ΑΠΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΜΕΤΟΧΟΚΡΑΤΙΑ

Πολιτική

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΜΕΤΟΧΟΚΡΑΤΙΑ

Η ιστορία του κεφαλαίου εδώ και μερικούς    αιώνες δεν είναι τίποτα άλλο  παρά η μεγιστοποίηση του κέρδους και του
έλεγχου. Όσο η κοινωνία  βασίζεται  στο χρήμα ποτέ δεν θα έχουμε από δαύτο  αρκετό. Η διαλεκτική κράτους και
κεφαλαίο  έχει λάβει διαφορετικές μορφές
στις διαφορετικές φάσεις της κεφαλαιοκρατικής ανάπτυξης. Μια βιαστική και  αδρομερές περιοδοποιήση θα μας βοηθήσει  να εντοπίσουμε τουλάχιστον τα βασικότερα
χαρακτηριστικά αυτής της δυναμικής . Κατά τον 18ο και 19ο
αιώνα καθώς η κεφαλαιοκρατία εδραιωνόταν πλήρως στην Ευρώπη το κράτος  διαχωρίζονταν τις υποθέσεις του συνολικού
κοινωνικού κεφαλαίου αλλά η διαχείριση αυτή
απαιτούσε σχετικός ήπιες παρεμβατικές εξουσίες

. Εκ των υστέρων η
περίοδος αυτή έχει κατάληξη να θεωρείται
(όχι δίχως ένα βαθμό διαστρεβλώσεις ως ο χρυσός αιώνας της ευρωπαϊκής
κεφαλαιοκρατίας , χαρακτηριζόμενος  από
το ελεύθερο εμπόριο  μετάξι σχετικά
μικρών κεφαλαιοκρατών .Την ιδία περίοδο πριν αναπτυχτούν πλήρως οι αποικιακές
διοίκησης  έξω από το ευρωπαϊκό εθνικό
κράτος το ευρωπαϊκό κεφάλαιο κινήθηκε  με
ακόμη  λιγότερους περιορισμούς .Σε μεγάλο
βαθμό  οι κεφαλαιοκρατικές εταιρίες
είχαν  περιβληθεί με κυριαρχική εξουσία
όταν ανέπτυσσαν την επιχειρηματική τους δράση σε αποικιακά η προαποικιακα
εδάφη  εγκαθιδρυόταν το δικό τους
μονοπώλιο καταναγκασμού, τη δική τους αστυνομία τα δική τους δικαστήρια. Το
χρήμα πάντα έπαιζε τον ρόλο του μηχανισμού έλεγχου. Και καθώς οι εθνικές
νομισματικές δομές τείνουν να  χάσουν
όποια χαρακτηριστικά  κυριαρχίας είχαν,
μπορούμε να δούμε  να αναδύεται  από μέσα
τους  το πρόγραμμα μιας  νέας μονομερούς  επανεδαφακοποιήσης , η όποια επικεντρώνεται
στα πολιτικά και οικονομικά κέντρα. Η σημαντικότερη δύναμη για τη δημιουργία
κεφαλαιοκρατών αντίθετα προήλθε εκτός της Αγγλίας από το εμπόριο- η μάλλον  από τις κατακτήσεις το δουλεμπόριο  και το αποικιακό  σύστημα. <<Οι θησαυροί που μαζευτήκαν
έξω από τη Ευρώπη  με απροκάλυπτες  διαρπαγές υποδουλώσεις και  σφαγές>>,  γραφεί ο Μαρξ <<ανεύρισκαν στη
μητρόπολη  και εκεί μετατράπηκαν  σε κεφάλαιο >>Η τεραστία εισβολή
πλούτου ήταν περισσότερη από όση μπορούσε
να απορροφούσουν οι παλιές
φεουδαρχικές σχέσεις παράγωγης .Οι άγγλοι κεφαλαιοκράτες εμφανιστήκαν
στο προσκήνιο για να ενσαρκώσουν το νέο καθεστώς προστάγματος που θα ήταν σε
θέση να εκμεταλλευτεί αυτόν τον πρωτοφανή πλούτο. Θα ήταν σφάλμα εντούτοις να
εκλάβουμε την αγγλική  εμπειρία  του γίγνεσθαι –προλετάριος γίγνεσθαι
καπιταλιστές  ως αντιπροσωπευτική όλων
των υπολοίπων. Κατά τους  τελευταίους
αιώνες , καθώς οι κεφαλαιοκρατικές σχέσεις παράγωγης και αναπαραγωγής έχουν
εξαπλωθεί σε όλο  τον κόσμο  παρόλο που η πρωταρχική συσσώρευση  προϋπόθετε ανέκαθεν το διαχωρισμό του
παραγωγού από τα μέσα παράγωγης. Και άρα τη δημιουργία  τάξεων προλετάριων και καπιταλιστών κάθε
διαδικασία κοινωνικού μετασχηματισμού ήταν μοναδική. Σε καμία περίπτωση οι
προϋπάρχουσες  κοινωνικές και παραγωγικές
σχέσεις οι διαδικασίες μετάβασης ακόμη και η μορφή των κεφαλαιοκρατικών σχέσεων
της αναπαραγωγής που προέκυπταν από αυτή τη μετάβαση διαφοροποιούνται ανάλογα
με τις ιδιάζουσες πολιτισμικές και ιστορικές διαφορές. Μολονότι οι κριτικές του
ιμπεριαλισμού και της κεφαλαιοκρατικής επέκτασης παρουσιάζονται συχνά με
αυστηρά ποσοτικούς οικονομικούς όρους, το διακύβευμα  για τους μαρξιστές θεωρητικούς είναι
προπάντων πολίτικο. Το Νιου Ντηλ του Φραγκλίνου Ρούζβελτ είχε διαμορφώσει την
οικονομική ζωή στις Ηνωμένες πολιτείες για μισό αιώνα ώσπου ξεχάσαμε  τα μαθήματα που μας είχε δώσει η Μεγάλη
Οικονομική Κρίση. Το 2008 με το χρηματοπιστωτικό συστημάτων ΗΠΑ σε κακό χαλί
και την οικονομία  να διέρχεται ένα βίαιο
μετασχηματισμό χρηζόταν ένα όραμα λένε οι οικονομολόγοι του συστήματος για το
είδος των χρηματοπιστωτικών αγορών και της και της οικονομίας που θέλουμε να
αναδυθεί από την κρίση. Οι πράξεις θα διαμορφώσουν λίγο πολύ την οικονομία μας
για την επομένη δεκαετία χρειαζόμαστε λένε ένα νέο όραμα όχι επειδή το παλιό
μας μοντέλο είχε αποτύχει αλλά και επειδή είχαμε μάθει με ιδιαίτερο τρόπο ότι
οι παραδοχές  στις οποίες  αυτό στηρίζεται ήταν εσφαλμένες. Και είναι
αλήθεια ότι η κεφαλαιοκρατία έτσι όπως την γνωρίσαμε από τα εγχειρίδια της
πολίτικης οικονομίας έχει τέλειωσε μπαίνουμε σε μια νέα εποχή  της μετοχοκρατιας, που από την κεφαλαιοκρατία
το μόνο που κράτησε είναι το χρήμα η μετοχοκρατια δεν χρειάζεται η  τεχνολογία ούτε τεχνογνωσία παράγωγη αλλά
χαρτιά – μετοχές που εκφράζουν το χρήμα, και πρέπει να γίνει όλο και
περισσότερο χρήμα, και αυτό στο τέλος γίνεται αρρώστια και απληστία, όπου
κουμάντο κάνουν εταιρίες- γίγαντες του χρήματος που καταβροχθίζουν  την πολιτική ελίτ  τους λαούς – τα κράτη  και στο τέλος όλο τον πλανήτη και δρουν ως
χρηματικά σουλτανάτα που δεν ελέγχονται αλλά μόνο ελέγχουν. Δεν είναι τυχαίο
ότι η δραστηριότητα τους είναι ανεξέλικτη. Και ενώ οι λαοί με τα πακέτα
διάσωσης έσωσαν τις τράπεζες δηλαδή τα χρήματα των μετοχών  και αυτή από <<ευγνωμοσύνη>>
επιβάλουν λιτότητα στους λαούς παίζοντας με τους προϋπολογισμούς, του κράτους  και τις δημοσιές δαπάνες  λέγοντας ότι
να υπάρξει<< δημοσιονομική πειθαρχία>> έχοντας κατά νου να
αρπάξουν ότι βρίσκουν από τις δημοσιές δαπάνες έτσι ώστε να κατάρρευση  το κράτος πρόνοιας, ενώ οι αστοί μιλούσαν για
ανθρωπινά δικαιώματα μετά φυσικά από σκληρούς εργατικούς αγώνες, και οι
κεφαλαιοκράτες δώσανε κάποια τυπικά δικαιώματα σήμερα οι μετοχοκρατες δεν
ενδιαφέρονται  για αυτά τα μπανάλ
πράγματα αλλά ούτε και η ανθρωπινή ζωή παίζει κάποιο ρολό, για αυτό, ούτε
ανθρώπινα  δικαιώματα ούτε δημοκρατία
αλλά αυτό που ονομάζω <<Απολυταρχική Τραπεζοκρατία >> ένα υβριδικό
πολίτευμα που στόχος πλέον είναι να μετατρέψει
τον άνθρωπο σε νευρωτικό σαδομαζοχιστή
και άπληστο, για αυτόν δεν υπάρχει ούτε κοινωνία ούτε άτομο αλλά μόνο
χρήμα. Μια αλλαγή παραδείγματος συντελείται στην παγκόσμια οικονομία και
πολιτική τάξη .Ένα  σημαντικό στοιχειό
αυτής της μετάβασης ήταν ο ρόλος της παγκόσμιας
αγοράς ως δομής ιεραρχίας .

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *