Ο ΠΙΟ ΕΠΙΚΥΝΔΥΝΟΣ ΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

Πολιτική

post image

Ο πιο επικίνδυνος ιός είναι το κράτος

Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων έχει αγκαλιάσει αυτά τα δύσκολα μέτρα, τα οποία όμως είναι απαραίτητα για να αποφύγουμε τη διασπορά του κορονοϊού, άρα οποιοσδήποτε περιορισμός παρθεί από εδώ και πέρα είτε χρονικός είτε αφορά στον αριθμό των μετακινήσεων δεν θα θίγει αυτούς τους οποίους είναι συνεπείς.

Τα παραπάνω λόγια θα προτιμούσαμε να είναι κάποιο προϊόν μυθοπλασίας αλλά δυστυχώς για εμάς αποτελούν τις επίσημες δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου Σ.Πέτσα. Προφανώς και επειδή έχουμε μάθει να είμαστε λίγο πιο ‘καχύποπτοι’ όταν πρόκειται για δηλώσεις του κράτους καταλαβαίνουμε ότι τα μέτρα θα είναι πολλά περισσότερα, σκληρότερα και σίγουρα δεν γίνονται επειδή το κράτος νοιάζεται και αγαπάει τους πολίτες του. Σε αυτό το σημείο βέβαια θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως σε αντίθεση με σκοταδιστικούς φορείς, που υποστηρίζουν θεραπείες με την ‘θεία κοινωνία’, αγιασμούς, αλλά και λοιπούς ‘αγανακτισμένους’ πατριώτες πολίτες που μιλάνε για ελληνικά dna και θεωρίες συνωμοσίας(πως γίνεται κάθε φορά να είναι οι ίδιοι;!), ο κίνδυνος του ιού είναι πραγματικός καθώς δεν γνωρίζουμε(για την ώρα) επαρκή στοιχεία για αυτόν, ούτε υπάρχει εμβόλιο(για πρόληψη), ούτε φάρμακο για τη θεραπεία του. Βέβαια από τον υπαρκτό κίνδυνο στον άνευ όρων πανικό, τη μιντιακή τρομοκρατία και τη συνεχή στρατιωτικοποίηση της ζωής μας υπάρχει μακρύς δρόμος ο οποίος είναι φυσικά στρωμένος από κράτος και κεφάλαιο.

Εδώ και αρκετά χρόνια βλέπουμε τα αστικά κράτη να χρησιμοποιούν τις ‘κρίσεις’, είτε είναι υπαρκτές είτε όχι, με σκοπό να συσπειρώσουν τον εθνικό κορμό, να καταστείλουν, να στρατιωτικοποιήσουν όλο και περισσότερες πτυχές της ζωής μας στον κοινωνικό ιστό, ενώ από τη μεριά του κεφαλαίου είναι μίας πρώτης τάξεως ευκαιρία για αναδίπλωση και αναδιάρθρωση. Σε πολύ μικρή κλίμακα είδαμε τη διαχείριση του ελληνικού κράτους πρόσφατα στον Έβρο με το μιλιταρισμό και τον εθνικισμό να ρέουν άφθονα απέναντι στην ‘ασύμμετρη απειλή’, ενώ σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα είδαμε τη διαχείριση του αμερικανικού κράτους στη Νέα Ορλεάνη μετά τον τυφώνα Κατρίνα, ενώ σε ακόμα μεγαλύτερη κλίμακα και πιο ολοκληρωμένα βλέπουμε τις κρατικές διαχειρίσεις παγκόσμια σχετικά με τον κορονοϊό. Διαχειρίσεις που για ακόμα μία φορά θα τις πληρώσουν οι εργαζόμενες/εργαζόμενοι, φοιτητ(ρι)ές και μετανάστ(ρι)ες, άνεργες/άνεργοι, φυλακισμένες/φυλακισμένοι και όσοι βρίσκονται γενικότερα στην κοινωνική βάση. Έτσι ενώ από τη μία είμαστε αντιμέτωπες/οι με τον COVID-19, από την άλλη ερχόμαστε και αντιμέτωποι/ες και ενάντια με το κράτος που λειτουργεί με απώτερο σκοπό να ικανοποιήσει τις ανάγκες του κεφαλαίου εκθέτοντας τις ανάγκες της κοινωνίας.

Το κεφάλαιο και τα κράτη έχουν θυσιάσει εδώ και χρόνια στο βωμό της οικονομικής ανάπτυξης, δηλαδή την περαιτέρω κερδοφορία του κεφαλαίου με άλλα λόγια, τη δημόσια υγεία στρώνοντας κόκκινο χαλί στην ιδιωτικοποίησή της, μέσω απολύσεων υγειονομικού προσωπικού, υποχρηματοδοτήσεων των μονάδων υγείας και συγχωνεύσεων νοσοκομείων, προτιμώντας βέβαια να δαπανούν σημαντικότερα ποσά για το στρατό και τους μπάτσους, μιας που ο μιλιταρισμός και η καταστολή είναι σημαντικότερα από την υγεία και την επιστήμη. Έτσι έχουμε ένα ελλειπές δημόσιο σύστημα υγείας που σήμερα προσπαθεί το κράτος να “μπαλώσει” με “έκτακτα μέτρα”, αφού δεν έχει τα κατάλληλα μέσα και δεν υπάρχει επαρκές προσωπικό να περιθάλψει τους πάσχοντες που ολοένα και αυξάνονται. Μικρός αριθμός μονάδων εντατικής θεραπείας (ΜΕΘ), αρκετές που δεν λειτουργούν καν λόγω υποστελέχωσης, ανύπαρκτες προσλήψεις υγειονομικού προσωπικού συμπληρώνουν το παζλ των χρόνιων προβλημάτων του συστήματος της δημόσιας υγείας. Και ενώ σε μια τέτοια κατάσταση που η αλληλοβοήθεια και η αλληλεγγύη, όπως και η επιστήμη, θα έπρεπε να είναι τα βασικότερα όπλα της κοινωνίας τα ιδιωτικά νοσοκομεία και κλινικές, εξακολουθούν να αναπαράγουν την εμπορευματοποίηση της υγείας χρεώνοντας με υψηλά ποσά το τεστ και την περίθαλψη των προσβεβλημένων απο τον ιό, ενώ η εν τέλει υποτιθέμενη επίταξη τους έρχεται φυσικά με το αζημίωτο(κάπου στα 30 εκατομμύρια).

Ταυτόχρονα περιορίζονται σε μεγάλο βαθμό οι μετακινήσεις μας, με το κράτος να ελέγχει και να γνωρίζει κάθε μας κίνηση, ενώ παράλληλα ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων συνεχίζει, σαν να μην συμβαίνει τίποτα, να εργάζεται με εξοντωτικό ρυθμό, εκθέτοντας την υγεία του σε κίνδυνο, αφού στα σύγχρονα κάτεργα που δουλεύουμε δεν λαμβάνονται τα απαραίτητα μέτρα προφύλαξης. Παρατηρούμε, για άλλη μια φορά και σε μία πολύ κρίσιμη στιγμή της ιστορίας, τις εργάτριες και τους εργάτες να είναι έρμαια του κεφαλαίου εκτεθειμένες/οι στον κίνδυνο, με ρίσκο την υγείας τους, με μειωμένους μισθούς ακόμα και με τον φόβο της απόλυσής τους, όπως συνέβη σε αρκετές και αρκετούς χιλιάδες από αυτές/αυτούς, ενώ τα αφεντικά απολαμβάνουν φοροαπαλλαγές που κερνάει η κυβέρνηση ΝΔ και το κεφάλαιο. Υποχρεωτική κανονική άδεια ή άνευ αποδοχών, ανασφάλιστη εργασία ή μισοασφαλισμένες βάρδιες, η συνεχής (υπερ)εντατικοποίηση στις/στους εργαζόμενες/εργαζόμενους στην υγεία, στην εστίαση διανομείς ή γενικότερα ταχυμεταφορείς, στα κάτεργα των τηλεφωνικών κέντρων και σε εργοστάσια αποδεικνύουν για ακόμα μία φορά πως πάνω στις πλάτες των εργατ(ρι)ών χτίζεται το κέρδος των αφεντικών. Φυσικά ούτε λόγος για βαρέα και ανθυγιεινά ένσημα στους παραπάνω γιατί λογικά έχουν κάποιου είδους ανοσία απέναντι στον ιό και δεν διατρέχουν κανέναν απολύτως κίνδυνο.

Όμως η επίθεση αυτή κράτους και κεφαλαίου πέρα από το γεγονός ότι δεν είναι καινούργια θα είναι συνεχής και δεν θα μείνει στην καραντίνα, Ήδη βλέπουμε νομοσχέδιο για σύνταξη στα 72, γιατί απ’ ότι φαίνεται πρέπει να δουλεύουμε μέχρι να πεθάνουμε, ενώ η νέα ευκαιρία για τα αφεντικά που ονομάζεται τηλεργασία φαίνεται να κερδίζει αρκετό έδαφος και μάλλον θα χρησιμοποιηθεί σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό με το τέλος της καραντίνας. Μια ευκαιρία που μπορεί να ακούγεται θετική και για τις/τους εργάτ(ρι)ες αλλά η πραγματικότητα απέχει πολύ. Μέσω της τηλεργασίας τα αφεντικά για άλλη μία φορά βρίσκουν τρόπο να αυξήσουν το κέρδος τους, γλυτώνοντας κόστος σε υποδομές και υλικοτεχνικά μέσα τα οποία φυσικά θα τα επωμιστούν οι εργαζόμενες/εργαζόμενοι. Παράλληλα τα ωράρια θα μπορούν να ελαστικοποιηθούν, ενώ η απομόνωση μεταξύ των εργαζόμενων βοηθάει στην δυσχέρεια και μείωση των συλλογικών και συνδικαλιστικών δράσεων και διεκδικήσεων. Μέσα σε όλα αυτά δεν ξεχνάμε και την πλήρη ταύτιση πια του σπιτιού μας με το χώρο εργασίας μας, δηλαδή την πλήρη διαδικασία κατάργησης των προσωπικών μας χώρων.

Επίσης, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως όλη αυτή η συνθήκη πλήττει σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό γυναίκες, παιδιά και άτομα της λοατκι+ κοινότητας τα οποία ζουν καταστάσεις ενδοοικογενειακής βίας, δέχονται έμφυλη βία και καταπίεση στα σπίτια που καλούνται να μείνουν κλεισμέν@ σε καραντίνα. Από τις πρώτες μέρες υπήρξαν σε διάφορες χώρες αυξήσεις στον αριθμό τηλεφωνικών κλήσεων καταγγελιών έμφυλης βίας, αλλά και σε πολλές μείωση του αριθμού με την κατάσταση να έχει όμως τον ίδιο αντίκτυπο καθώς είναι εξίσου δύσκολο να γίνει καταγγελία όταν βρίσκονται στον ίδιο χώρο με τον καταπιεστή. Υπάρχει δραματική αύξηση των περιστατικών από κακοποίηση λεκτική ή σωματική μέχρι δολοφονίες, με το ελληνικό κράτος να μην παίρνει ούτε στο ελάχιστο κάποιο μέτρο προστασίας.

Παντελής έλλειψη προστασίας υπάρχει και απέναντι στις ήδη τραγικές συνθήκες που βιώνουν έγκλειστοι/έγκλειστες μετανάστ(ρι)ες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και φυλακισμένοι/φυλακισμένες στα σωφρονιστικά καταστήματα. Μιλάμε για μέρη και χώρους που έτσι και αλλιώς έχουν έλλειψη όχι απλά υγειονομικού υλικού και προσωπικού αλλά στοιχειώδους πραγμάτων προσωπικής υγιεινής και διαβίωσης, με χιλιάδες στοιβαγμένους ανθρώπους σε ελάχιστα τετραγωνικά μέτρα ή υπεράριθμα κελιά χωρίς κανένα μέτρο πρόληψης ή προστασίας τους. Ήδη υπάρχουν κρούσματα σε κλειστή δομή στη Ριτσώνα με 20 άτομα να έχουν νοσήσει σε μια δομή που έχει τουλάχιστον 2500 χιλιάδες ανθρώπους, με την κατάσταση να μην φαίνεται και πολύ αισιόδοξη στον ορίζοντα.

Από πλευράς μας αντιλαμβανόμαστε ότι η ατομική ευθύνη του καθενός είναι πολύ σημαντική, γι’ αυτό και την αναλαμβάνουμε, αναγνωρίζουμε όμως ότι δεν μπορεί από μόνη της να αντιμετωπίσει μια κατάσταση τέτοιου μεγέθους, παρά μόνο να περιορίσει ή να επιβραδύνει την εξάπλωση του ιού, κάτι σαφώς και σημαντικό. Γι’ αυτό και απαιτούμε την διασφάλιση της κοινωνικής προστασίας. Στη σύγχρονη δυστοπία που ζούμε τώρα πιο επιτακτικά από ποτέ βλέπουμε πόσο επίκαιρες και σημαντικές είναι οι αναρχικές και ελευθεριακές ιδέες. Η στήριξη ευπαθών ομάδων μέσω της αυτοοργάνωσης και της αλληλεγγύης, η συλλογική αντίσταση απέναντι στα αφεντικά και τις εργοδοτικές τους καφρίλες, η αλληλοβοήθεια μεταξύ μας απέναντι στις κρατικές πολιτικές και την πατριαρχία, η από τα κάτω οργάνωση απέναντι στους κανίβαλους και τους εξουσιαστές μας αποτελούν τις μόνες λύσεις και οδούς για να βγούμε από αυτό το αδιέξοδο που μας έχουν επιβάλλει μέχρι την κοινωνική χειραφέτηση.

Απαιτούμε :

  • πρόσληψη υγειονομικού προσωπικού και μονιμοποίησή του
  • παροχή απαραίτητου εξοπλισμού για εξέταση, νοσηλεία και προστασία
  • άνοιγμα όλων των κλινών ΜΕΘ και των ανάλογων ΜΑΦ
  • δωρεάν επίταξη των ιδιωτικών κλινικών και εργαστηρίων
  • δωρεάν τεστ για τον ιό για ολ@
  • προστασία στους χώρους εργασίας
  • χορήγηση αδειών μετ΄αποδοχών, καμία απόλυση, καμία μείωση μισθού, κατοχύρωση όλων των ενσήμων ως βαρέα και ανθυγιεινά
  • οριζόντια επέκταση οικονομικής ενίσχυσης και των ήδη εργαζόμενων αλλά και των ανέργων
  • παραμονή των εστιακών φοιτητών στα σπίτια τους, μέτρα πρόληψης και προστασίας αυτών και των εργαζομένων
  • αποσυμφόρηση των στρατοπέδων συγκέντρωσης και των φυλακών και αξιοπρεπή παροχή υγείας

ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

ΥΓ.: Αν και καθυστερημένα θέλουμε να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στα συντροφ@ στο Ρέθυμνο στις 15/3 που δεν άφησαν ακόμα και σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία αναπάντητη την προσπάθεια εκμετάλλευσης της κατάστασης για δημόσιο βήμα από τους φασίστες. Η βία και η καταστολή που δέχτηκαν από τους μπάτσους δεν μας τρομάζει αντιθέτως μας οπλίζει με οργή και μνήμη.

Μαυροκόκκινη Συσπείρωση για την Κοινωνική Χειραφέτηση ‘Nessun Potere’

https://nessunpotere.wordpress.com/

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *