Ο ΝΕΟΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

Πολιτική

Ο ΝΕΟΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

Η μορφή
και η ουσία της κεφαλαιοκρατικής διαχείρισης της διεθνούς  ανάπτυξη κατά την μεταπολεμική  περίοδο υπαγορεύτηκε στη διάσκεψη του Μπρετόν
Γουντς στο Νιου Χαμπσάιρ το 1944,το σύστημα του Μπρετόν Γουντς  βασίστηκε 
σε τρία θεμελιακά  στοιχειά .Το πρώτο
του χαρακτηριστικό ήταν της οικονομικής κυριαρχίας  των ΗΠΑ σε όλα τα κράτη των σοσιαλιστικών χώρων,
η αμερικανική ηγεμονία  χαρακτηρίζονταν
από την στρατηγική  μιας  φιλελεύθερης ανάπτυξης  βασιζόμενη 
στο σχετικό ελεύθερο εμπόριο και κυρίως στη διατήρηση του χρυσού(του οποίου
η Ηνωμένες πολιτείες )κατείχαν το ένα τρίτο περίπου του παγκοσμίου αποθέματος  ως εγγύηση  της δύναμης του δολαρίου, το  δολάριο άξιζε το βάρος του σε χρυσάφι. Δεύτερο
το σύστημα απαιτούσε τη συμφωνία  για νομισματική
σταθεροποίηση μεταξύ Ηνωμένες Πολιτείες κα Ιαπωνίας και μετά με την Ευρώπη που προηγουμένως
βρισκόταν σε  κυριαρχίας της στερλίνα και
του γαλλικού φράγκου. Και τέλος η αμερικανική ηγεμονία από αυτές τις συμφωνίας
θα έβγαζε υπερκέρδη  από την συμφωνία  που είχε κάνει. Το σύστημα νομισματικής ηγεμονία
των ΗΠΑ συνιστούσε μια θεμελιακά νέα διευθέτηση διότι ενώ ο έλεγχος των προγενέστερων
συστημάτων ιδίως του βρετανικού είχε εναποτεθεί απαρέγκλιτα στα χέρια ιδιωτών τραπεζιτών
και επενδυτών , το Μπρετόν Γουντς έδωσε τον έλεγχο σε ορισμένους  οργανισμούς περιλαμβανόμενων  του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου  της Παγκοσμίας Τράπεζας  και τελικός του Ομοσπονδιακού Αποθεματικού συστήματος
των ΗΠΑ. Το Μπρετόν Γουντς μπορεί συνεπώς 
να θεωρηθεί ως νομισματική οικονομική όψη της αμερικανικής  ηγεμονία 
που επέβαλε το αμερικανικό μοντέλο του Νιου Ντηλ, στη παγκόσμια κεφαλαιοκρατική
οικονομία. Στη δεκαετία του1970 η κρίση εκδηλώθηκε ανοιχτά και έπληξε τη δομή
του συστήματος. Το σύστημα των πολιτικών και οικονομικών  ισορροπιών που επινοήθηκε στο Μπρετόν Γουντς είχε
περιέλθει σε πλήρη αποδιοργάνωση και το μόνο 
που απέμενε από αυτό το απροκάλυπτο γεγονός της ηγεμονία των ΗΠΑ ήταν η φθίνουσα
αποτελεσματικότητα των μηχανισμών του Μπρετόν Γουντς  αν  λάβουμε
και υπόψη τους συνεχείς εργατικούς αγώνες, 
το κεφαλαιοκρατικό σύστημα άρχισε να παίρνει την κατιούσα. Το κεφαλαιοκρατικό
σύστημα άρχισε να αντιλαμβάνεται αυτήν και την αποσύνθεση και απάντησε με την τεχνολογική
επανάσταση  ο τεχνολογικός μετασχηματισμός,
ήταν η κινητήρια δύναμη του συστήματος 
οι ταιοληρικοι και φορντικοι μηχανισμοί δεν μπόρεσαν να ελέγχουν  από μια δυναμική παραγωγικών και κοινωνικών δυνάμεων.
Η καταστολή που επιβλήθηκε με τους παλιούς τρόπους μέσο αστυνομίας και στρατού
δεν μπόρεσαν να  δώσουν πειστικές απάντησες
και το σύστημα άρχισε να   βρίσκεται σε καθεστώς  ασφυξίας 
και στην κεφαλαιοκρατική παράγωγη. Την 
ιδία  εποχή λοιπόν, είχε αρχίσει
να διαφαίνεται μια δεύτερη εναλλακτική, η όποια θα συνεπαγόταν ένα να τεχνολογικό
μετασχηματισμό που θα αποσκοπούσε πλέον όχι στην καταστολή αλλά στην ίδια την αλλαγή
στην σύνθεση του προλεταριάτου του και άρα την ενσωμάτωση του και τον έλεγχο
των νέων πρακτικών  και μορφών που θα αποβούν
επικερδής στο  κεφάλαιο. Αυτή η αλλαγή
του κεφαλαιοκρατικού συστήματος σε στρατηγική και προγραμματισμό λόγο το ότι το
προλεταριάτο θέτει όρια στο κεφάλαιο μέσο των αγώνων του και αποτελεί αποφασιστικό

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *