ΓΙΑΤΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ;

Ρεπορτάζ

Εδώ και μέρες χιλιάδες άνθρωποι στηρίζουν έμπρακτα τον αγώνα του απεργού πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα. Στα πλαίσια αυτής της στήριξης πολύ μελάνι-ψηφιακό και μη-έχει χυθεί ώστε να γραφτούν κείμενα που θα ενημερώνουν σχετικά με τη κατάσταση αλλά και θα κάνουν ξεκάθαρα το τι σημαίνει ο επικείμενος θάνατος ενός απεργού πείνας στην Ευρώπη για πρώτη φορά μετά από σαράντα χρόνια. Όλο αυτό καταντάει κουραστικό και εν τέλει απογοητευτικό. Η ψευδαίσθηση πως το μόνο που χρειάζεται για να σταθούν δίπλα μας όλοι είναι να λυθεί ο γόρδιος δεσμός της συστηματικά καλλιεργημένης τους άγνοιας δε βασίζεται πουθενά παρά μόνο στις επιθυμίες μας και σε αφελείς θέσεις σχετικά με την ανθρώπινη υποκειμενικότητα. Η αλήθεια είναι πως μεγάλη μερίδα του κόσμου επιθυμεί συνειδητά και χωρίς να έχει κάποιο άμεσο συμφέρον από αυτό τον θάνατο του απεργού, και αν δεν το επιθυμεί δεν νοιάζεται ούτε στο ελάχιστο για τον αν μια τέτοια εξέλιξη θα ξεδιπλωθεί μπροστά τους. Θα ήταν καλύτερο να δούμε τα πράγματα όχι όπως θα θέλαμε να είναι, αλλά να ερευνήσουμε το πως όντως είναι. Από το 2008 η ελληνική κοινωνία βιώνει έναν εμφύλιο πόλεμο χαμηλής έντασης. Κομμάτια του πληθυσμού καθίσταται αδύνατο να συμβιώσουν από τη στιγμή που η μορφή ζωής του ενός στρέφεται υπαρξιακά ενάντια στην ύπαρξη του άλλου. Μετά την ήττα των κινημάτων και την άνοδο του σύριζα υπήρξε μία συνθηκολόγηση αλλά πλέον με την επάνοδο της δεξιάς ο εμφύλιος φουντώνει ξανά. Η σκηνή αυτή με τον θάνατο του Κουφοντίνα είναι κομμάτι του εμφυλίου και η στιγμή συγκρότησης μιας νέας έχθρας μέσα στην ελληνική κοινωνία. Μια έχθρα ανάμεσα σε αυτούς που στάθηκαν με τη ζωή και σε αυτούς που επέλεξαν να συστρατευτούν με τον θάνατο. Αν συμφωνήσουμε στα παραπάνω, το ερώτημα που πρέπει να θέσουμε δεν είναι αν αξίζει τη στήριξη μας ο απεργός-ένα ερώτημα που αν το ριζοσπαστικό κίνημα δεν βρισκόταν σε συνθήκη πλήρους παρακμής δε θα έπρεπε καν να αιτιολογήσει σχετικά με την απάντηση του-αλλά το γιατί επιλέγεται η δολοφονία του σε αυτή τη φάση. Η απάντηση εδώ έχει τρία σκέλη συν το στοιχείο μιας έλλειψης υπολογισμού. Αρχικά, την επιλογή αυτή την δικαιολογούν μικροπολιτικοί παράγοντες. H οπτική της ΝΔ για την κοινωνία και τα άτομα που την απαρτίζουν φαίνεται πως είναι τέτοια που οδηγεί στο συμπέρασμα πως η παρούσα διαχείριση της κατάστασης είναι η καλύτερη ώστε να ικανοποιήσει τους ψηφοφόρους της αλλά και να κερδίσει καινούργιους. Η ΝΔ αντιλαμβάνεται τον ελληνικό λαό ως έναν αποκτηνωμένο όχλο, κι αυτός μάλλον δεν προσπαθεί και πολύ για να την διαψεύσει. Επίσης, ίσως να υπολογίζει στο ότι οι πιθανές ταραχές μετά τον θάνατο του απεργού θα είναι μια καλή ευκαιρία για να τελειώσει τον σύριζα τον οποίο θα τον ταυτίσει με την τρομοκρατία και το χάος, αλλά και με το ριζοσπαστικό κίνημα το οποίο θα χτυπήσει με όρους στυγνής καταστολής που ίσως δεν είναι σε θέση να διαχειριστεί. Σε δεύτερο επίπεδο θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για “μακροπολιτικούς” παράγοντες. Την αδιάλλακτη διαχείριση της κατάστασης θα μπορούσαμε να την εντάξουμε στο πλαίσιο της αυταρχικοποίησης του κρατικού μηχανισμού εν γένει. Η κατάσταση εξαίρεσης νομιμοποιείται για τους εχθρούς του κράτους. Το τέλος των πολλών ελευθεριών και της υπερβολικής δημοκρατίας που έφερε η Μεταπολίτευση λαμβάνει χώρα μπροστά μας. Το κράτος επιβάλει ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο και θωρακίζεται έναντι της επικείμενης αύξησης της έντασης του κοινωνικού πολέμου. Ο θάνατος του Κουφοντίνα θα κάνει ξεκάθαρο το τι μοίρα επιφυλάσσει το μέλλον για όποιον τολμήσει να σηκώσει κεφάλι. Το τρίτο επίπεδο είναι κάτι που θα λέγαμε διαχρονικό. Το ελληνικό κράτος κάνει ό,τι μπορεί για να εξυπηρετήσει τα πραγματικά αφεντικά της χώρας. Κατά βάση δηλαδή τους εφοπλιστές και στην συγκεκριμένη περίπτωση τον εθνικό κουμπάρο. Η σχέσεις του Μαρινάκη με την Αμερική βρέθηκαν σε κρίση αφού η ναυτιλιακή του πρώτου έσπασε το έμπαργκο της Αμερικής προς τα πετρέλαια του Ιράν. Το ελληνικό κράτος σαν καλή κουμπάρα κι αυτό ξαναφτιάχνει τη σχέση των δύο. Κάνει στις ΗΠΑ ξεκάθαρο πω ς οι έλληνες δεν δείχνουν καμία ανοχή απέναντι σε τρομοκράτες και εξαντλούν κάθε σκληρότητα απέναντι σε έναν χρόνιο εχθρό της Αμερικής και της πρεσβείας της στην Ελλάδα. Στα παραπάνω προστίθεται και το ότι το γεγονός πως ο Κουφοντίνας δεν κάνει πίσω είναι κάτι που το ελληνικό κράτος δε μπορούσε να προβλέψει και πιθανόν δεν του αρέσει αθόλου. Δύσκολα το κράτος και η ΝΔ θα ήθελαν εξαρχής ένα τέτοιο θάνατο αλλά με την στρατηγική που επέλεξαν πλέον δεν μπορούν κάνουν πίσω. Αν συνοψίζαμε την κατάσταση θα μπορούσαμε να πούμε πως ένα λιπόσαρκο σώμα σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου κατάφερε να καθρεφτίσει με τον διαυγή τρόπο την ελληνική κατάσταση. Μια εκφασισμένη κοινωνία, ένα μαφιόζικο κράτος με εμφυλιοπολεμικές διαθέσεις και κάπου εκεί μια εξαθλιωμένη εργατική τάξη και κάτι κολασμένες ψυχές πεταμένες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αν κάτι λέει το απισχνασμένο σώμα του Κουφοντίνα, αυτό είναι πως 200 χρόνια ελλάδα ήταν αρκετά.

       

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *