ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΙΚΕΣ ΑΓΡΙΕΣ ΤΑΣΕΙΣ:ΑΛΛΕΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΙΕΡΗΣ ΣΚΕΨΗΣ

Ρεπορτάζ

Μισανθρωπικές Άγριες Τάσεις: Άλλες εκφράσεις αυταρχισμού και ιερής σκέψης

Kalinov Most: Πέρα από μια μυθολογική γέφυρα που θα συνέδεε τον κόσμο των ζωντανών με αυτόν των νεκρών, είναι το όνομα μιας αναρχικής έκδοσης διεθνούς προβολής που ήδη βρίσκεται στο πέμπτο τεύχος της και περιλαμβάνει κείμενα και προβληματισμούς για διάφορες πτυχές και μέτωπα του αγώνα, μέσα στην σύνθετη πολυμορφία της αναρχικής ή αντιεξουστιακής εξέγερσης σε διάφορα μέρη του κόσμου. Στο πρώτο τεύχος, περιλαμβάνεται ένα κείμενο με τίτλο «Μισανθρωπικές Άγριες Τάσεις: Άλλες εκφράσεις αυταρχισμού και ιερής σκέψης» που έρχεται να προστεθεί στις επικρίσεις που έχουν διαμορφωθεί από διαφορετικούς χώρους αναρχικής επικοινωνίας σχετικά με και ενάντια στη λεγόμενη «οικο-εξτρεμιστική» τάση, ιδίως λόγω του γεγονότος ότι οι ομάδες που συνδέονται με αυτήν και βρίσκονται κυρίως στη Μεξικανική επικράτεια (αν και σε μικρότερο βαθμό και στη Χιλή, την Αργεντινή ή τη Βραζιλία) άρχισαν να διεκδικούν αδιάκριτες επιθέσεις και τυχαίες δολοφονίες, χωρίς άλλο πρόσχημα πέρα από το γεγονός ότι τα θύματα ήταν «πολιτισμένα ανθρώπινα όντα», και επιπλέον ανέλαβαν την ευθύνη για μια εκρηκτική επίθεση, ευτυχώς αποτυχημένη, εναντίον του αναρχικού καταλήψεου Che στην Πόλη του Μεξικού, τοποθετώντας σαφώς τους εαυτούς τους σε πόλεμο με τον ευρύτερο αναρχικό χώρο. Όλα αυτά συνοδεύτηκαν από μια σειρά μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που αποστέλλονται από ιστότοπους που σχετίζονται με αυτή την τάση ενάντια σε αναρχικά blogs όπως το La Rebelion de Las Palabras, το It’s Going Down! ή το 325, όπου εκτός από την παροχή ιδιωτικών και προσωπικών πληροφοριών συντρόφων (εκθέτοντάς τους στην καταστολή), πανηγύρισαν τις επιθέσεις του ISIS στην Ευρώπη, δολοφονίες αναρχικών στα χέρια νεοναζιστών στο Charlottesville ή φυσικές καταστροφές.

Ιστορία – Θεωρία   Αναρχία   Περιβάλλον / Οικολογία  


post image

Μισανθρωπικές Άγριες Τάσεις: Άλλες εκφράσεις αυταρχισμού και ιερής σκέψης

Δεδομένης της πρόσφατης γρήγορης εξάπλωσης του οικο-εξτρεμισμού και κάποιων απόψεων που εκφράζονται στα μέσα ενημέρωσης σχετικά με αυτήν την τάση, προκύπτει η ανάγκη για αυτό το κείμενο. Χωρίς να παριστάνουμε ότι μπαίνουμε σε διάλογο, θα ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα που μας φαίνονται ουσιαστικά.

Εδώ και κάμποσα χρόνια, αρκετά άτομα από διαφορετικά μέρη της αμερικανικής ηπείρου (ειδικά από το έδαφος που κυριαρχείται από το Μεξικανικό Κράτος) που συμμερίζονται θέσεις και αγώνες ενάντια στον πολιτισμό, σχηματοποίησαν μια τάση που ονόμασαν «οικο-εξτρεμισμό».

Τι είναι ο οικο-εξτρεμισμός;

Παρότι υπάρχουν ανεπαίσθητες διαφορές μεταξύ όσων τοποθετούνται υπό αυτή την αντίληψη, μπορούμε λίγο-πολύ να μιλήσουμε για μια γενική συναίνεση ανάμεσά τους, αφού βλέπουν το σύνολο της ανθρωπότητας ως εχθρό τους· ότι η ανθρωπότητα και ο πολιτισμός της είναι ασύμβατα με την Άγρια Φύση.

Θεωρούν ότι ο πόλεμος ενάντια στον πολιτισμό είναι άνευ διακρίσεων, άρα κάθε άτομο θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει έναν εχθρό. Αφού η ανθρωπότητα είναι το πρόβλημα, ο καθένας θα μπορούσε να είναι στόχος, ανεξαρτήτως φύλου, οικονομικής κατάστασης, ηλικίας κλπ. Οι μορφές επίθεσης αυτών των ομάδων είναι εμπνευσμένες από τις πιο ετερόκλητες εμπειρίες, έτσι δεν έχουν πρόβλημα να αντιγράφουν τα «διδάγματα»1 θρησκευτικά φανατικών όπως του ISIS ή πολιτικών κομμάτων που ποντάρουν στην εθνική απελευθέρωση, μιας και οι αδιάκριτες μέθοδοί τους τους βολεύουν.

Μία από τις πιο εμβληματικές ομάδες δράσης αυτού του ρεύματος είναι οι «Ατομικότητες που Τείνουν στο Άγριο» (Individualidades Tendiendo a lo Salvaje – ITS). Το 2011, αρκετά τεχνολογικά ερευνητικά κέντρα άρχισαν να δέχονται επιθέσεις με εκρηκτικά σε ορισμένες μεξικανικές πόλεις. Τα τελευταία χρόνια, οι επιθέσεις συνεχίστηκαν και μαζί εμφανίστηκαν κάμποσες συναφείς ομάδες, έχοντας όλες ως κοινό τους στόχο τον πολιτισμό. Το 2014, εμφανίζεται η «Άγρια Αντίδραση» (Reacción Salvaje), συγκεντρώνοντας αρκετές οικο- εξτρεμιστικές ομάδες και αφήνοντας τους αρχικούς ITS. Το 2016, το ITS επιστρέφει με τον κύριο στόχο της εξάπλωσης του σχεδίου σε νέες τοποθεσίες. Την ίδια χρόνια στις επικράτειες της Χιλής, της Αργεντινής και της Βραζιλίας παρουσιάζονται επιθέσεις και αναλήψεις ευθύνης που σχετίζονται με το ITS. Επίσης υπάρχουν οργανώσεις φιλικά διακείμενες σε αυτήν την τάση, που κυμαίνονται από την ατομικιστική αντίληψη μέχρι τον αντι-πολιτισμό, όπως οι Εγωιστικές Σέχτες στην Ιταλία, και οργανώσεις συναφείς με τον οικο-εξτρεμισμό που έχουν ξεπροβάλλει στη Γερμανία, στη Γαλλία, στη Φινλανδία κλπ.

Για την επίτευξη των στόχων του, που είναι το τέλος της πολιτισμένης ανθρωπότητας, έχουν υπάρξει όλα τα είδη επιθέσεων, από το να παρατάνε εκρηκτικούς μηχανισμούς σε δημόσιους δρόμους κατά τη διάρκεια της ημέρας μέχρι φωτιές, δέματα-βόμβες και κάποιες δολοφονίες.

Επιπλέον, πιστεύουν ότι κάθε φυσικό φαινόμενο που πληγώνει τους ανθρώπους στις ζωές και στις περιουσίες τους προσιδιάζει στις αρχές τους για το τέλος του πολιτισμού, αναφορικά με όσα έχουν υποστηρίξει στις σελίδες τους στο ίντερνετ για τα παλιρροϊκά κύματα, τους σεισμούς, τις χιονοπτώσεις κλπ.

Μεταξύ ριζοσπαστικής αισθητικής και ιερού

Οι οικο-εξτρεμιστές αυτοαποκαλούνται ατομικιστές και μηδενιστές, πολλοί από αυτούς προέρχονται από τον αναρχισμό και, σύμφωνα με τα δικά τους λόγια προσέγγισαν τον αναρχισμό αναζητώντας τη «σωτηρία» και την «ελεύθερη κοινότητα» αλλά είδαν μόνο «ένα σκηνικό χριστιανών ηθικιστών» και έτσι επέλεξαν να κινηθούν προς κάτι «πιο ριζοσπαστικό». Αυτή την αναζήτηση για «ριζοσπαστισμό», εμείς την αντιλαμβανόμαστε περισσότερο ως την οικειοποίηση όλων όσων θεωρούνται «πολιτικά μη-ορθά» σύμφωνα με τις παραμέτρους που συγκεντρώνουν οι πολίτες. Έτσι αν αύριο υπάρξει μια νέα ιδέα που ενοχλεί ή διαταράσσει τα «κανονικά ανθρώπινα» όντα, αναμφίβολα, θα την οικειοποιηθούν. Ριζοσπαστικότητα είναι να τελειώνουμε με την ρίζα του προβλήματος, όχι απλά να κινούμαστε προς το ακραίο και το προκλητικό.

Έχουν τσιμεντάρει τις θεωρητικές τους βάσεις στη μελέτη κάποιων νομαδικών λαών κυνηγών-τροφοσυλλεκτών· σύμφωνα με τα λεγόμενά τους, έχουν διασώσει τον παγανιστικό ανιμισμό, όμως έχουν δημιουργήσει μια νέα πίστη βασισμένη σε διάφορες προγονικές θεότητες. Οι ιερές πολυθεϊστικές απόψεις τους ίσως δεν είναι τόσο βίαιες όσο ο χριστιανικός Θεός, αλλά είναι ένας (ή μερικοί) Παντοδύναμος, στην τελική…

Το βρίσκουμε αλλόκοτο που αυτοαποκαλούνται ατομικιστές και νιχιλιστές, δεδομένου του ότι πιστεύουν σε οντότητες που είναι πάνω από αυτούς, πώς μπορεί το άτομο να αναπτυχθεί πλήρως όταν η πραγματικότητά τους υπόκειται σε κάτι που τους ελέγχει; Απευθυνόμαστε και αγωνιζόμαστε για να καταστρέψουμε όλες τις αλυσίδες, τα δόγματα και τους νόμους.

“Είμαστε και θα είμαστε εχθροί κάθε θρησκείας, είτε είναι ο Χριστιανισμός, ο ανιμιστικός παγανισμός ή η Άγρια Φύση. Κανένα στατικό δόγμα δεν είναι πάνω από εμάς. Ας απελευθερώσουμε τους εαυτούς μας από καθετί ιερό, δεν έχουμε ούτε πίστη ούτε νόμο και ούτε ο λόγος μας θα έχει.” Max Stirner

Βλέπουμε στα γραπτά τους πώς προσπαθούν να γίνουν αφέντες της Αλήθειας και πώς ιεροποιούν τον πόλεμο τους εναντίον του πολιτισμού σε ένα είδος νέας Ιεράς Εξέτασης ενάντια σε ό,τι, γι’ αυτούς, δεν είναι ορθό ή ενάντια σε ό,τι αντιπροσωπεύει «πολιτισμένες» αξίες. Επικυρώνοντας την θέση τους ως «την μοναδική δυνατή πραγματικότητα» είναι αναγκαστικά πάνω από τους υπόλοιπους θέτοντας το πρότυπο του «καλού» και του «κακού». Οι πασιφανείς αυταρχικές τους θέσεις είναι στενά συνδεδεμένες με τον απολυταρχισμό της αίσθησης ότι κατέχουν μια κάποια σοφία και της πίστης ότι είναι οι εκλεκτοί για την φυσιοδιφική Σταυροφορία.

“Το ιερό λοιπόν είναι η ανώτερη των ουσιών και καθετί με τo οποίο αυτή αποκαλύπτεται ή εκδηλώνεται, ιεροί είναι επίσης όσοι αναγνωρίζουν αυτή την ανωτερότητα στη δική τους ύπαρξη, δηλαδή στις εκδηλώσεις της. Αυτό που είναι ιερό καθαγιάζει με την σειρά του τον πιστό του, ο οποίος με τη λατρεία του το καθιστά ιερό· και με τον ίδιο τρόπο καθαγιάζει όλα όσα κάνει: ιερό εμπόριο, ιερές σκέψεις, ιερές φιλοδοξίες, ιερές ενέργειες κλπ…” Max Stirner

Για την καιροσκοπική κριτική

Καλό είναι να διαβεβαιώσουμε ότι είμαστε διαφορετικά πράγματα, οπότε δεν μας ενδιαφέρει να κριτικάρουμε το έργο τους, πόσο μάλλον να πέσουμε στην εύκολη λύση της προσβολής. Τα ζητήματα που θέτουν για τον αναρχισμό δεν μας επηρεάζουν, αφού δεν συμμεριζόμαστε τον τρόπο που τον βλέπουν· ως ένα δόγμα με μοτίβα άκαμπτης και πάγιας συμπεριφοράς. Τον αντιλαμβανόμαστε και τον βιώνουμε ως μια σειρά αντι-εξουσιαστικών ιδεών και πρακτικών που αντιμετωπίζουν όλες τις μορφές κυριαρχίας. Είναι μια συνεχής ένταση, όχι ένα επίτευγμα ή μια ιδεολογία. Είναι η καταστροφή όλων όσων μας σκλαβώνουν, οικοδομώντας νέους τρόπους συσχέτισης μεταξύ όλων των όντων που κατοικούν αυτόν τον κόσμο και άλλους με την Γη.

Όταν οι αναρχικοί δέχονται κριτική για το ότι έχουν έναν ηθικό κώδικα, σαν να ήμασταν θρησκευόμενοι ή κάτοχοι της Αλήθειας, λέμε ξεκάθαρα ότι απορρίπτουμε την ηθική, θεωρώντας την ως τη θεσμοθέτηση συγκεκριμένων μοτίβων και συμπεριφορών που είναι πάγια, δηλαδή, όταν γίνεται ένα «γιατί έτσι» και όχι γνώσεις που βασισμένες στην εμπειρία αυτού που είναι ωφέλιμο για μας. Προτιμάμε την ορολογία των ηθικών αξιών οι οποίες προέρχονται από το ήθος ή το έθιμο, που δεν αναφέρεται στην παράδοση αλλά στην εμπειρία, σε αυτό που είναι σύνηθες. Δεν είμαστε αφελείς ή κομφορμιστές, ξέρουμε ότι εντός του αναρχισμού υπάρχει ένα ευρύ φάσμα τάσεων και ότι, μεταξύ αυτών, υπάρχουν αντιτιθέμενες τάσεις. Υπάρχουν εκείνοι που βλέπουν τον αναρχισμό ως ένα δόγμα παίρνοντας τις διατυπώσεις ορισμένων συντρόφων άλλων εποχών σαν να ήταν ιερά γραπτά. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, νομίζουμε ότι η ατομική ελευθερία περιορίζεται στα οργανωτικά της σχήματα. Οι κριτικές σε αυτούς τους τύπους σκέψης και οι διαφορές σε ό,τι αφορά στη δράση υπάρχουν από τότε που υπάρχουν αναρχικοί που συνέλαβαν την ολότητα του ατόμου ή/και έκαναν ένα ποιοτικό και ριζοσπαστικό άλμα στις μορφές επίθεσης. Οι κριτικές κάποιων οικο-εξτρεμιστών σχετικά με ορισμένες μορφές του αναρχισμού δεν είναι καινούριες… Υπάρχουν κάποιοι από εμάς που το έχουν κάνει για αρκετές δεκαετίες (για να μην πούμε πάνω από έναν αιώνα). Δεν περιμένουμε μια μέρα για την επανάσταση ούτε την νομιμοποίηση από τις μάζες και δεν έχουμε ένα ομοιόμορφο μοτίβο συμπεριφοράς να ακολουθούμε.

Επιλογή μας είναι να καταστρέψουμε κάθε εξουσία

Όπως εξηγήσαμε προηγουμένως, πολλοί από τους οικο-εξτρεμιστές προέρχονται από τον αναρχικό χώρο, πιο συγκεκριμένα από τον οικο-αναρχικό και πριμιτιβιστικό αγώνα, συνεπώς είναι λογικό ότι μπορεί να υπάρχουν πολλά πράγματα που μοιραζόμαστε, αλλά υπάρχουν και πολλές άλλες βασικές αρχές που μας τοποθετούν σε αντίθετες πλευρές. Θα μπορούσαμε να επεκταθούμε σε πολλά, αλλά θα εξετάσουμε συγκεκριμένα το όραμα της εξουσίας. Σε ένα κείμενο που βρίσκουμε στα ψηφιακά τους μέσα με τίτλο «Αναρχικός Μύθος» επισημαίνουν:

“Αντιλαμβανόμαστε ότι η εξουσία και η ιεραρχική οργάνωση δεν είναι ούτε «καλές» ούτε «κακές», αλλά είναι κάτι που απλά υπάρχει, είτε μας αρέσει είτε όχι, είναι κάτι πολύ φυσικό στην ανθρώπινη συμπεριφορά από πάντα. Επομένως μπορούμε να είμαστε αναληθείς και να πέφτουμε στην υποκρισία των αναρχικών και των «αντι-εξουσιαστών» ή μπορούμε να αποδεχτούμε την πραγματικότητα και να την χρησιμοποιήσουμε για αυτό που μας βολεύει.”

Ωστόσο, περιέργως, στο ίδιο κείμενο αποκαλούν τους εαυτούς τους ατομικιστές που δεν “σκύβουν τα κεφάλια τους μπροστά σε κανέναν” και που “δεν χρειάζονται να τους πουν τι πρέπει να σκέφτονται, να κάνουν ή ποιες αποφάσεις να πάρουν”. Αυτή η διχοτόμηση που ενώνει την ιεραρχία και την ατομική ελευθερία που εκφράζεται από τον συγγραφέα ή τους συγγραφείς φαίνεται βαθιά αντιφατική. Η δική μας ιδέα για τον ατομικισμό αποτελεί κομμάτι της βάσης της τοποθέτησης του ατόμου στο επίκεντρο όλων των δράσεων, με άλλα λόγια, δεν είναι πάνω από το συλλογικό ούτε κάτω από αυτό, τίποτα δεν το υποτάσσει. Είμαστε εντελώς αντίθετοι με την θέση των οικο-εξτρεμιστών, είμαστε εχθροί όλων των μορφών εξουσίας και δεν βλέπουμε την ιεραρχία ως κάτι «πολύ φυσικό» στις ανθρώπινες δομές. Για να το κάνουμε σαφές· η Αναρχία προέρχεται από το ελληνικό πρόθεμα «αν» το οποίο σημαίνει «χωρίς» ή «όχι» και από τη ρίζα «ἀρχή» που μεταφράζεται σε «εξουσία» ή «επιταγή»

Αντιλαμβανόμαστε ότι προκειμένου να γεννηθούν σχέσεις εξουσίας πρέπει βασικά να υπάρχει κάποιο είδος επιταγής και υπακοής, που μπορεί είτε να είναι καταναγκαστική είτε όχι, αλλά δεν σταματάει στη βία. Για να υποστηρίξουν τη «φυσική ιεραρχία» τους συνήθως αναλύουν διάφορες συμπεριφορές κάποιων λαών κυνηγών-τροφοσυλλεκτών.

Θα κάνουμε το ίδιο. Όπως περιγράφεται από τον Pierre Clastres στην «Κοινωνία ενάντια στο Κράτος», όταν μελετώντας τις διάφορες συμπεριφορές αρκετών φυλών του Νότιου Κόνου (ναι, αφήνοντας απ’ έξω τους μεγάλους πολιτισμούς των Ίνκας και των Μάγιας), λέει:

“Ένα σχετικό γνώρισμα της πολιτικής οργάνωσης των περισσότερων αυτόχθονων κοινωνιών είναι η έλλειψη κοινωνικής διαστρωμάτωσης και αρχής εξουσίας: κάποιες από αυτές, όπως οι Όνας και οι Γιέγαν2 της Γης του Πυρός, δεν έχουν καν τον θεσμό της ηγεσίας· λέγεται για τους Χίμπαρος3 ότι η γλώσσα τους δεν έχει κανέναν όρο που να δηλώνει τον αρχηγό.”

Σχεδόν όλα τα γραπτά που είναι γνωστά σχετικά με την συμπεριφορά πολλών αμερικάνικων αυτόχθονων λαών προέρχονται από ευαγγελιστές ιεροκήρυκες, ευρωπαίους κατακτητές και σύγχρονους ερευνητές. Οι πρώτοι και ο δεύτεροι προέρχονταν από χώρες όπου υπήρχαν μεγάλα βασίλεια, άρα γνώριζαν πολύ καλά τι σημαίνει υπακοή και οι μεταγενέστερες μελέτες επαναβεβαίωσαν τα παραπάνω.

Ο Clastres εξηγεί με σαφήνεια· “Ωστόσο, η άμεση εμπειρία στο πεδίο, οι μονογραφίες των ερευνητών και οι παλαιότερες ιστορικές καταγραφές, δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για αυτό: αν υπάρχει κάτι εντελώς ξένο προς τους ιθαγενείς, αυτό είναι η ιδέα του να δίνεις μια εντολή ή να πρέπει να υπακούσεις σε αυτήν, εκτός από πολύ ιδιαίτερες περιπτώσεις, όπως η πολεμική αποστολή.”

Βλέπουμε, αναλύουμε και μαθαίνουμε από διαφορετικούς λαούς, αλλά ξεκαθαρίζουμε ότι δεν θέλουμε να είμαστε σαν αυτούς και ακόμη και από τη δική μας δυτική οπτική (την οποία προσπαθούμε να καταστρέψουμε) υπάρχουν πολλά πράγματα που δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε. Θέλουμε να βάλουμε τέλος στην κυριαρχία, και σε αυτή την προσπάθεια χτίζουμε νέους τρόπους συσχέτισης, δημιουργούμε νέες δυναμικές και δεν θέλουμε εκείνες των άλλων, είτε είναι κόμματα, είτε πρωτοπορίες είτε ιθαγενείς.

Το πιο σίγουρο είναι ότι με αυτά που έχουμε γράψει θα χαρακτηριστούμε ανθρωποκεντρικοί υπερ-πολιτισμένοι χριστιανοί. Μπορεί και να είμαστε, πρόθεσή μας δεν είναι να επιχειρήσουμε να δώσουμε μαθήματα σε κανέναν, αλλά θέλουμε απλώς να κάνουμε τα πράγματα ξεκάθαρα. Δεν θέλουμε να αφήσουμε τις σκιές τους από αυτόν τον κόσμο, θέλουμε να καταστρέψουμε καθέναν από τους κρίκους αυτής της μεγάλης αλυσίδας που μας καθιστά όλους σκλάβους, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνουμε και τον πολιτισμό, καθώς αντιλαμβανόμαστε τη ζημιά που κάνει σε οτιδήποτε τον περιβάλλει, αλλά με αυτό δεν θεωρούμε ότι η λύση είναι η μισανθρωπία και η ιεροποίηση της φύσης, στην πραγματικότητα όμως, πιστεύουμε ότι είναι μέρος του προβλήματος.

  1. Έχουμε βρει αρκετά άρθρα που, σύμφωνα με τους οικο-εξτρεμιστές, αναφέρονται ως “τι μπορούμε να μάθουμε από διαφορετικές ομάδες για τον πόλεμο ενάντια στον πολιτισμό”, κυρίως μιλούν για τη συλλογή εμπειριών, τις μορφές επίθεσης κλπ. Μεταξύ άλλων παραδειγμάτων είναι το άρθρο στο περιοδικό Ajejema με τίτλο «Λαϊκός Στρατός της Παραγουάης» (ΕΡΡ) – Μπορείτε να μάθετε από αυτούς; Στο άρθρο επισημαίνουν: “Πολύτιμα πράγματα μπορούμε να μάθουμε τόσο από τις αριστερές όσο και από τις δεξιές ένοπλες ομάδες, και δεν έχουμε κανένα ηθικό πρόβλημα να το παραδεχτούμε, διότι πολλές φόρες έχουμε διεκδικήσει μια αισθητή τάση προς την αντι-πολιτική και ό,τι είναι αντι-ιδεολογικό.” Και άλλο ένα στο τεύχος 6 του περιοδικού Extinction που λεγόταν «Τα μαθήματα που άφησε το Ισλαμικό Κράτος πριν την κατάρρευσή του» στο οποίο επισημαίνουν: “Ο πόλεμος του Ισλαμικού Κράτους είναι ένας αυθεντικός πόλεμος ενάντια στον πολιτισμό, παρόλο που σίγουρα εάν θριάμβευαν θα επέβαλαν τον Ισλαμικό πολιτισμό τους με σιδερένια πυγμή, έτσι και αλλιώς πόλεμος είναι, έτσι προσωπικά, δεν έχω κανένα ηθικό ζήτημα στο να μάθω από αυτόν.” Στις μορφές επίθεσης που οι οικο-εξτρεμιστές αντλούν από τον ISIS, μεταξύ άλλων, συγκαταλέγουν κότες, γαϊδούρια ακόμα και παιδιά με σύνδρομο Down, ζωσμένα με βόμβες.
  2. Οι (φυλές) Ona και Yagan, που ζούσαν στη Γη του Πυρός. Οι Onas ή Selk’nam έχουν εξαφανιστεί, η τελευταία γυναίκα Yagan σκοτώθηκε το 2006.
  3. Los jíbaros είναι μια υποτιμητική ονομασία για τον λαό Shuar, είναι οι πιο πολυπληθείς ιθαγενείς του Αμαζονίου (περίπου 80.000 άτομα). Οι Shuar κατοικούν στις ζούγκλες του Περού και του Εκουαδόρ.

Kalinov Most, τεύχος #1

https://kalinovmost.wordpress.com

Μετάφραση στα Ελληνικά: Ντίνος Γιατζόγλου

Μετάφραση στα Αγγλικά: https://325.nostate.net/2018/07/17/misanthropic-wild-tendencies-other-expressions-of-authoritarianism-and-sacred-thought/

Πρωτότυπο κείμενο στα Ισπανικά: https://vozcomoarma.noblogs.org/?p=19799

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *