ΑΘΗΝΑ:ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΠΥΡΟΔΟΤΗΣΑΝ ΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΕΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ

Ρεπορτάζ

post image

Ως αναρχικ@ που ζω στην Αθήνα θα κάνω μια προσπάθεια να γυρίσω το χρόνο λίγους μήνες μόνο πριν, για χάρη συντομίας, για να αντιληφθούμε πως καταλήξαμε στα πρόσφατα γεγονότα της Ν. Σμύρνης. Η ολοένα και αυξανόμενη αστυνόμευση με το πρόσχημα της πανδημίας έχει κάνει αισθητή της παρουσία της σε κάθε γειτονιά της Αθήνας, εδώ και πολύ καιρό. Σταδιακά και μεθοδικά γίνεται μια προσπάθεια έντονης καταστολής και περιορισμού όχι μόνο εμάς, των αναρχικών, αλλά και κάθε πολίτη που διαμαρτύρεται ενάντια στο καθεστώς…

Από το καλοκαίρι κιόλας, μπάτσοι της ομάδας ΔΡΑΣΗ πραγματοποίησαν εφόδους σε καταστήματα στα Εξάρχεια τρομοκρατώντας τον κόσμο με μηχανές και προκαλώντας αρκετές υλικές καταστροφές, ενώ κυνηγούσαν και χτυπούσαν τους περαστικούς με κλομπ. Όλα αυτά έγιναν με αφορμή την προσπάθεια ανακατάληψης την τελευταία περίοδο κάποιων χώρων από αναρχικούς στην οδό Δερβενίων, όπου γινόταν συναυλία αλληλεγγύης. Το αποτέλεσμα ήταν να τραυματιστούν περαστικοί και να προκληθούν καταστροφές σε καταστήματα, στα οποία πετάχτηκαν χειροβομβίδες κρότου-λάμψης και να γίνουν προσαγωγές.

Από το φθινόπωρο εντατικοποιήθηκε η προσπάθεια σίγησης των φωνών μας, όταν έβγαζαν νόμους της τελευταίας στιγμής για καθολικές απαγορεύσεις συναθροίσεων σε όλη τη χώρα για αποφυγή – ακόμα και ολιγάριθμων – συγκεντρώσεων. Στόχος τους ήταν οι μεγάλες πόλεις φυσικά, όπου κάθε πορεία δεχόταν τις δυνάμεις καταστολής πριν καν ξεκινήσει.

Το Νοέμβρη στο Σύνταγμα τα ΜΑΤ προσήγαγαν γυναίκες που πραγματοποίησαν ειρηνική και συμβολική συγκέντρωση τη μέρα της βίας κατά των γυναικών. Οι μπάτσοι προκλητικά όχι μόνο προχώρησαν σε συλλήψεις αλλά τις τρομοκράτησαν, χωρίς να εξηγήσουν το λόγο που τις προσήγαγαν, ενώ εκείνες τηρούσαν τα μέτρα προστασίας για την πανδημία. Την ίδια ώρα μέλη του κινήματος κατά του ρατσισμού αντέδρασαν στις συλλήψεις πετώντας τρικάκια, αλλά τους προσήγαγαν και αυτούς.

Το Δεκέμβρη, στο κέντρο, στις πορείες διαμαρτυρίας για τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου για άλλη μια φορά οι μπάτσοι έδειξαν ότι δε τους πτοεί καμία ειρηνική πορεία ή εκδήλωση μνήμης. Οι επιθέσεις με χημικά πρωτοστάτησαν και εδώ, ενώ έφτασαν να καταδιώκουν τους διαδηλωτές ακόμα και σε εισόδους πολυκατοικιών και σε σπίτια. Οι ξυλοδαρμοί φυσικά δε περιορίστηκαν σε διαδηλωτές αλλά επεκτάθηκαν και σε δημοσιογράφους, που επανειλημμένως τους φώναζαν ότι είναι ανταποκριτές των γεγονότων που διαδραματίζονται. Οι μπάτσοι προσήγαγαν βίαια αρκετούς περαστικούς χωρίς να υπάρχει εξήγηση, απλώς επειδή βρίσκονταν στο σημείο και τους έκλειναν το στόμα για να μη φωνάζουν στο περιπολικό. Ακόμα και αν τηρούσαν αποστάσεις ή ήταν μεμονωμένα άτομα – όπως ο καθηγητής του ίδιου του Αλέξη – εφάρμοσαν πιστά την εντολή να εμποδίσουν την πορεία, να εμποδίσουν ακόμα και ένα λουλούδι να αφήσουν στο σημείο που άφησε την τελευταία του πνοή ο μαθητής. Αποκορύφωμα των γεγονότων ήταν οι μπάτσοι που γελοιοποίησαν μια ανθοδέσμη που είχε αφεθεί στο σημείο, την χτυπούσαν ο ένας πάνω στον άλλο, τη χάλασαν και την πέταξαν…

Από τον Ιανουάριο, έντονες ήταν οι προσπάθειες καταστολής των πορειών που έγιναν ως αντίδραση στο νόμο για την αστυνόμευση των πανεπιστημίων. Η κυκλοφορία στους δρόμους διακόπηκε πολλές φορές, τα μετρό έκλεισαν, τα ΜΑΤ μας περικύκλωσαν. Φοιτητές και διαδηλωτές δεχθήκαμε χτυπήματα με κλομπ, ενώ τα μάτια μας καίγονταν και η αναπνοή μας κοβόταν από τα χημικά που πετούσαν. Οι προθέσεις των μπάτσων για τη δήθεν προστασία των πανεπιστημίων ήταν σαφείς… Αθήνα και Θεσσαλονίκη πρωτοστατούν στις διαδηλώσεις και μία μία οι πρυτανείες διαφοροποιούν τη θέση τους και αρνούνται να χαθεί η αυτοδιοίκηση των πανεπιστημίων στη φύλαξή τους.

Στη συνέχεια, βλέπουμε τους δρόμους της Αθήνας να γεμίζουν με πολίτες που αντιδρούν στον βασανιστικό θάνατο του απεργού πείνας Δ. Κουφοντίνα, καθώς και καλλιτέχνες και συντρόφους που διαμαρτύρονται για το νέο οπισθοδρομικό νομοσχέδιο, το οποίο περιορίζει την έκφραση μέσω του διαδικτύου, εφόσον υπάρχει αναφορά σε βία. Ο Φεβρουάριος συνεχίστηκε με πορείες ενάντια στη λογοκρισία της τέχνης, ενώ κλιμακώθηκαν ταυτόχρονα οι διαδηλώσεις για την αστυνόμευση στα πανεπιστήμια.

Από αυτό το διάστημα και μετά, παρατηρείται πως το κέντρο των αντιδράσεων μετατίθεται όχι μόνο στα Εξάρχεια αλλά και σε κάθε γειτονιά της Αθήνας. Έρχονται καινούριοι περιορισμοί στην κυκλοφορία, καινούρια μέτρα για τη διάλυση των παραμικρών συναθροίσεων. Οι έλεγχοι στους δρόμους από μπάτσους της ομάδας δράση εντατικοποιούνται. Τα ΜΑΤ ξεχύνονται σε κάθε προάστιο και περιπολούν τις γειτονιές. Μικροεπεισόδια και τραυματισμοί χωρίς αιτία γίνονται καθημερινό μας φαινόμενο. Είναι όλο και πιο φανερό ότι τα ΜΑΤ δε βρίσκονται δίπλα μας για να καταστείλουν την πανδημία, αλλά για να καταστείλουν τη φωνή μας. Πλέον δε τρομοκρατούν τους συντρόφους, τους αναρχικούς και όσους κατεβαίνουν σε πορείες, αλλά ακόμα και οικογένειες και απλούς πολίτες που έχουν βγει για ένα περπάτημα.

Το κράτος σφίγγει τον κλοιό, η ένταση κλιμακώνεται. Ένας μπάτσος στο Χολαργό, μετά από μια τυχαία σύγκρουση με άλλο αυτοκίνητο, διαπληκτίζεται με τον οδηγό, βγάζει το όπλο του και πυροβολεί το αυτοκίνητο με το οποίο τράκαρε, ευτυχώς χωρίς τραυματία. Στο Χαλάνδρι, μια πολύ μικρή ομάδα αναρχικών με πανό που πέταξαν τρικάκια για την απεργία πείνας του Δ. Κουφοντίνα διαλύεται από ΜΑΤ πριν καν ξεκινήσει η ειρηνική τους πορεία. Τα ΜΑΤ εισβάλουν βίαια στα σοκάκια και φτάνουν σε μια λαϊκή, όπου χτυπούν και κυνηγούν τους διαδηλωτές με κλομπ. Πιάνουν, κουβαλούν και σέρνουν με το ζόρι για να προσάγουν την κοπέλα που κρατούσε το πανό, μπροστά στα τρομοκρατημένα βλέμματα των περαστικών, στην ίδια τους τη γειτονιά. Η κοπέλα κατηγορήθηκε μεταξύ άλλων για βία και αντίσταση κατά της αρχής.

Στη Ν. Σμύρνη, ομάδες μπάτσων Δ αρχίζουν να προσεγγίζουν και να ζητούν από οικογένειες και παιδιά, με απαράδεκτο τρόπο, το λόγο που βρίσκονται έξω και να απειλούν με πρόστιμα. Χωρίς κανένα απολύτως λόγο αρχίζουν να χτυπούν και να δέρνουν έναν φοιτητή, που όπως και άλλοι, τους ρώτησε γιατί το κάνουν αυτό. Ο φοιτητής δέχτηκε ξυλοδαρμό και ωμή βία από πολλούς μπάτσους που του επιτέθηκαν με μεταλλικά κλομπ σε όλο του το σώμα, ενώ εκείνος τους φώναζε ότι πονάει, αλλά μάταια. Οι κάτοικοι και οι περαστικοί αντέδρασαν έντονα και ξεκίνησε πορεία διαμαρτυρίας στην περιοχή. Δυο μέρες μετά, επεισόδια σημειώνονται στην Πανόρμου, όταν συγκεντρώθηκαν έξω από το μετρό άτομα για να διαμαρτυρηθούν για την αστυνομική βία και τα γεγονότα της Ν. Σμύρνης. Μαζεύτηκαν τα ΜΑΤ και επιτέθηκαν με χημικά και χειροβομβίδες κρότου λάμψης για να διαλύσουν τη συγκέντρωση. Τους κυνήγησαν στους δρόμους έκαναν προσαγωγές και έσπασαν με το κλομπ φανάρια σταθμευμένων αυτοκινήτων σε μια ακόμα προσπάθεια επιβολής δύναμης.

Επί τόσους συνεχείς μήνες σωπαίνουμε και όταν αντιδρούμε τρώμε ξύλο από τις δυνάμεις καταστολής, ακόμα και σε ειρηνικές πορείες. Επί τόσους μήνες βλέπουμε να εκτυλίσσεται πέρα από το κέντρο των Εξαρχείων, αλλά και στις γειτονιές της Αθήνας, ένα σκηνικό αυταρχισμού και παράλογων απαγορεύσεων. Οι φασιστικοί περιορισμοί δε βοηθούν στην αποτροπή της πανδημίας, αφού καθημερινά τα κρούσματα αυξάνονται ραγδαία. Οι φασιστικοί περιορισμοί και η καταστολή που υπαγορεύει το κράτος μέσω των μπάτσων στοχεύουν στη σιωπή μας. Η καταστολή αποτρέπει την έκφρασή μας και βλέπουμε να ζούμε σε εποχές χούντας, υπό το πρόσχημα της ασφάλειάς μας. Ποιας ασφάλειας; Υπομένουμε τα ΜΑΤ σε κάθε πλατεία, υπομένουμε τους ξυλοδαρμούς, την καταπίεση, την ειρωνεία. Και η βία ξεκινάει από τους δυνατούς προς εμάς. Οι μπάτσοι και τα ΜΑΤ μας επιτίθεται και δε τιμωρούνται. Δεν είμαστε ασφαλείς. Η Αθήνα, ως το μεγαλύτερο αστικό κέντρο της χώρας έχει εδώ και μήνες δεχτεί τη μεγαλύτερη καταστολή. Μας πνίγουν στη βία και μετά αναρωτιούνται γιατί αμυνόμαστε με βία.

Η μεγάλη πορεία που διοργανώθηκε στη Ν. Σμύρνη και τα επεισόδια που ακολούθησαν στις 9/3 έδειξαν ότι το ποτήρι ξεχείλισε. Το πλήθος δέχτηκε γρήγορα τις επιθέσεις των μπάτσων, που προσπάθησαν να διαλύσουν τη συγκέντρωση και την πορεία κατά της αστυνομικής βίας. Οι κλούβες είχαν παραταχθεί από νωρίς για να πάρουν οι συγκεντρωμένοι σύντροφοι το μήνυμα. Η κατάσταση ξέφυγε και παίχτηκε κανονικός πόλεμος στους δρόμους που έγιναν πεδία μάχης. Μπάτσοι τράβηξαν και όπλα στις γειτονιές. Οι αύρες έριξαν νερό και έπεσαν στους διαδηλωτές ενώ μηχανάκια περνούσαν ξυστά από το πλήθος απειλητικά, πετώντας χειροβομβίδες κρότου-λάμψης. Οι μπάτσοι ποδοπάτησαν και έσυραν διαδηλωτές, επιτέθηκαν και χαστούκισαν άλλους, ενώ φώναζαν επιθετικά συνθήματα. Όταν ένας όρμησε και έριξε με δύναμη κάτω έναν μπάτσο από τη μηχανή του και το πλήθος έτρεξε και τον χτυπούσε, κάποιοι της ομάδας δράση φώναξαν «πάμε να τους σκοτώσουμε». Όχι, δε θα σταθούμε στον μπάτσο που πληγώθηκε, θα σταθούμε στα δικαιώματα και την ελευθερία μας που πληγώνονται καθημερινά, στους φοιτητές μας και τους συντρόφους αναρχικούς και όλους όσους δέχονται τη βία και τις απειλές της αστυνομίας. Τα γεγονότα της Ν. Σμύρνης θυμίζουν πως όταν αντιμετωπίζεις με βία και καταστολή το λαό, η έκρηξη θα είναι τόσο μεγάλη που θα τα καταστρέψει όλα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *