ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ

Ρεπορτάζ

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ

Για πρώτη φορά υπάρχει μια οικολογική στροφή στο ζήτημα διαχείρισης των αποβλήτων.  Η πολιτική οικολογία συμμετέχοντας στην κυβέρνηση  με τον υπουργό Γιάννη  Τσιρώνη  νομίζω ότι «έβαλε το χέρι της» σε τούτο. Ως εκφραστής εδώ και της πολιτικής οικολογίας θέλω να αναφερθώ σε μερικές γενικές αρχές που διέπουν την στρατηγική της βιωσιμότητας  που  υλοποιούνται με τούτο το σχέδιο.

Μία από τις αρχές της βιωσιμότητας των συστημάτων αλλά και της οικονομίας και της κοινωνίας, είναι η αποκέντρωση. Με το Εθνικό Σχέδιο Διαχείρισης Αποβλήτων ΕΣΔΑ βλέπουμε ότι μεταφέρονται πρωτοβουλίες και αρμοδιότητες στους Δήμους.  Τα Τοπικά Σχέδια Διαχείρισης που θα γίνονται από τους Δήμους ή από ομάδες Δήμων είναι μια θετική συμβολή σε αυτή την κατεύθυνση της αποκέντρωσης.

Η αρχή της εγγύτητας. Όταν φεύγουμε από τις μεγάλες μονάδες που απαιτούν συγκέντρωση και πάμε σε πολλές και  μικρότερες μονάδες, λειτουργεί η αρχή της εγγύτητας.

Πρέπει κάποτε να ξεφύγουμε από τη νοοτροπία του να σχεδιάζουμε το τοπικό χωρίς να βλέπουμε το γενικό. Σχεδιάζοντας για την πόλη, το νομό, την περιφέρεια, το κράτος πρέπει να δούμε και τις συνέπειες που έχει ο σχεδιασμός σε όλο τον πλανήτη.

Η πολιτική μας είναι συμβατή και με  τις απόψεις που διατύπωσε  η Greenpeace, γιατί ο πλανήτης σήμερα δεν είναι όπως ήταν πριν  100 ή και 200 χρόνια. Στο πλανήτη τώρα προστίθεται ένα δισεκατομμύριο κάτοικων κάθε 13 χρόνια, ενώ παλαιότερα για να συμπληρωθεί ένα δισεκατομμύριο περνούσαν 500 ή 1000 χρόνια.

Το δεύτερο στοιχείο μιας βιώσιμης στρατηγικής, είναι η οικονομία των φυσικών πόρων. Είναι βέβαιο, πως όταν περιορίσουμε την ποσότητα των απορριμμάτων, κάνουμε οικονομία των φυσικών πόρων. Εμείς, ως διεθνές, οικολογικό κίνημα, έχουμε και μια άλλη γενική πολιτική που μακάρι οι κυβερνήσεις όλων των χωρών και πέρα από το οικολογικό κίνημα να το καταλάβουν, ότι πρέπει να τεθούν κανόνες στην παραγωγή  για να σταματήσει η παραγωγή  αγαθών  μιας χρήσης, το μπουκαλάκι, το ξυραφάκι ή το μοντέλο του αυτοκινήτου που το αλλάζουμε κάθε τρία ή πέντε χρόνια.

Όταν  μιλάμε  για περιορισμό στην ποσότητα των απορριμμάτων, αυτή την αρχή της οικονομίας των φυσικών πόρων εφαρμόζουμε.

Επίσης πρέπει να αποφεύγουμε δραστηριότητες που επιβαρύνουν το κλίμα. Θα μπορούσαμε να το δούμε μόνο σαν ένα μεταβατικό στάδιο, γιατί πραγματικά δεν γίνονται θαύματα και από μια κατάσταση δεν μπορείς να μεταβείς αυτομάτως σε μια άλλη κατάσταση.

Δεν μπορώ να βλέπω το φθινόπωρο όλη η Αττική να καίει τα κλαδέματα, από αμπέλια και ελιές και να ρυπαίνει  το περιβάλλον και να μην έχουμε βρεί έναν τρόπο αυτά τα κλαδέματα να τα ξανακάνουμε κοπριά για τα χωράφια.

Δεν μπορώ να κατανοήσω ακόμη, σε μικρά χωριά,  να γεμίζουν με καρπουζόφλουδες νάιλον σακούλες και να ξεχειλίζουν οι κάδοι, για να έρθει από τον κεντρικό Δήμο το απορριμματοφόρο  40  χιλιόμετρα  απόσταση  για να πάρει τα απορρίμματα. Πώς, λοιπόν θα πάμε από αυτό το μοντέλο στην λογική της αειφορικής διαχείρισης των πόρων  και των απορριμμάτων;

Το πρώτο που πρέπει να γίνει, είναι η εκπαίδευση των πολιτών. Αυτό τον καιρό συζητιέται ένα νομοσχέδιο για την Παιδεία. Κάνουμε αγώνα να κατανοηθεί η ανάγκη να περάσει η περιβαλλοντική εκπαίδευση ως κανονικό μάθημα στα σχολεία. Να μάθουν, δηλαδή, τα νέα παιδιά, πώς θα διαχειρίζονται με τον πιο σωστό τρόπο τους φυσικούς πόρους και πώς θα συμπεριφέρονται στη φύση. Ότι ο άνθρωπος είναι ένα μέρος ενός οικοσυστήματος που εάν καταρρεύσει δεν θα μπορέσει να ζήσει, ούτε ο ίδιος .

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *