονενοημένο διάβημα.

Ήταν δύο πολύ συγκεκριμένα πράγματα:

Απόδοση των διαχρονικών πολιτικών ευθυνών στους υπαίτιους της καταστροφής και εμπιστοσύνη στην μοναδική πολιτική δύναμη η οποία δεν δίστασε να μπει στη φωτιά της μάχης, από θέση ευθύνης.

 

Όταν αναλάβαμε τη βαριά ευθύνη, γνωρίζαμε το συσχετισμό της Ευρώπη. Γνωρίζαμε το κράτος που θα έπρεπε να διαχειριστούμε. Γνωρίζαμε ότι η κυβέρνηση Σαμαρά, τότε είχε ναρκοθετήσει μελετημένα κάθε μας βήμα, με σχέδιο την λεγόμενη τότε «παρένθεση».

Αυτά και μόνο θα αρκούσαν για να δικαιολογήσουμε οποιαδήποτε απόφαση αναχωρητισμού, οποιαδήποτε απόφαση να μην μπούμε στη μάχη.

Να αποφύγουμε τεχνηέντως την ευθύνη.

Να καλλιεργήσουμε και εμείς το κλίμα της ηττοπάθειας, ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει.

Άλλωστε, θα κρατούσαμε και τα χέρια μας καθαρά, δεν θα τα λερώναμε. Και, βεβαίως, δεν θα χρειαζόταν να βασανίσουμε το μυαλό και την ψυχή μας, για να λάβουμε δύσκολες αποφάσεις.

Θα μπορούσαμε να συνεχίζουμε την ζωή και την πορεία του κόμματός μας, στη γωνιά μας.

Εντός της υγειονομικής ζώνης που φύλαγε για μας πάντοτε ο πάλαι ποτέ μεγάλος δικομματισμός της περιόδου μετά την μεταπολίτευση.

Το πρόβλημα όμως, σύντροφοι και συντρόφισσες, είναι το εξής.

Ότι αν επιλέγαμε να στρέψουμε την πλάτη στο λαό εκείνες τις καθοριστικές, ιστορικές για τον τόπο στιγμές, θα ξηλώναμε την ίδια την ιστορία και το αξιακό φορτίο της Αριστεράς.

Γιατί η Αριστερά σε αυτή τη χώρα, δεν έλειψε ποτέ από τις μεγάλες ιστορικές στιγμές και από το κάλεσμα του λαού και τους μεγάλους αγώνες. Δεν την αποθάρρυνε ο συσχετισμός. Δεν περίμενε πότε αυτές οι περιβόητες συνθήκες θα ωριμάσουν. Δεν δραπέτευε στη θεωρητική  της ασφάλεια. Δεν φυλαγόταν από την ιστορία. Αλλά την έγραφε πάντοτε σε χρόνο ενεστώτα.

Αυτός είναι και ο λόγος που η Αριστερά στον τόπο μας ήταν, είναι και θα είναι μια μεγάλη υπόθεση. Μια μεγάλη υπόθεση που βαδίζει παράλληλα με τις μεγάλες εθνικές προσπάθειες, τα μεγάλα ιστορικά διακυβεύματα.

Γιατί αν η Αριστερά δεν κρύφτηκε ποτέ από τη μάχη, αυτό συνέβη για ένα πολύ απλό λόγο.

Γιατί η Αριστερά, είναι αναπόσπαστο κομμάτι του λαού μας. Δεν είναι αυτόκλητος εκπρόσωπος του.Είναι σάρκα από τις σάρκες του.

Το 2015, λοιπόν, τρεισήμισι χρόνια πριν, ο ελληνικός λαός μας εμπιστεύτηκε.

Μας έδωσε την ευθύνη.  Την εντολή για μάχη. Μια μάχη που δεν τη δώσαμε στο πλάι του λαού, αλλά προσπαθήσαμε να τη δώσουμε και τη δώσαμε σε μεγάλο βαθμό με το λαό οργανικό κομμάτι αυτής της μάχης. Με αυτόν δώσαμε τη μάχη των πρώτων μηνών. Αυτός μίλησε, με τρόπο εκκωφαντικό, όταν τα πράγματα έφτασαν στα όριά τους. Σε αυτόν στραφήκαμε και πάλι, μετά τις δύσκολες αποφάσεις που κληθήκαμε να λάβουμε.  Και αυτός ήταν που μας εμπιστεύτηκε ξανά το Σεπτέμβρη.

Μας έδωσε το χρόνο και τη δύναμη να ανταποκριθούμε στην ευθύνη που αναλάβαμε:

Να βγάλουμε την πατρίδα μας, να βγάλουμε τη χώρα μας, να βγάλουμε την Ελλάδα έξω από τα μνημόνια και το καθοδικό σπιράλ της ύφεσης.

Φέραμε σε πέρας μια δύσκολη αποστολή. Πολλοί είχαν προεξοφλήσει την αποτυχία.

Βεβαίως, τη φέραμε εις πέρας όχι χωρίς απώλειες. Το γνωρίζαμε αυτό και εμείς και όσοι μας εμπιστεύτηκαν. Γνωρίζαμε ότι για κάθε λέξη που παλεύαμε στη διαρκή και σχεδόν ατέρμονη διαπραγμάτευση, υπήρχαν ολόκληρα κείμενα τα οποία έφεραν την υπογραφή «Ελληνική Δημοκρατία», από τα χέρια των «σωτήρων» της καταστροφικής πενταετίας.

Γνωρίζαμε ότι για κάθε μεγάλη θεσμική τομή, θα έπρεπε να βρούμε τρόπους να ξεπεράσουμε εμπόδια που έστηναν οι υπασπιστές του παλιού καθεστώτος εντός του κράτους.

Γνωρίζαμε ότι σε κάθε μας βήμα θα μας ακολουθεί αυτός ο παραμορφωτικός φακός της προπαγάνδας και του ψέματος.

Και αυτό γιατί εμείς δεν θελήσαμε να συμβιβαστούμε ποτέ μαζί του, μπας και μας δείξει λίγο πιο όμορφους.

Γιατί δηλώσαμε μάλιστα ευθύς εξαρχής και καθαρά, ότι αυτόν τον παραμορφωτικό των πραγμάτων φακό εμείς θέλουμε να τον σπάσουμε.

Γνωρίζαμε επίσης πολύ καλά και τις αδυναμίες μας.

Υπήρξαν φορές που διστάσαμε. Υπήρξαν φορές που αδρανήσαμε.

Ίσως γιατί πορευτήκαμε, από την πρώτη μέρα μέχρι και σήμερα έχοντας τόσα πολλά μέτωπα, που ποτέ και καμία άλλη κυβέρνηση από τη μεταπολίτευση και μετά δεν κλήθηκε να διαχειριστεί.

Όμως, βεβαίως, αυτό δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία. Και ούτε το λέω για κάτι τέτοιο.

Αντίθετα. Κάνουμε την αυτοκριτική μας με ειλικρίνεια και σθένος, γιατί μόνο έτσι μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά, κοιτώντας και μαθαίνοντας από τα λάθη μας.

Η έξοδος από τα μνημόνια είναι ένας σταθμός κρίσιμος, ιστορικός, μεγάλος.

Δεν είναι το τέλος, αλλά η αφετηρία μιας νέας προσπάθειας, μιας νέας εποχής για τη χώρα.

Το όραμα μας για την Ελλάδα, μετά και από την εμπειρία στη μεγάλη αυτή μάχη για την έξοδο από τα μνημόνια είναι, θα έλεγα, ακόμα πιο ισχυρό και συγκροτημένο.

Η Ελλάδα πρέπει να γίνει και θα γίνει μια σύγχρονη, προοδευτική, ευρωπαϊκή χώρα.

Στην οποία πρωταγωνιστές θα είναι οι ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας.

Ο εργαζόμενος κόσμος.

Ο κόσμος του μόχθου, της επιστήμης, του πολιτισμού.

Οι νέες και οι νέοι.

Αυτοί και αυτές που δεν πρέπει να επιτρέψουμε να ζήσουν χειρότερα από ότι προηγούμενες γενιές.

Και κρατήστε αυτόν τον συμβολισμό, έχει ενδιαφέρον:  Η χρονιά όπου η Ελλάδα μπαίνει στη νέα της εποχή, απαλλαγμένη από τη σκληρότερη περίοδο που γνώρισε τα τελευταία σαράντα χρόνια, είναι και η χρονιά, το 2018 δηλαδή, που ενηλικιώνονται οι Ελληνίδες και οι Έλληνες που γεννήθηκαν στην αυγή του 21ου αιώνα.

Η Ελλάδα της νέας εποχής, οραματιζόμαστε και εργαζόμαστε από σήμερα ώστε να είναι:

  • Μια χώρα η οποία δεν θα επιτρέψει ποτέ ξανά, και αυτό είναι το πρώτο και το κύριο, να υποθηκευτεί το μέλλον της. Άρα, μια χώρα η οποία θα διαχειρίζεται τα δημοσιονομικά της, με σύνεση και διαφάνεια.

Χωρίς σπατάλες αλλά και χωρίς περικοπές σε κοινωνικά αγαθά όπως η Δημόσια Υγεία, η Δημόσια Παιδεία και το κοινωνικό κράτος.

 

Η Ελλάδα της νέας εποχής που οραματιζόμαστε θα είναι

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *