ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ: Ο ΣΥΡΙΖΑ ΘΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ

Ελλάδα

 

Αλ. Τσίπρας: Ο ΣΥΡΙΖΑ θα διεκδικήσει να υπάρξει νομοθετική απάντηση για την προστασία της πρώτης κατοικίας

Αλ. Τσίπρας: Ο ΣΥΡΙΖΑ θα διεκδικήσει να υπάρξει νομοθετική απάντηση για την προστασία της πρώτης κατοικίας


 

 

Εισήγηση του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ στα Ιωάννινα στην ανοιχτή συνέλευση για τη διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία (12/2/2020)

 

Ευχαριστώ θερμά γι αυτή την ζεστή υποδοχή εδώ στα Γιάννενα, Την ζεστή υποδοχή που είχα και σήμερα το πρωί στην Άρτα. Θέλω φίλες και φίλοι να έχουμε στο μυαλό μας ότι δεν είμαστε σε προεκλογική περίοδο, εντούτοις γεμίζουμε τις αίθουσες, έχουμε το πολύ μεγάλο ενδιαφέρον του κόσμου και κυρίως έχουμε την αγάπη και την έγνοια του κόσμου που πορεύτηκε όλα αυτά τα χρόνια μαζί μας να συνεχίσουμε αυτή την όμορφη και συναρπαστική διαδρομή προς όφελος πάντα των συμφερόντων της κοινωνικής πλειοψηφίας. Διότι αυτό που συναντούμε απ’ άκρη σε άκρη σε όλη την Ελλάδα, αμέσως μετά το ατυχές για μας εκλογικό αποτέλεσμα, δεν είναι μια εικόνα ήττας, δεν είναι μια εικόνα συρρίκνωσης, δεν μια εικόνα οπισθοχώρησης. Αντιθέτως. Είναι μια εικόνα ενεργητικής παρουσίας των πολιτών με μεγάλο ενδιαφέρον. Είναι μια εικόνα ενίσχυσης της προσπάθειάς μας. Είναι μια εικόνα ενίσχυσης του ΣΥΡΙΖΑ και της Προοδευτικής Συμμαχίας σε μια πορεία που θέλει να είναι δημιουργική, γιατί καμιά φορά τη δεύτερη φορά τα πετυχαίνεις καλύτερα τα πράγματα.

Φίλες και φίλοι, δεν θέλω να πω πολλά για τα Γιάννενα και την Ήπειρο. Έκανα μια δήλωση σήμερα στο αεροδρόμιο, μίλησα και στην Άρτα.. Ίσως έχουμε την ευκαιρία στο διάλογο που θα ακολουθήσει, γιατί εμείς εγκαινιάζουμε ένα νέο τρόπο επικοινωνίας με τους πολίτες. Δεν ήρθα σήμερα εδώ για να σας πω πέντε λόγια και να σηκωθείτε να φύγετε, αλλά και να σας ακούσω κιόλας. Δεν ήρθα σήμερα εδώ για να βγάλω μια ομιλία και να χειροκροτηθώ, ήρθα για να ακούσω τις έγνοιες και τις αγωνίες σας. Διότι πιστεύω πραγματικά ότι μόνο όταν μπορέσουμε να πιάσουμε τον σφυγμό και τον παλμό της κοινωνίας, που εσείς αυθεντικά μπορείτε να τον φέρετε σε εμάς που σήμερα αποτελούμε την ηγεσία του κόμματος, μόνο τότε θα μπορέσουμε να είμαστε ουσιαστικοί στη δουλειά μας και στις παρεμβάσεις μας.

Και μία από τις αιτίες που πολλές φορές βρεθήκαμε σε αστοχίες ήταν ότι δεν είχαμε αυτή τη διαρκή επικοινωνία με τους πολίτες στις δύσκολες στιγμές που περάσαμε κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης.

Επιθυμούμε λοιπόν έναν ΣΥΡΙΖΑ ανοιχτό. Επιθυμούμε τη διαμόρφωση ενός κόμματος που στο έδαφος της Αριστεράς θα διαμορφώσει τις προϋποθέσεις για να γίνει ξανά μεγάλη και πλειοψηφική η προοδευτική παράταξη στον τόπο μας. Και για να ανοίξει ο δρόμος ώστε να έχουμε προοδευτική διακυβέρνηση στον τόπο. Και μια κυβέρνηση που θα νοιάζεται για τους πολλούς κι όχι μονάχα για τους ισχυρούς και θα μπορεί να αντιμετωπίζει τις μεγάλες προκλήσεις της νέας εποχής. Όχι βεβαίως γιατί αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να ξαναγυρίσουμε στις καρέκλες της εξουσίας, γιατί εμάς δεν μας πιάνει στερητικό σύνδρομο, δεν γεννηθήκαμε σ’ αυτές. Αλλά για να μπορέσουμε να δώσουμε προοπτική, όραμα, ορίζοντα στη νέα γενιά αυτού του τόπου. Σ’ αυτούς που ορθά κάποτε ονόμασαν μη προνομιούχους Έλληνες, δηλαδή στους πολλούς θα πω εγώ, στην κοινωνική πλειοψηφία.

Διότι βλέπουμε όλοι μας σήμερα επτά μόλις μήνες μετά τις εκλογές ότι όλα όσα είπαμε προεκλογικά επιβεβαιώνονται. Είπαμε προεκλογικά ότι θα είναι ένα μεγάλο πισωγύρισμα για τον τόπο εάν εκλεγεί η Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη στη διακυβέρνηση. Είπαμε προεκλογικά ότι δεν θα γίνουν καλύτερες οι ημέρες και πιο γαλανός ο ουρανός, αλλά θα μαζευτούν σύννεφα. Διότι το στρατηγικό τους σχέδιο ήταν το ίδιο, δεν άλλαξε ποτέ. Το στρατηγικό σχέδιο είναι να δώσουν πολλά στους λίγους και λίγα στους πολλούς. Από πού; Από το περίσσευμα που έχει δημιουργηθεί από μια τιτάνια προσπάθεια που κάνατε όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Και σήμερα νομίζω ότι ακόμα και οι φανατικοί υποστηρικτές των πολιτικών μας αντιπάλων έχουν αρχίσει και αναρωτιούνται. Πού είναι οι προσδοκίες; Πού είναι οι υποσχέσεις; Πού είναι οι καλύτερες μέρες; Πού είναι οι δουλειές για όλους; Πού είναι οι αυξήσεις στους μισθούς; Πού είναι οι αυξήσεις στις συντάξεις; Πού είναι η ανάπτυξη του 4%; Πού είναι οι μπουλντόζες που θα έμπαιναν στο Ελληνικό; Πού είναι όλα όσα υποσχέθηκαν προεκλογικά ότι θα έρθουν σε λίγες μόλις μέρες μετά τις εκλογές..

Οι προσδοκίες λοιπόν διαψεύδονται. Παντού μεγάλα λόγια, αλλά ουσία ελάχιστη. Μόνο επικοινωνία. Και ταυτόχρονα η ανησυχία των πολιτών σε ότι αφορά τα κρίσιμα θέματα της εξωτερικής πολιτικής ολοένα και διευρύνεται. Κι έχουν λόγους ουσιαστικούς να ανησυχούν, όλοι οι πολίτες, ανεξαρτήτως κομμάτων, με τους παιδαριώδεις χειρισμούς στα εθνικά μας θέματα. Με τους παιδαριώδεις χειρισμούς στο κρίσιμο θέμα της προσφυγικής κρίσης, όπου μας υποσχέθηκαν προεκλογικά ότι θα το λύσουν αμέσως διότι τάχα μου, δήθεν, ο ΣΥΡΙΖΑ έφερνε τους πρόσφυγες στην Ελλάδα. Και τώρα βρισκόμαστε σε μια κατάσταση που αν συνέβαινε επί των ημερών μας δεν θα μπορούσαμε να σταθούμε ούτε μια μέρα στις θέσεις της διακυβέρνησης. Με τα νησιά μας να πνίγονται και τους πρόσφυγες και τους μετανάστες να στοιβάζονται. Ήταν 5 χιλιάδες η Μόρια, τώρα είναι 25 χιλιάδες. Και τους νησιώτες μας να αφήνονται στην τύχη τους.

Αλλά ταυτόχρονα η οικονομία βεβαίως είναι σε ράγες, δεν υπάρχει αμφιβολία. Εμείς κάναμε τη μεγάλη προσπάθεια ανάταξης της οικονομίας από τη βαθιά χαράδρα της χρεοκοπίας. Όμως τα έτοιμα κάποια στιγμή θα τελειώσουν και το κρίσιμο ζήτημα είναι να μην εξαντληθούν προκειμένου να ενισχυθούν για άλλη μια φορά μονάχα οι ισχυροί, οι τράπεζες και όλοι όσοι έχουν ευθύνη που μας οδήγησαν στην κρίση την προηγούμενη δεκαετία.

Όμως πέρα από την οικονομία και τους αριθμούς, τους δείκτες που δείχνουν μια εικόνα σταθερή από τη στιγμή που βγάλαμε τη χώρα από τα μνημόνια, υπάρχει και αυτό που ονομάζουμε πραγματική οικονομία.. Υπάρχει και αυτό που ονομάζουμε κοινωνική προστασία και κοινωνικό κράτος. Κι εκεί τα πράγματα δεν ευημερούν καθόλου.

Τα εργασιακά δικαιώματα καταργούνται ή περιορίζονται ασφυκτικά. Από τις πρώτες νομοθετικές πρωτοβουλίες της νέας κυβέρνησης ήταν να περάσει άρον-άρον, είτε με τροπολογίες της τελευταίας στιγμής, είτε με ρυθμίσεις στο αναπτυξιακό δήθεν νομοσχέδιο όλα όσα μας ζητούσε ο ΣΕΒ κι εμείς αρνούμασταν. Και μας τα ζητούσε και η τρόικα δια μέσου του ΣΕΒ, κι εμείς αρνούμασταν. Όχι γιατί έχουμε καμιά ιδεοληψία, αλλά γιατί πιστεύουμε ότι βαθιά ότι δεν μπορεί να υπάρχει ανάπτυξη δίχως εργασιακή νομιμότητα. Δεν μπορεί να υπάρχει ανάπτυξη όταν δεν διασφαλίζεις τα δικαιώματα των εργαζομένων, τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, την προστασία από τις απολύσεις τις αναιτιολόγητες. Και βεβαίως δεν μπορεί να υπάρξει και ανάπτυξη όταν δεν νοιάζεσαι για την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία και τα εισοδήματά της.

Και δυστυχώς βγαίνουμε αληθινοί. Η ανεργία βεβαίως μειώθηκε κατά τη δική μας διακυβέρνηση από το 29 στο 17%. Και θα βαίνει μειούμενη διότι έχουμε εξασφαλίσει την αναπτυξιακή πορεία της οικονομίας, όχι στα μεγέθη που έταξε ο κ. Μητσοτάκης βεβαίως, διότι αυτά δεν γίνονται από τη μια μέρα στη άλλη.

Αλλά η μείωση της ανεργίας είναι η μία πλευρά του νομίσματος. Η άλλη πλευρά του νομίσματος είναι αν υπάρχουν θέσεις ουσιαστικής απασχόλησης, σταθερής απασχόλησης κι αν υπάρχουν εργασιακά δικαιώματα.

Τον προηγούμενο Δεκέμβρη όμως είδαμε ξανά αρνητικά ρεκόρ στην απασχόληση. Με βάση τα στοιχεία που μας δίνει η ΕΡΓΑΝΗ. Είδαμε ομαδικές απολύσεις για πρώτη φορά στις τράπεζες, όπου είχαν να γίνουν από την μεταπολίτευση, και σε άλλους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Διότι επέστρεψε η λογική της απληστίας και της αύξησης των κερδών εις βάρος των μισθών και των δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Τον προηγούμενο Δεκέμβρη για πρώτη φορά μετά από 4 χρόνια οι πολίτες δεν είδαν, αυτοί που το δικαιούνται κι αυτοί που το έχουν περισσότερο ανάγκη δεν είδαν κοινωνικό μέρισμα.

Θυμηθείτε τι μας έλεγα πέρυσι, πρόπερσι, παραπρόπερσι. Ότι είναι τα ψίχουλα, είναι η πολιτική να δίνουμε επιδόματα στους πολίτες, ενώ αυτοί θα `ρθούν και θα δώσουν αυξήσεις. Αυξήσεις δεν δώσανε, αλλά δεν έδωσαν ούτε κι αυτά τα οποία κατηγορούσαν ως ψίχουλα. Και 800 χιλιάδες συμπολίτες μας, και συνταξιούχοι αλλά και πολίτες με χαμηλά εισοδήματα, δεν είχαν τη δυνατότητα να περάσουν Χριστούγεννα με αξιοπρέπεια φέτος. Ταυτόχρονα όμως αυτό είχε και αρνητικές επιπτώσεις στην πραγματική οικονομία. Έκανα μια βόλτα σήμερα στα μαγαζιά στην Άρτα. Οι περισσότεροι μου είπαν ότι ο φετινός Δεκέμβρης ήταν ο χειρότερος όλων των προηγούμενων χρόνων.

Μα πώς γίνεται αυτό; Να έχουμε βγει από την κρίση, να έχουμε βγει από τα μνημόνια, να λένε ότι η οικονομία αυξάνεται με καλύτερους ρυθμούς πλέον και στη πραγματική οικονομία, στην αγορά οι καταστηματάρχες να στενάζουν και να λένε ότι είναι χειρότερη η φετινή χρονιά από την περυσινή.

Σε ένα μεγάλο βαθμό αυτό οφείλεται και στην απόφασή τους να μην δώσουν από το περίσσευμα στους πολλούς, αλλά από το υστέρημα των πολλών στους λίγους, γιατί αυτό κάνουν.

Και βεβαίως θα έχετε γίνει μάρτυρες όλο το τελευταίο διάστημα της προσπάθειες που γίνεται στα ΜΜΕ να διαμορφώσουν την εικόνα ότι θα αυξηθούν οι συντάξεις. Τόσο πολύ που μάλλον κι εμείς που δεν είμαστε συνταξιούχοι, έχουμε πειστεί ότι θα πάρουμε λεφτά. Πείτε μου όμως εσείς πώς είναι δυνατόν να μιλάνε για αυξήσεις όταν στον προϋπολογισμό που ψήφισαν για το 2020 η συνολική συνταξιοδοτική δαπάνη δεν είναι αυξημένη, αλλά είναι μικρότερη κατά 200 εκ.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *