ΕΜΒΟΛΙΑ ΚΑΙ ΨΕΥΔΟΔΙΛΛΗΜΑΤΑ <<ΥΓΕΙΑ>>η <<ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ>>

Ρεπορτάζ

ΕΜΒΟΛΙΑ ΚΑΙ ΨΕΥΔΟ-ΔΙΛΛΗΜΑTA:»ΥΓΕΙΑ» η «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»?

Μετά από ένα χρόνο επέλασης της κρατικής τρομοκρατίας στο όνομα ενός αμφιλεγόμενου ιού, όλα προχωρούν σύμφωνα με το σχέδιο και οι υποτελείς ίσα που ανασαίνουν. Το επόμενο βήμα, θα είναι η συνέχιση μιας μακρόπνοης σύλληψης που περίμενε απλά να συναντηθεί με μια μεγάλη αφορμή, η οποία δεν κάνει άλλο από το να συγκαλύπτει τις πραγματικές αιτιάσεις. Αργά η γρήγρα, θα κληθούμε όλοι, άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο, να κατανοήσουμε εκ νέου τι σήμαινε, όπως και τι κόστιζε σε παλιότερους καιρούς, η υπεράσπιση της ελευθερίας με κάθε τίμημα. Από αυτό θα κριθεί η συνέχιση της πραγματικής ζωής ενάντια στους νεκροζώντανους των καθεστώτων αυτού του πλανήτη.

Ιστορία – Θεωρία   Κρατική καταστολή – Κοινωνικός έλεγχος   Υγεία   Πανδημία COVID-19  


‘Παλιά πριόνια με καινούρια δόντια‘ (Άμπροουζ Μπήρς, 20ος αιώνας)

‘Πώς μπόρεσες να καταντήσεις ανθρώπινες υπάρξεις δούλους ενώ οι μητέρες τους τους γέννησαν ελεύθερους;‘ (Ομάρ Ιμπν Αλ Χατάμπ, 7ος αι. μ.Χ.).

Ας ξεκινήσουμε απο τα βασικά: ότι έρχεται από χέρι εξουσίας, έρχεται από χέρι λερό, ακόμη και όταν κουβαλά την όποια ‘σωτηρία‘. Όπως τα χέρια κουβαλητές πίσω απ’ την Novartis και τα παρόμοια. Όπως το χέρι του Χριστοφοράκου όταν κουβαλούσε μιαρά εμβάσματα. Όπως τα χέρια που απλώθηκαν στις οικονομίες ομολογιούχων μεταναστών εργατών, σώζωντας τράπεζες αντι για ανθρώπους. Διότι το ζήτημα ήταν και παραμένει ποιός η τι πρέπει να σωθεί και υπο ποιές συνθήκες έχει νόημα η όποια σωτηριολογία σαν επιχείρημα.

Πρέπει να σωθεί άραγε μόνον η ωμή, γυμνή επιβίωση σε έναν κόσμο που έχει βάλει πλώρη για να μετασχηματιστεί σε ένα σφαιρικό Άουσβιτς? Πρέπει να σωθεί μόνον η εργατική δύναμη που απαιτείται για την συνέχιση της αναπαραγωγής ενός άκαρδου κόσμου η απαιτείται και η σωτηρία όλων όσων καταναλώνουν χωρίς αντίκρυσμα για το σύστημα? Εάν η σωτηρία προσφέρεται κατά τρόπο που απαιτεί την παράδοση της αξιοπρέπειας, την δουλοπρέπεια και την αναντίρρητη υπακοή, τι συνεπάγεται μια τέτοια σωτηρία? Ποιό είναι το τίμημα που πρέπει να πληρωθεί κάθε φορά στον κάθε Μεφιστοφελή? Και τι νόημα έχει η άπονη, τιμωρητική και ακρίτως πειθαρχική πράξη απέναντι σε ένα πάσχων κοινωνικό σώμα? Θα βρίσκατε λογικό, η ύποπτο, να διακομισθείτε κάπου όπου οι νοσοκόμοι και οι γιατροί σας βρίζουν κι από πάνω επειδή αρρωστήσατε? Η μήπως κάποιο ένστικτο θα σας προειδοποιούσε ότι μια ανάλγητη και απαιτητική κιόλας στάση δεν ταιριάζει σε θεράποντες αλλά σε έχοντες και τρέφοντες εντελώς αλλότρια κίνητρα και συμφέροντα?

Ο τρόπος τους σαφέστατος και πιο αυταρχικός από ποτέ – ‘Θα σε θεραπεύσω με τον τρόπο που θέλω εγώ, θα σε εμβολιάσω με τα προιόντα που θα επιλέξω εγώ, και θα σε ορθώσω ξανά για να βαδίζεις με τον τρόπο που θέλω εγώ, γιατί μόνον έτσι θα εξακολουθήσεις να μου είσαι για πάντα χρήσιμος σαν Υπηρέτης!‘

Και για να δέσει το γλυκό, θα πρέπει τώρα να ιεραρχήσουμε τις αξίες αλλά πως, με τον τρόπο πάλι που επέλεξαν εκείνοι, αυθαίρετα και χωρίς να ερωτηθούμε. Ώστε τώρα πια η ‘υγεία‘ ανακηρύχθηκε υπέρτατη αξία και μάλιστα σε αντιπαράθεση με την ελευθερία αντί της φυσικής παραδοχής ότι υγεία χωρίς ελευθερία είναι αδιανόητες και οι δύο! Αν έπρεπε κανείς να αντικρύσει το βάθος του παραλογισμού πίσω από τη βιασύνη τους, θα μπορούσε κάλλιστα να αναρωτηθεί τι θα σήμαινε αν αύριο διακηρύσσαμε την αναπνοή σαν πρώτη αξία σε σχέση με την τροφή, η μήπως το ανάποδο θα μας φαινότανε πιο παράλογο? Και σε ποια ακριβώς δόση παραλογισμού θα έπρεπε να εξεγερθεί κανείς?

Εκείνο όμως που κυρίως αποσκοπεί να αποκρύψει αυτός ο ορυμαγδός τρόμου και φόβου είναι η αβυσσαλέα απόσταση ανάμεσα στον βούρδουλα του χωροφύλακα και τον αυτοπεριορισμό που προκύπτει από πράξη αγάπης και απαιτεί το θάρρος που φύεται μόνον εν ελευθερίη. Και βέβαια, πρωτίστως τους ενδιαφέρει ο βούρδουλας μιας που βρέθηκε η ευκαιρία – γιατί ακριβώς μόνον αυτόν γνωρίζουν – κι ανάθεμα σε όλα τα υπόλοιπα αφού ούτως η άλλως λογιαζόμαστε για ιδιοκτησία τους. Και γι αυτό ακριβώς δεν μας δόθηκε καμία ελευθερία επιλογής κανενός μέτρου εξ αρχής, ούτε καν ο χρόνος να σκεφτούμε τι πραγματικά συμβαίνει,αλλά όλα λειτούργησαν και λειτουργουν σαν καλοκουρδισμένο ρολόι, ακριβώς σαν να επρόκειτο για σχέδια που περίμεναν πολύ καιρό στο συρτάρι για να βρουν εφαρμογή, ένα φανέρωμα του ψυχικού σκότους και του αβυσσαλέου μίσους προς τις μάζες όλων των κυβερνώντων που γνωρίζουν ενδόμυχα ποιος είναι ο καταπιεστής και σε ποιό νόμισμα μπορεί να ξεπληρωθεί μια πιθανή αποτυχία τους. Γι αυτό και κάθε φορά που προηγούμενα μέτρα αποτυγχάνουν – αδιάφορο αν από δική τους ολιγωρία – εφαρμόζουν άλλα σκληρότερα, ελπίζοντας σε έναν από μηχανής θεό ονόματι ‘εμβόλιο‘, στον οποίο βλέπουν απλά μια ακόμη παράταση της φρικαλέας εξουσίας τους.

Δεν μπορούμε όμως να μην παρατηρήσουμε εδώ μια κάποια αμηχανία στο σύνολο των δυνάμεων του εν γένει αντι-εξουσιαστικού χώρου όσον αφορά έναν κάποιο αιφνιδιασμό στο ζήτημα της πανδημίας. Μια κάποια καθυστέρηση, ένα χάσιμο του βήματος ίσως, μια αδυναμία να αρθρωθεί λόγος που να βασίζεται στην σωστή αφαίρεση που επιτρέπει την θέαση του όλου από την σκοπιά της Αντιεξουσίας ως εναλλακτικής πρότασης οργάνωσης του Κόσμου και άρα ικανής να αντεπεξέλθει σε οποιεσδήπoτε συνθήκες, ένα διακύβευμα απείρως σημαντικότερο από τις επιμέρους πολεμικές στα επιμέρους ζητήματα. Ένα διακύβευμα που δεν μπορεί να αγνοήσει τις θυσίες και από φυσικές ακόμη καταστροφές,ούτε να ακολουθεί τα κλαψουρίσματα των ‘ειδικών‘ κυρίως όταν έχει στην πλάτη του μεγα-θυσίες προηγούμενων γενεών που δε λογάριασαν ούτε ‘υγεία‘, ούτε ασφάλεια.

Και βέβαια, δεν είναι τυχαίο ότι γνωστά αναρριχόμενα ακαδημαικά φυτά τύπου Σ(κ)λάβοι Ζίζεκ τρέχουν τώρα να αγκαλιάσουν την ιδέα μιας νέας ‘μη-κανονικότητας‘ όπως επικράτησε να λέγεται, βεβαιώνοντας μας ότι ο μετα-ανθρώπινος κόσμος είναι ήδη εδώ και κυρίως, ότι Δεν Μπορούμε Να Κάνουμε Τίποτε Για Αυτό! [1] Μπορούμε ακόμη βέβαια μια χαρά να του σπάσουμε το κεφάλι για το ότι σαν ο τελευταίος δημαγωγός, τρέχει να μας προκαταλάβει! Όπως πρώην αριστεροί γίνονται απολογητές κ παρακολουθήματα, ενόσω γνώριζαν πολύ καλά ότι η προετοιμασία του θαυμαστού νέου κόσμου ήτανε στα σκαριά σχεδόν αμέσως μετά το τέλος της Σοβιετίας. Όπως δεν είναι τυχαία η άνοδος νεο-συντηρητικών διανοούμενων τύπου Res Publica [2] ερχόμενοι να καταλάβουν το εγκαταλειμένο έδαφος της πρώην αριστερής ’ηγεμονίας’, όπου μιλούν για ατομικισμό και ‘προσωπικό συμφέρον‘ καθενός αντιρρησία, εκεί όπου κάποτε μιλούσαμε για την άνοδο του Υποκειμένου στο προσκήνιο της ιστορίας, το μοναδικό, το μείζον και το κεφαλαιώδες ζήτημα για το οποίο και ο Θεός ο ίδιος θα έπρεπε να πεθάνει, στην πιο επιτυχή και εύστοχη ίσως δήλωση που έγραψε ποτέ ο Μπακούνιν!

Αντι για το απελευθερωτικό εγχείρημα εκείνων που επι χιλιάδες χρόνια κείτονταν κ κείνται ακόμη (ως υπο-κείμενα) υπο τον πόδα κάθε διατάσσουσας αρχής και κάθε ιστορικού και φυσικού επικαθορισμού, έρχονται τώρα να προβάλλουν τον κατώτερο θεό του τεχνικισμού, απότοκου μιας επιστήμης η οποία ήδη χρεωκόπησε! Το τελευταίο επειδή υποτάχτηκε σε μια άλογη ανάπτυξη που οδήγησε σε ένα πρόβλημα πολύ μεγαλύτερο από εκείνο ενός ιού, ένα πρόβλημα που εγγυόνταν την πτώση του καταναλωτικού πολιτισμού δεκαετίες πριν έλθει ο καιρός της πανδημίας. Το πρόβλημα της χρεωκοπίας της αλόγιστης σπατάλης ενέργειας, του μόνου μη αναπληρώσιμου πόρου απο λόγους καθαρής θερμοδυναμικής. Να το άλλο μεγάλο έγκλημα των φιλοσόφων του καιρού μας, να μιλούν μόνο για τις ανώδυνες αφαιρέσεις όταν οι εξουσίες σκάβουν τον τάφο εκείνων που παραπλάνησαν επι χρόνια! Όταν ο μόναδικός τους σκοπός ήταν να ατονήσουν τα ανακλαστικά και τα ένστικτα της επιβίωσης ώστε το κοπάδι να ζητωκραυγάσει αναντίρρητα τους επίδοξους σωτήρες του που θα είναι οι ίδιοι οι πρώην νεκροθάπτες του. Ας αναζητήσουν οι ενδιαφερόμενοι τα στοιχεία γύρω από τον δείκτη απόδοσης επενδύσεων ενέργειας [3] και γιατί η κατάρρευση του πρώην καταναλωτικού κόσμου ήταν αναπόφευκτο να συμβεί[4]. Όταν ήδη δυο δεκαετίες πριν η Ε.Ε. προσανατολιζόταν σε ανάλογες μεταρρυθμίσεις του ασφαλιστικού και αξιωματούχοι προειδοποιούσαν ότι μπορεί να πρέπει να ξεχάσουμε το κράτος πρόνοιας όπως το ξέραμε. Και μιας και η πολλά υποσχόμενη επιστήμη απέτυχε να εκπληρώσει τις υποσχέσεις της για άφθονη δωρεάν ενέργεια πχ μέσω σύντηξης, η αναμενόμενη ενδόρρηξη της παγκόσμιας οικονομίας από τα υπέρογκα χρέη θα συνέβαινε ουτως η άλλως τις πρώτες δεκαετίες του νέου αιώνα.

Καθώς αυτό είχε προαναγγελθεί, έτρεξαν να προλάβουν οι υπάλληλοι μιας ήδη παγκοσμιοποιημένης γραφειοκρατίας, το τελευταίο όντας κιόλας προφανές, καθώς προδίδονται διαρκώς -από τον Παπάντζη τον Γ΄ως τον Κούλη τον Β’- από την ομογενοποίηση των αντιδράσεων και των έτοιμων απαντήσεων τους, εντολοδόχοι όπως είναι άλλων σκοτεινότερων αφεντικών. Αντικειμενικός σκοπός, ένας και μοναδικός – η οικειοποίηση όλων των εναπομείναντων πόρων από το νερό μέχρι και τον αέρα που αναπνέουμε ή δυνατόν, για την ερχόμενη φάση όπου η πραγματική επέλαση μιας ανέχειας χωρίς φως στον ορίζοντα θα αρχίσει να διακρίνεται με την αναπόφευκτη ανατίναξη των παγκόσμιων χρεών, αρχής ίσως γενόμενης από το δίπολο Κίνας – ΗΠΑ.

Είναι σε αυτή ακριβώς την φάση όπου μέτρα έκτακτης ανάγκης μπορεί να μετατραπούν σε αυτή την προπαγανδιζόμενη ‘νέα κανονικότητα‘ που στην πραγματικοτητα θα ειναι μια διαρκής ‘Κατάσταση Πολιορκίας‘ από εντελώς πρακτικούς λόγους κατάρρευσης φυσικών πόρων και αλυσίδων διανομής. Έχοντας εκπαιδεύσει εκατομμύρια να εξαρτώνται απόλυτα από τα Σούπερ Μάρκετ καταλαβαίνει κανείς εύκολα τι θα σήμαινε μια πιθανή δυσλειτουργία των γραμμών διανομής (φανταστείτε για λίγο μια μητρόπολη με τις υπεραγορές τροφίμων κλειστές για δέκα μέρες.) Όσο για την περιλάλητη αυτοματοποίηση, αυτή θα έπρεπε στην πραγματικότητα να αποκληθεί στρατιωτικοποίηση κάθε τομέα της εναπομείνασας παραγωγής όπου οι μηχανές αντικαθιστούν τους μισθοφόρους. Ήδη αλώνεται η ύπαιθρος από την ώρα που ο αστικός πληθυσμός των μητροπόλεων αυξάνεται εις βάρος του πληθυσμού της υπαίθρου [5],[6] στο σημείο μάλιστα που κάποιοι να μιλούν ακόμη και για επαναφορά του μοντέλου ‘Πόλης-Κράτους‘ [7]. Διόλου παράδοξο και καθόλου αντίθετο μιας κάποιας κορπορατιστικής παγκοσμιοποίσης διότι αυτό ακριβώς εξασφαλίζει η υπερβολικά εξελιγμένη τεχνολογία στον υπερ-δικτυωμένο κόσμο των 5G και 6G, όπου ήδη κυβερνούν οι υπερ-αστυνομίες και οι αόρατες υπηρεσίες στο μεταίχμιο μεταξύ μιας νέας μορφής μισθοφορίας και μιας κατεθυνόμενης εκλογικής συναίνεσης. Όπως έγραψε κάποτε ο Ντεμπόρ ‘Όλοι βλέπουν τις κινήσεις μου στην σκακιέρα μα κανείς δεν αντιλαμβάνεται που πραγματικά αποσκοπώ.‘

Είναι καιρός να καταλάβουμε ότι η σταδιακή ανάπτυξη ενός σχεδίου εξόδου από το προηγούμενο καθεστώς άμετρης κατανάλωσης των μεταπολεμικών δεκαετιών του τελευταίου μισού του 20ου αιώνα είναι ήδη σε εξέλιξη και απλώς εκμεταλλεύεται όποια ευκαιρία του δίνεται για την όσο το δυνατόν απρόσκοπτη μετάβαση εξουσιών και ευθυνών από εθνικό σε υπερεθνικό – κορπορατιστικό επίπεδο που είναι απαραίτητες ώστε είτε να αποσοβηθούν, είτε να τσακιστούν στρατιωτικά τα κύματα αγανάκτησης, όπως ήδη διαφαίνεται στη Γαλλία και αλλού. Αυτό το σχέδιο κινείται πιο αργά και από παγετώνα ακριβώς για να μην γίνει αντιληπτό στην ολότητα του και δεν είναι τίποτε άλλο από μια ενέδρα εναντίον όλων μας. Όντας κιόλας όσο χρειάζεται αργό, μπορεί κάλλιστα να εκμεταλλευθεί οποιαδήποτε ενδιάμεση ‘καταστροφή‘ για όσο εμείς πιανόμαστε στον ύπνο ως προς τους πραγματικούς απώτερους στόχους του. Να μας αοπκλείσει εντέλως από κάθε αυτονομία. Για να το κάνουμε όσο πιο λιανά γίνεται, όσο δεν είμαστε οι αυθέντες της δικής μας κοινωνίας που παράγεται από εμάς τους ίδιους δεν μπορεί και δεν θα υπάρξει καμία πραγματική λύση και καμία πραγματική σωτηρία!

[1] https://thepressproject.gr/zizek-den-yparchei-epistrofi-stin-kanonikotita-meta-tin-pandimia/

[2] http://www.respublica.gr/2020/12/post/issue3/

[3] https://en.wikipedia.org/wiki/Energy_return_on_investment

[4] https://energycentral.com/c/ec/diminishing-returns-energy-return-energy-invested-and-collapse

[5] https://data.worldbank.org/indicator/SP.RUR.TOTL.ZS

[6] https://www.nature.com/articles/s41467-020-14386-x

[7] https://aeon.co/essays/the-end-of-a-world-of-nation-states-may-be-upon-us

     


 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *