ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΗΝ ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ Μ. ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΜΕ ΦΟΝΤΟ ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΚΟ

Πολιτική

Μεγάλη αλλαγή στην Μ. Ανατολή και ειδικά στην Σαουδική Αραβία, γίνεται με σκοπό την ανατροπή των συσχετισμών δυνάμεων με σιιτες και σουνίτες σε ένα αμερικανικό σχέδιο, αυτό αρχίζει από την Σαουδική Αραβία, περί τα τέλη του περασμένου Ιανουαρίου, με το θάνατο του βασιλιά Αμπντάλα και την αντικατάστασή του από τον αδελφό του Σαλμάν. Αν και ο βασιλιάς Σαλμαν εγγυήθηκε το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα παρατηρείται μια συγκεκριμένη στροφή στο εσωτερικό του βασιλείου που θέλει τον οίκο των Σαούντ να ενισχύει τις σχέσεις του με το θρησκευτικό-ουαχαμπιτικό κατεστημένο κα να εγγυείται και τις εσωτερικές αντιπαραθέσεις και τις ισλαμικές εξάρσεις για να μπορεί να ελέγχει τους συσχετισμούς αλλαγής μια και σιητες προσπαθούν εδώ και χρόνια να αλλάξουν τον συσχετισμό δυνάμεων.

Το ουαχαμπιτικό Ισλάμ ενισχύθηκε, για να αντιμετωπίσει την αλλαγή των συσχετισμών δυνάμεων, που οι διεργασίες θα συνεχιστούν για πολλά χρόνια, αυτό γίνεται με μέτρα χαλάρωσης για να μπορεί η μουσουλμανική αδελφότητα να παίξει κάποιο ρόλο στην περιοχή, αυτό γίνεται μια και η συνομιλίες Ιράν με την Δύση, αρχίζει να φοβίζει την περιοχή μια και υποβαθμίζεται τα διάφορα κράτη που θέλουν να παίξουν ρόλο όπως Σαουδική Αραβία και την Τουρκία η πρωτοβουλία της Σαουδικής Αραβίας για να τα βρει η Τουρκία και η Αίγυπτος, η κυριαρχία στο Ιράν Χούτις κάνει φυσικά τα πράγματα πιο δύσκολα μια και η σχέση Τουρκία και Αιγύπτου δεν βρίσκονται στην καλύτερη κατάσταση, για αυτό και η πρωτοβουλία του βασιλιά Σαλμαν της Σαουδικής Αραβίας.

Αυτό το αναδυόμενο μοτίβο εκφράζει και μια μεγάλη μεταβολή που συντελείται στο διεθνές σύστημα που θέλει τις παγκόσμιες σχέσεις ανταγωνισμού ισχύος (βλ. Ψυχρός Πόλεμος) να μεταφέρονται βαθμιαία σε περιφερειακό επίπεδο, αυτός ο σχεδιασμός αποτελεί για τους αμερικανούς, μια αναγκαία λύση. Στην περίπτωση της Μέσης Ανατολής ξεκίνησε τουλάχιστον από την περασμένη δεκαετία με τη ρήξη των τουρκο-ισραηλινών σχέσεων, τον ανταγωνισμό Σαουδικής Αραβίας-Ιράν και πιο πρόσφατα με τη ρήξη των τουρκο-αιγυπτιακών σχέσεων και την τριβή Τουρκίας-Ιράν με αφορμή το Ιράκ και τον συριακό εμφύλιο. Η Τουρκία, όπως και η Σαουδική Αραβία, βρίσκεται αντιμέτωπη τόσο με τις αυξανόμενες σχέσεις Δύσης-Ιράν και την ιρανική-σιιτική επιρροή, όσο και με τη ψύχρανση των δικών της σχέσεων με τη Δύση τουλάχιστον σε κάποια επίπεδα. Έτσι, η νέα δυναμική που πηγάζει από τις αλλαγές που επιτελούνται στη Σαουδική Αραβία μπορεί να αποτελέσει στρατηγική διέξοδο για την Άγκυρα η οποία προσπαθεί να διαχειριστεί τα διπλωματικά της αδιέξοδα στην Ανατολική Μεσόγειο και τα λοιπά ανταγωνιστικά της μέτωπα. Πάντα και ως όχημα των δικών της επιδιώξεων να παίξει ρόλο υπερδύναμης περιφερειακής, μια και θέλουν να έχουν λόγο σε τις διεργασίες και διαδικασίες που γίνονται από την μαύρη θάλασσα μέχρι και ανατολική μεσόγειο και την μέση ανατολή, δεν γνωρίζουμε αν ξεκίνησε η σουνιτική επανάσταση αλλά ένα είναι σίγουρο ότι στήνεται σκηνικό σουνιτικου που άξονα που προσπαθεί να γίνει η κυριαρχεί δύναμη στο Ισλάμ.

Από τη σουνιτική (μερική) σύμπραξη Ριάντ-Άγκυρας και Ριάντ-Καΐρου, που περιλαμβάνει τη μετ’ εμποδίων και από το Ριάντ υποστηριζόμενη προσέγγιση της διαδικασία Κατάρ-Αιγύπτου, που είναι το στοίχημα του Ριάντ, λείπει μόνο η συμφιλίωση Τουρκίας-Αιγύπτου. Το Ριαντ, γνωρίζοντας ότι «σουντικός άξονας» για να δημιουργηθεί πρέπει να υπάρχει μια νέα εποχή για την Αίγυπτο και την Τουρκία, δεν μπορεί να υπάρξει, πήρε πρωτοβουλίες για επανόρθωση των σχέσεων των δύο χωρών. Ως αποτέλεσμα, παρόλο που αναθέρμανση δεν επετεύχθη ούτε ξεκίνησε προς το παρόν, ο Τούρκος πρωθυπουργός, Αχμέτ Νταβούτογλου, έκανε δηλώσεις με σημαντική συμβολική αξία όπου αναγνώρισε το ρόλο της Αιγύπτου για την περιφερειακή σταθερότητα παρά τις διαφωνίες του με την αιγυπτιακή κυβέρνηση του αλ Σίσι. Παρόμοιες δηλώσεις έκανε και ο Τούρκος πρόεδρος, Ταγίπ Έρντογαν, μετά την επίσκεψή του στο Ριάντ. Παρά τις εμμένουσες διαφωνίες της Τουρκίας, η διπλωματική γλώσσα των δηλώσεων εμπεριέχει μια τάση και θέληση για μείωση των εντάσεων με την Αίγυπτο. Πράγμα απόλυτα λογικό δεδομένων και των συνεργασιών που αναπτύσσονται στην Ανατολική Μεσόγειο μια και η Τουρκία θέλει να έχει και ρόλο αλλά και μέρισμα από τον ορυκτό πλούτο που διαθέτει η Ανατολική Μεσόγειο.

Αυτό ανησυχεί όπως είναι εύλογο την Τουρκία που δεν βλέπει με καλό μάτι το Ιράν και τις σχέσεις του με τη Δύση, μεταξύ άλλων, τείνει να εκφραστεί και σε επίπεδο ανοικτών διακρατικών συνεργασιών (π.χ. με το Ριάντ). Ταυτόχρονα, η μερική ρήξη ΗΠΑ-Ισραήλ επιβεβαιώνει την αύξηση της σημασίας και του ρόλου των περιφερειακών παικτών αλλά και τη μείωση της αμερικανικής επιρροής στην περιοχή. Στην ουσία, η υπό δημιουργία δυναμική ευνοεί μια νέα γεωστρατηγική ισορροπία με τη Σαουδική Αραβία να διαδραματίζει ρόλο συνδετικού κρίκου μεταξύ Τουρκίας, Κατάρ, Αιγύπτου, αλλά και Ισραήλ το οποίο φυσικά δεν είναι σουνιτικό αλλά, υπό τις περιστάσεις, στρατηγικής σημασίας. Αυτό δεν προϋποθέτει βελτίωση μόνο στις τουρκο-αιγυπτιακές σχέσεις άλλα και στις αντίστοιχες τουρκο-ισραηλινές. Κοινά δε σημεία επαφής των συμφερόντων/ανασφαλειών αυτών των παικτών είναι το Ιράν, ο συριακός εμφύλιος, το «Ισλαμικό Κράτος» και η σιιτική επιρροή τόσο στο Ιράκ και τη Συρία όσο και στην Υεμένη αλλά και σε άλλα κράτη της Αραβικής Χερσονήσου.

Η ευόδωση των προσπαθειών κυρίως της Σαουδικής Αραβίας, για ένα συνεκτικό σουνιτικό μέτωπο κατά του Ιράν θα άλλαζε άρδην τα δεδομένα. Βέβαια, παρόλο που οι εν λόγω πιθανότητες πρέπει να ανιχνεύονται και να αναλύονται έγκαιρα, δεν πρέπει να υπερβάλλονται καθώς υπάρχουν ακόμα σημαντικά άλυτα ζητήματα μεταξύ Ριάντ και Άγκυρας ενώ οι σχέσεις Κατάρ-Αιγύπτου, Τουρκίας-Ισραήλ και Τουρκίας-Αιγύπτου βρίσκονται από αρκετά έως πολύ μακριά από τη συμφιλίωση. Τέλος, το υπό διαμόρφωση σκηνικό συνδέεται άμεσα με τη θέση και την εξωτερική πολιτική της Κύπρου. Το ελάχιστο που θα μπορούσε να πράξει η Κυπριακή Δημοκρατία είναι η επιδίωξη της ενίσχυσης και δη της θεσμοποίησεις των στρατηγικών δεσμών που έχει αναπτύξει με Ισραήλ, Αίγυπτο και Ελλάδα, η επέκταση της διπλωματικής δραστηριότητας και προς άλλους δρώντες και η διατήρηση ισοζυγισμένης επικοινωνιακής πολιτικής στις διεθνείς, για το επόμενο χρόνο η κυπριακή δημοκρατία μπορεί να εκμεταλλευτεί όλα αυτά τα δεδομένα, με αδύνατο κρίκο την Αίγυπτο που λόγο της κοινής θρησκευτικής αντίληψης , εκεί βασίζεται και η πρωτοβουλία του Ριάντ, που ουσιαστικά προσπαθεί να αντιμετωπίσει, την εκπαραθύρωση και υποβαθμίσει γεωπολιτικά διαμορφώνοντας ουσιαστικά τον σουνιτικο άξονα, είναι λοιπόν το ζητούμενο στην σκακιέρα τι θα κάνει η Αίγυπτος γιατί το ζητούμενο είναι εάν θα πάει με το Ισραήλ – Κύπρος –Ελλάδα η θα προτίμηση την πολιτική που προσπαθεί να διαμορφώσει το Ριάντ, και θα είναι μια ιστορική απόφαση μια που θα κρίνει δεκαετίες το πολίτικο και γεωστρατιγικο στάτους όχι μόνο της περιοχής αλλά και παγκόσμια γιατί εάν ευοδωθεί η πολιτική του Ριάντ για σουνιτικο άξονα θα κρίνει και ποιος θα εκμεταλλευτεί τον ορυκτό πλούτο της Ανατολικής Μεσόγειου, εάν αλλάξει δυναμικά το σκηνικό με αλλαγή της Αιγύπτου και προτιμούμενη πολιτική υπέρ της Τουρκιάς. Ενώ η ΗΠΑ προσπαθεί να ελέγχει την πολιτική της περιοχής μέσω διαφόρων οργανώσεων όπως και ίδρυση του Ισλαμικού κράτους η μέσου της Αραβικής άνοιξης καθεστώτα που μέχρι πρότινος σήκωναν κεφάλι στους αμερικάνους πέσανε σαν χάρτινοι πύργοι, αλλά όλα στην περιοχή, έγιναν ακόμη και το ισλαμικό κράτος μόνο και μόνον για τον αγωγό Κατάρ – Ευρώπης για να σπάσουν οι αμερικανοί το μονοπώλιο προμήθεια φυσικού αερίου από τους ρώσους που είναι ο βασικός στόχος της εξωτερικής πολίτικης με τη Ευρώπη η με τον αγωγό Κατάρ- Ευρώπης η με τη ανεξαρτητοποίηση της Σκωτίας που την θέλουν η ΗΠΑ ως εναλλακτικός πάροχος του φυσικού αερίου. Η αμερικανική ηγεμονία παρόλα που αμφισβητείται από τη Ρωσία την Β. Κορέα το Ιράν και την Σύρια επιβάλλεται στον πλανήτη μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και κάθε αντάρτης που προσπαθεί να τα βάλει με την αμερικανική ηγεμονία η συρρικνώνεται η καταστρέφεται.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *