ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

Πολιτική
ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ
Ο Friedrich Pollock τον όποιο αναφέρουμε ήδη φιλοτέχνησε στο άρθρο του
<κρατικός καπιταλισμός.(1942) το περιεκτικότερο  κατά την εκτίμηση μου μοντέλο της ιστορικής
φάσεις του καπιταλισμού που προηγήθηκε το όποιο διαμορφώθηκε στη δεκαετία 1930
σαν ένας <καπιταλισμός έκτατης ανάγκης> για να αντιμετώπιση προφανώς την
κρίση του 1929 και αφετέρου  την
διογκουμένη απειλή των επαναστατικών
εργατικών κινημάτων της Ευρώπης Οι ολοκληρωτισμοί
είτε του ναζιστικού είτε του φασιστικού είτε του σταλινικού τύπου,  υπήρξαν


ακραίες  εκφράσεις  του όμως
το ίδιο μοντέλο υιοθετήθηκε από τις δυτικές δημοκρατίες. Αρχής γινόμενης
από τις ΗΠΑ που έμπαιναν τότε στην πολεμική περιπέτεια. Πως γεννήθηκε ο
κρατικός καπιταλισμός και έθρεψε τα μεγάλα τέρατα – παιδιά του Ναζισμός
–Φασισμός-Σταλινισμός, φυσικά από την διαρκεί ταξική πάλη  της δεκαετίας του1920 ο καπιταλισμός έπρεπε
να αντιμετωπίσει  το εργατικό κίνημα  και τους λαούς που διψούσαν για
ελευθερία  και δικαιοσύνη και ισότητα,
αντί αυτού εισέπραξαν μια παρατεταμένη βία
γιατί γνωρίζουμε ότι οι καπιταλιστές δεν χαρίζουν τίποτα άσχετα αν είναι
ικανοί να αγοράσουν ακόμη και το σχοινί που θα τους κρεμάσεις  αυτό γίνεται γιατί το θεωρούν εμπορική σχέση,
άρα είχε από αυτή την άποψη δίκιο ο Μαρξ. Το 1922 γίνεται στο μπολσεβικικό
κόμμα  γενικός γραμματέας ο Ιωσήφ
Βησανηριοβιτς Τσουσουγκαλι (Στάλιν)και καθιερώνει την σταλινική γραφειοκρατία
μετά την επικράτηση του το 1926 σε συμμαχία με τον Καμενεφ και τον Ζηνόβιεφ,
και όπως όλοι οι ολοκληρωτισμοί στηρίζονται στην τρομοκρατία και στην
προπαγάνδα έτσι και ο σταλινισμός διοίκησε την χωρά με την  NVKD προγονούς τη ΚαΓκε Μπε επιβαλοντας
την καταστολή μέσο της νε-βε-κε-ντε(Λαϊκό κομισαριάτο  εσωτερικών
υποθέσεων) έτσι ο Στάλιν πήρε μια χώρα καθυστερημένη  και
την έκανε δεύτερη βιομηχανική χώρα στο κόσμο πουλούσε στην Δύση τα
αγροτικά προϊόντα και τα έκανε τεχνογνωσία και τεχνολογία, παρόλα αυτά, διαφέρει
από τους άλλους ολοκληρωτισμούς είναι ότι ο σταλινισμός  δημιούργησε καλό σύστημα πληροφοριών για την
εσωτερική ασφάλεια  και βασίζονταν στην
αστυνόμευση  όλων των θεσμών από την
οικογένεια το σχολειό το στρατό ενώ ο φασισμός και ο ναζισμός στρατικοποιήσε
όλους τους θεσμούς παρόλα τις προστριβές που είχαν μεταξύ τους οι κλάδοι καταστολής
όπως στρατός και πολιτική αστυνομία και δικαιοσύνη ο συντονισμός προς την
στρατικοποίηση αποτέλεσε την βασική
εθνικοσοσιαλιστική αντίληψη   και
στον φασισμός,  ενώ ο νέο φιλελευθερισμός
εμπορευματοποίησε τους θεσμούς  και η
διάφορα από τους άλλους ολοκληρωτισμούς είναι ότι  την τρομοκρατία την εφαρμόζει μέσο της
ψυχολογικής βίας και ιδεολογικής βίας

Φυσικά στις αρχές του 21ο αιώνα διαμορφώθηκε ένα
νέος ολοκληρωτισμός η <απολυταρχική τραπεζοκρατία> που χρηματικοποιήσε
όλους τους θεσμούς, τώρα δεν χρειάζονται όπλα γιατί το μεγαλύτερο υπερόπλο
είναι το χρήμα. Και ενώ το καλύτερο βιβλίο για τον φασισμό και τον ναζισμό
είναι του Νίκου Πουλαντζα <Ο φασισμός και η δικτατορία> ένα  όντως από τα σπουδαιότερα έργα αν όχι και το
σπουδαιότερο  που γράφτηκε  για την άνοδο του  φασισμού στην Ιταλία και την άνοδο του
ναζισμού στην Γερμάνια κατά τον
Μεσοπόλεμο την εμπέδωση  τους  στην εξουσία και άσκηση της  από το ναζιστικό(Γερμάνια)και το φασιστικό
(Ιταλία)κόμμα .Ο Πουλανζτας προσπάθησε να δώσει
απάντηση στο ερώτημα της τεράστιας
κοινωνικής  αστικής και λαϊκής
βάσης του φασισμού. Ήτοι ανέδειξε τη διαδικασία και το αποτέλεσμα  του εκφασισμού των αντίστοιχων  χώρων. Αυτός ο εκφασισμός ερμηνεύει τη
συμπαράταξη φασισμού- κοινωνικού σώματος στους σκοπός και τα μέσα. Χωρίς αυτήν
την ομογενοποιήσει που επέφερε ο εκφασισμός
ούτε η Γερμάνια ούτε η Ιταλία θα μπορούσε να είχε τεραστία  δύναμη που είχαν συγκέντρωση στις παραμονές  του πολέμου. Κι ούτε θα μπορούσαν να τον
διεξάγουν  με τον τρόπο που τον
διεξήγαγαν  μεν Ιταλία ώσπου
κατέρρευσε  στρατιωτικά (Ιούλιος –
Σεπτέμβριος 1943)κάτω από τα πλήγματα από Ανατολή και Δύση των συμμαχικών
στρατιών αλλά και των δυνάμεων της Αντίστασης των κατεχομένων ευρωπαϊκών χωρών.
Παρόλα αυτά ο καπιταλισμός έκτατης ανάγκης έστω με την έκφραση του
ναζισμού  έστω με την έκφραση του
φασισμού  και σταλινισμού συγκρότησε μια
ειδική γραφειοκρατία  μια ειδική ομάδα
γύρω από τους αρχηγούς που είχαν πρόσβαση στο σύστημα διανομής, του πλούτου.
Ενώ  στην <απολυταρχική
τραπεζοκρατία> που ονομάζω το κουμάντο το κάνουν οι τράπεζες που χωρίζονται
σε καλές και σε κακές .Οι καλές είναι οι αποταμιευτικές  ενώ οι κακές αυτές πουν τζογάρουν και
στοιχηματίζουν τα χρήματα των φτωχών, αλλά το θέμα είναι να μη χαθεί χρήμα από
τους μέτοχους, το είδαμε και στη κρίση του2008 στις ΗΠΑ όπου τις διοικήσεις
πολλών τραπεζών τις πήραν οι μέτοχοι, έτσι διαμορφώνεται η δημοκρατική
εμποροκρατία και στην συνεχεία η απολυταρχική τραπεζοκρατία   που είναι ένα υβριδικό πολίτευμα  που έχει εν ολίγης τα χαρακτηρίστηκα τις
αστικής δημοκρατίας με τους πολίτες να συμμετέχουν κάθε τέσσερα χρόνια στις
εκλογές να επιτρέπεται  η αλλαγή
κυβέρνησης αλλά τα κόμματα λειτουργούν ως κόμματα της τραπεζικής κομματοκρατιας
που όλα μαζί συμπλέουν στη μεγιστοποίηση
κερδών των μετοχών  από τις
εταιρίες – γίγαντες του χρήματος. Οι οικονομικές θεωρίες της Σχολής του Σικάγου
το ετοίμαζαν εδώ και δυο δεκαετίες ελάχιστοι όμως το πρόσεξαν ότι πριν
υιοθετηθεί από τις ηγέτιδες χώρες του Ατλαντικού άξονα, και ο  μεσοαστός του καπιταλισμού της ευημερίας, στη
δύση εφαρμοζόταν ήδη σαν μηχανισμός στραγγαλισμού ένας νέο αποικισμός ήταν
ακριβώς η αντικατάσταση της στρατιωτικής επιβολή με χρηματοοικονομικά μέσα
καθυπόταξης δηλαδή με στρατηγικούς χειρισμούς χρόνια αφαίμαξη τις οικονομίας.
Μέσο οικονομικών  εργαλείων – οργανισμών,  δες ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα  Διεθνές Νομισματικό Ταμείο Παγκόσμια
τράπεζα.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΜΕΤΟΧΟΚΡΑΤΙΑ
Η ιστορία του κεφαλαίου εδώ και μερικούς    αιώνες δεν είναι τίποτα άλλο  παρά η μεγιστοποίηση του κέρδους και του
έλεγχου. Όσο η κοινωνία  βασίζεται  στο χρήμα ποτέ δεν θα έχουμε από δαύτο  αρκετό. Η διαλεκτική κράτους και
κεφαλαίο  έχει λάβει διαφορετικές μορφές
στις διαφορετικές φάσεις της κεφαλαιοκρατικής ανάπτυξης. Μια βιαστική και  αδρομερές περιοδοποιήση θα μας βοηθήσει  να εντοπίσουμε τουλάχιστον τα βασικότερα
χαρακτηριστικά αυτής της δυναμικής . Κατά τον 18ο και 19ο
αιώνα καθώς η κεφαλαιοκρατία εδραιωνόταν πλήρως στην Ευρώπη το κράτος  διαχωρίζονταν τις υποθέσεις του συνολικού
κοινωνικού κεφαλαίου αλλά η διαχείριση αυτή
απαιτούσε σχετικός ήπιες παρεμβατικές εξουσίες. Εκ των υστέρων η
περίοδος αυτή έχει κατάληξη να θεωρείται
(όχι δίχως ένα βαθμό διαστρεβλώσεις ως ο χρυσός αιώνας της ευρωπαϊκής
κεφαλαιοκρατίας , χαρακτηριζόμενος  από
το ελεύθερο εμπόριο  μετάξι σχετικά μικρών
κεφαλαιοκρατών .Την ιδία περίοδο πριν αναπτυχτούν πλήρως οι αποικιακές
διοίκησης  έξω από το ευρωπαϊκό εθνικό
κράτος το ευρωπαϊκό κεφάλαιο κινήθηκε  με
ακόμη  λιγότερους περιορισμούς .Σε μεγάλο
βαθμό  οι κεφαλαιοκρατικές εταιρίες
είχαν  περιβληθεί με κυριαρχική εξουσία
όταν ανέπτυσσαν την επιχειρηματική τους δράση σε αποικιακά η προαποικιακα
εδάφη  εγκαθιδρυόταν το δικό τους
μονοπώλιο καταναγκασμού, τη δική τους αστυνομία τα δική τους δικαστήρια. Το
χρήμα πάντα έπαιζε τον ρόλο του μηχανισμού έλεγχου. Και καθώς οι εθνικές
νομισματικές δομές τείνουν να  χάσουν
όποια χαρακτηριστικά  κυριαρχίας είχαν,
μπορούμε να δούμε  να αναδύεται  από μέσα
τους  το πρόγραμμα μιας  νέας μονομερούς  επανεδαφακοποιήσης , η όποια επικεντρώνεται
στα πολιτικά και οικονομικά κέντρα. Η σημαντικότερη δύναμη για τη δημιουργία
κεφαλαιοκρατών αντίθετα προήλθε εκτός της Αγγλίας από το εμπόριο- η μάλλον  από τις κατακτήσεις το δουλεμπόριο  και το αποικιακό  σύστημα. <<Οι θησαυροί που μαζευτήκαν
έξω από τη Ευρώπη  με απροκάλυπτες  διαρπαγές υποδουλώσεις και  σφαγές>>,  γραφεί ο Μαρξ <<ανεύρισκαν στη
μητρόπολη  και εκεί μετατράπηκαν  σε κεφάλαιο >>Η τεραστία εισβολή
πλούτου ήταν περισσότερη από όση μπορούσε
να απορροφούσουν οι παλιές
φεουδαρχικές σχέσεις παράγωγης .Οι άγγλοι κεφαλαιοκράτες εμφανιστήκαν
στο προσκήνιο για να ενσαρκώσουν το νέο καθεστώς προστάγματος που θα ήταν σε
θέση να εκμεταλλευτεί αυτόν τον πρωτοφανή πλούτο. Θα ήταν σφάλμα εντούτοις να
εκλάβουμε την αγγλική  εμπειρία  του γίγνεσθαι –προλετάριος γίγνεσθαι
καπιταλιστές  ως αντιπροσωπευτική όλων
των υπολοίπων. Κατά τους  τελευταίους
αιώνες , καθώς οι κεφαλαιοκρατικές σχέσεις παράγωγης και αναπαραγωγής έχουν
εξαπλωθεί σε όλο  τον κόσμο  παρόλο που η πρωταρχική συσσώρευση  προϋπόθετε ανέκαθεν το διαχωρισμό του
παραγωγού από τα μέσα παράγωγης. Και άρα τη δημιουργία  τάξεων προλετάριων και καπιταλιστών κάθε
διαδικασία κοινωνικού μετασχηματισμού ήταν μοναδική. Σε καμία περίπτωση οι
προϋπάρχουσες  κοινωνικές και παραγωγικές
σχέσεις οι διαδικασίες μετάβασης ακόμη και η μορφή των κεφαλαιοκρατικών σχέσεων
της αναπαραγωγής που προέκυπταν από αυτή τη μετάβαση διαφοροποιούνται ανάλογα
με τις ιδιάζουσες πολιτισμικές και ιστορικές διαφορές. Μολονότι οι κριτικές του
ιμπεριαλισμού και της κεφαλαιοκρατικής επέκτασης παρουσιάζονται συχνά με
αυστηρά ποσοτικούς οικονομικούς όρους, το διακύβευμα  για τους μαρξιστές θεωρητικούς είναι
προπάντων πολίτικο. Το Νιου Ντηλ του Φραγκλίνου Ρούζβελτ είχε διαμορφώσει την
οικονομική ζωή στις Ηνωμένες πολιτείες για μισό αιώνα ώσπου ξεχάσαμε  τα μαθήματα που μας είχε δώσει η Μεγάλη
Οικονομική Κρίση. Το 2008 με το χρηματοπιστωτικό συστημάτων ΗΠΑ σε κακό χαλί
και την οικονομία  να διέρχεται ένα βίαιο
μετασχηματισμό χρηζόταν ένα όραμα λένε οι οικονομολόγοι του συστήματος για το
είδος των χρηματοπιστωτικών αγορών και της και της οικονομίας που θέλουμε να
αναδυθεί από την κρίση. Οι πράξεις θα διαμορφώσουν λίγο πολύ την οικονομία μας
για την επομένη δεκαετία χρειαζόμαστε λένε ένα νέο όραμα όχι επειδή το παλιό
μας μοντέλο είχε αποτύχει αλλά και επειδή είχαμε μάθει με ιδιαίτερο τρόπο ότι
οι παραδοχές  στις οποίες  αυτό στηρίζεται ήταν εσφαλμένες. Και είναι
αλήθεια ότι η κεφαλαιοκρατία έτσι όπως την γνωρίσαμε από τα εγχειρίδια της
πολίτικης οικονομίας έχει τέλειωσε μπαίνουμε σε μια νέα εποχή  της μετοχοκρατιας, που από την κεφαλαιοκρατία
το μόνο που κράτησε είναι το χρήμα η μετοχοκρατια δεν χρειάζεται η  τεχνολογία ούτε τεχνογνωσία παράγωγη αλλά
χαρτιά – μετοχές που εκφράζουν το χρήμα, και πρέπει να γίνει όλο και
περισσότερο χρήμα, και αυτό στο τέλος γίνεται αρρώστια και απληστία, όπου
κουμάντο κάνουν εταιρίες- γίγαντες του χρήματος που καταβροχθίζουν  την πολιτική ελίτ  τους λαούς – τα κράτη  και στο τέλος όλο τον πλανήτη και δρουν ως
χρηματικά σουλτανάτα που δεν ελέγχονται αλλά μόνο ελέγχουν. Δεν είναι τυχαίο
ότι η δραστηριότητα τους είναι ανεξέλικτη. Και ενώ οι λαοί με τα πακέτα
διάσωσης έσωσαν τις τράπεζες δηλαδή τα χρήματα των μετοχών  και αυτή από <<ευγνωμοσύνη>>
επιβάλουν λιτότητα στους λαούς παίζοντας με τους προϋπολογισμούς, του
κράτους  και τις δημοσιές δαπάνες  λέγοντας ότι
να υπάρξει<< δημοσιονομική πειθαρχία>> έχοντας κατά νου να
αρπάξουν ότι βρίσκουν από τις δημοσιές δαπάνες έτσι ώστε να κατάρρευση  το κράτος πρόνοιας, ενώ οι αστοί μιλούσαν για
ανθρωπινά δικαιώματα μετά φυσικά από σκληρούς εργατικούς αγώνες, και οι
κεφαλαιοκράτες δώσανε κάποια τυπικά δικαιώματα σήμερα οι μετοχοκρατες δεν
ενδιαφέρονται  για αυτά τα μπανάλ
πράγματα αλλά ούτε και η ανθρωπινή ζωή παίζει κάποιο ρολό, για αυτό, ούτε
ανθρώπινα  δικαιώματα ούτε δημοκρατία
αλλά αυτό που ονομάζω <<Απολυταρχική Τραπεζοκρατία >> ένα υβριδικό
πολίτευμα που στόχος πλέον είναι να μετατρέψει
τον άνθρωπο σε νευρωτικό σαδομαζοχιστή
και άπληστο, για αυτόν δεν υπάρχει ούτε κοινωνία ούτε άτομο αλλά μόνο
χρήμα. Μια αλλαγή παραδείγματος συντελείται στην παγκόσμια οικονομία και
πολιτική τάξη .Ένα  σημαντικό στοιχειό
αυτής της μετάβασης ήταν ο ρόλος της παγκόσμιας
αγοράς ως δομής ιεραρχίας και προστάγματος καταστεί περισσότερο  σημαντικός και αποφασιστικός σε όλες τις
ζώνες  και τις περιοχές όπου
προηγούμενος  είχαν λειτουργήσει τα  ιμπεριαλιστικά καθεστώτα. Η παγκόσμια αγορά
άρχισε να εμφανίζεται  ως κεντρικό
εξάρτημα  ενός μηχανισμού ο όποιος  μπορούσε να ρυθμίζει παγκόσμια δίκτυα
κυκλοφορίας  του χρήματος, καθώς η
παγκόσμια  ροη των αγώνων υπέσκαπτε τις
κεφαλαιοκρατικές  και
ιμπεριαλιστικές  ικανότητες της πειθαρχία
η οικονομική τάξη που είχε επικράτηση στον πλανήτη σχεδόν για μια τριακοντα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *