Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ(ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ)ΚΑΙ ΟΙ ΨΕΥΤΙΚΟ ΕΠΙΚΡΙΤΕΣ ΤΟΥ

Ρεπορτάζ

Ο Θαυμαστός νέος κόσμος (μέσα και έξω) και οι ψεύτικοι επικριτές του

Ιστορία – Θεωρία   Αναρχία   Κοινωνική ανυπακοή / Αντιστάσεις  


Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ (ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ) ΚΑΙ ΟΙ ΨΕΥΤΙΚΟΙ ΕΠΙΚΡΙΤΕΣ ΤΟΥ

Για μια αυτόνομη ταξική θεωρία και πρακτική, τρίτο μέρος

Οι ασάφειες της ψηφιοποίησης

  Σήμερα φαίνεται ότι η φρίκη στην ολότητα της μπορεί να πέσει πάνω μας στο διάστημα μονάχα ενός αιώνα. Πάντα στην περίπτωση φυσικά που στο μεταξύ κατορθώσουμε να μην εκραγούμε σε χίλια κομμάτια. Πράγματι, εκτός βέβαια αν αντίθετα επιλέξουμε να αποκεντρώσουμε και να χρησιμοποιήσουμε την εφαρμοσμένη επιστήμη όχι σαν το σκοπό για τον οποίο τα ανθρώπινα όντα πρέπει να είναι το μέσο, αλλά σαν το μέσο για να δημιουργήσουμε ελεύθερα άτομα, έχουμε μονάχα δύο εναλλακτικές προς επιλογή: ένα συγκεκριμένο αριθμό στρατιωτικοποιημένων εθνικών ολοκληρωτισμών, που έχουν σαν βάση τους τον τρόμο της ατομικής βόμβας και σαν συνέπεια τη καταστροφή του ίδιου του πολιτισμού (ή στη περίπτωση περιορισμένης έκτασης του πολέμου, τη διαιώνιση του μιλιταρισμού)! είτε διαφορετικά έναν υπερεθνικό ολοκληρωτισμό, γεννημένο από το κοινωνικό χάος που προκύπτει από την ταχύτατη τεχνολογική προόδο σε γενικές γραμμές και από την ίδια την επανάσταση της πυρηνικής τεχνολογίας στην ιδιαιτερότητά της και που μετατρέπεται, υπό την αναγκαιότητα της αποτελεσματικότητας και της σταθερότητας, σε μια νέα μορφή τυραννίας της ουτοπικής ευμάρειας. Αυτά είναι τα τιμήματα που πρέπει να πληρώσουμε. Σε σας η επιλογή.

Άλντους Χάξλεϋ, Επιστροφή στο θαυμαστό νέο κόσμο (1958)

  Στην πραγματικότητα, σήμερα, δεν χρειάζεται καν να ανατρέξουμε σε γνωστά δυστοπικά λογοτεχνικά διηγήματα. Είναι αρκετό να συμβουλευτούμε κάποια τωρινή έκθεση. Μέσα στα μακροπρόθεσμα και τα μεσοπρόθεσμα σχέδια όλων των οργανώσεων του προωθημένου καπιταλισμού, μεταξύ των πρώτων θέσεων στη λίστα βρίσκεται η βελτιστοποίηση των έξυπνων πόλεων (smart cities). Από το Horizon 2020 στο Africa 2030 (η μεγάλη ακτίνα της νεοαποικιακής τεχνολογικοποίησης , με τόσες πόλεις-οάσεις στη μέση των ερήμων), από τις Η.Π.Α. μέχρι τη Κίνα. Μια ουτοπία ολοκληρωτικού χαρακτήρα ώστε να υποταχθεί οριστικά το άτομο στην κοινωνική οργάνωση, η κυρίαρχη διαπλοκή μεταξύ των διοικητικών θεσμών και του τεχνολογικού κεφαλαίου, με στόχο » να εφαρμοστούν ψηφιακές και αναλογικές υποδομές που καταγράφουν δεδομένα σε πραγματικό χρόνο, διαμέσου αισθητήρων, διασυνδέοντας τον φυσικό με τον εικονικό κοσμο». (Ινστιτούτο Διεθνών Υποθέσεων, Η γεωπολιτική του ψηφιακού). Και είναι επίσης εντυπωσιακο το γεγονός ότι ορισμένοι θεωρητικοί των smart cities θεωρούν αυτά ακριβώς τα σxέδια ως «πολιτισμική συνέχεια προερχόμενη από το αρχαίο ρωμαϊκό genius loci». Βέβαια, αν κοιτάξουμε καλύτερα θα διαπιστώσουμε ότι μια παρόμοια ερμηνεία μας υποδεικνύει ορισμένα στοιχεία που αποτελούν την ουσία της ίδιας της τεχνολογικής ιδεολογίας.

Για τους Ρωμαίους αυτή η θεότητα προστάτευε έναν συγκεκριμένο τόπο-αυτό το μυστηριώδες πνεύμα άγνωστης μορφής-και υπέκρυπτε ήθη και έθιμα αναγκαία για την κοινωνική συμβίωση. Είναι προφανές με ποιο τρόπο αυτό το Πνεύμα θα μπορούσε να αντανακλά μια σειρά άγραφων νόμων, που ήταν σχεδόν ενσωματωμένοι μέσα στις καθημερινές συνήθειες και τα βλέματα των ανθρώπων.

Το κλειδί για να γίνει αποδεκτή κάθε κοινωνική οργάνωση που θεμελιώνεται πάνω στην κυριαρχία βρίσκεται στην αντιπαράθεση μεταξύ του φόβου για αυτό που αντιστέκεται έξω από τα σύνορά της και την ελπίδα για αυτό που υπάρχει μέσα. Κατά τον ίδιο τρόπο η τεχνολογική ηθική συνοδεύεται πάντα από την αφήγηση μιας εχθρικής φύσης, ενός ατελούς και επικίνδυνου κόσμου, ενός καταφύγιου της τεχνικής λύσης καθώς και της υπόσχεσης της ουτοπίας της. Είναι ή ίδια η ουσία μιας θεώρισης του κόσμου που από την εποχή του Βάκωνα αντιπαρέβαλε την υποταγή της φύσης στο μύθο της προόδου. Μέσα στην smart ουτοπία, η μυστηριώδης θέληση του Πνεύματος προσδιορίζεται σαν η οργάνωση των χώρων που » διαμέσου ροών εφυϊας δίνουν νόημα στις σχέσεις» (A. Granelli, Έξυπνες πόλεις; Για ένα ευρωπαϊκό δρόμο στις smart cities). Και θα πρέπει να προκαλέσει επίσης προβληματισμό ένα έγγραφο με τίτλο: Σχεδιάζοντας μια έξυπνη πόλη που παραπέμπει σε τίποτα λιγότερο από ένα παπά (τον επίσκοπο του Μιλάνου, καρδινάλιο Μαρτίνι), προβάλλοντας μέσα στην έξυπνη πόλη την δυνατότητα «να διασωθεί ο άνθρωπος από την απώλεια της ταυτότητας του και τον επακόλουθο εγκλωβισμό του μέσα στα κλαν των φατριών». Με άλλα λόγια: η καθημερινή επιτήρηση θα μπορούσε να τον σώσει από τις κακές παρέες.

  Αν λοιπόν οι συγκεντρώσεις και οι ρητορικοί λόγοι στις πλατείες δεν φαίνεται πλέον να συγκινούν και πολύ τις νέες γενεές, ας δώσουμε χώρο στην τεχνολογία που αυτή μάλιστα και μπορεί να προσδώσει καινούριο νόημα στις κοινωνικές σχέσεις, μέσα από την αμοιβαία διαπλοκή ενός κρατικού πατερναλισμού -αυτό που είναι αναγκαίο για την παραγωγή-και μιας επιστημονικού χαρακτήρα μητριαρχίας-ποιόν να συναντάμε και πως να μένουμε ασφαλείς για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε. Δεν είναι άλλωστε καθόλου τυχαίο ότι κατά τη διάρκεια της κατάστασης έκτακτης ανάγκης που κηρύχτηκε για τον Covid 19 δόθηκε το εναρκτήριο σήμα για μια πραγματική και καθαυτή αναδιάρθρωση του ελέγχου και της ασφάλειας- από τη διάδοση του 5G, στις τηλεκάμερες αναγνώρισης του προσώπου, μέχρι τις εφαρμογές για την «υγειονομική ασφάλεια». Ο πίνακας του διοικητικού ελέγχου ήταν ήδη έτοιμος, έλειπε μονάχα το κίνητρο για να τεθεί σε λειτουργία. Και ενώ το κράτος και οι βιομήχανοι επέβαλαν την παραγωγή με τίμημα την ίδια τη ζωή, η «κοινωνική αποστασιοποίηση» διαφοροποιούσε ταυτόχρονα τις οικογενειακές σχέσεις από αυτές που έπρεπε με κάθε θυσία να «αποφευχθούν».»Η πόλη είναι ο τόπος μιας ταυτότητας που αναδομείται συνεχώς με αφετηρία το νέο» θα έλεγε και ο καρδινάλιος, σαν εκπρόσωπος (του Θεού;) των σχεδιαστών της έξυπνης πόλης. Στην ανέκδοτη συνάντηση μεταξύ της οικογένειας και του υπολογιστή που θεμελιώνει τις βάσεις του ψηφιακού κράτους , το «Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» παραμένει ένα σύνθημα που είναι σίγουρα οτιδήποτε άλλο παρά ντεμοντέ, αντικαθιστώντας απλά κάποια θεία εντολή μέ καποιον αλγόριθμο.

  Αν το ίντερνετ των πραγμάτων και η τεχνολογία 5G( αυτή διαμέσου της οποίας οι συσκευές θα μπορούν να επικοινωνούν πραγματικά μεταξύ τους) θα καταστούν το sine qua non για «να δοθεί νόημα στις σχέσεις» του μέλλοντος , οι σημερινές «μελλοντικές αποδείξεις» (κάθε κατάσταση έκτακτης ανάγκης είναι εν μέρει μια προαπεικόνιση των σχεδίων κυραρχίας) παραμέρισαν στην κυριολεξία κάθε αυτογνωσία και κάθε αυτονομία μετατρέποντας σύμφωνα με τις επιταγές της τεχνικής αποτελεσματικότητας το ίδιο το ανθρώπινο ον σε «αντικείμενο της μόλυνσης»: να εντοπιστεί τι πράγμα τροφοδοτεί το πρόβλημα, να παραμεριστεί ότι δεν είναι μετρήσιμο, να εξευρεθεί η λύση. Σε τελική ανάλυση, είτε είναι ανώνυμες είτε επώνυμες, το ζήτημα της ουσίας των ψηφιακών εφαρμογών για τον εντοπισμό της κίνησης των ατόμων και την καταγραφή των συναντήσεων τους παραμένει αμετακίνητο.

  Αν είναι αρκετοί οι ψηφιακοί κώδικες για να επικοινωνηθεί αυτό το οποίο είναι ουσιαστικό, αν ειναι αρκετές οι συσκευές που μεταφέρουμε πάνω μας, οι οποιες ως αυτόνομα εργαλεία επικοινωνούν μεταξύ τους. Η αλληλεπίδραση μεταξύ εμένα και των άλλων (μεταξύ του δικού μου smartphone και αυτού των άλλων, δεδομένου ότι η βασική προϋπόθεση είναι ότι όλοι έχουν από ένα) δεν είναι πλέον ένα πράγμα που με αφορά προσωπικά. Οι σκέψεις μας και οι πράξεις μας είναι πλέον αυτό το αμελητέο και το εξωγενές, ακριβώς εκεί όπου τα μηχανήματα επικοινωνούν χωρίς την ανάγκη της διαμεσολάβησής μας, αντικαθιστώντας κάθε ενδυνάμει μορφή προσοχής- δηλαδή ακριβώς το πεδίο της υπευθυνότητας- με την αυτόματη συναίνεση.

  Λέγεται ότι «οι ψηφιακές εφαρμογές , θα είναι όλες τους προαιρετικές». Όμως ακόμη και στη περίπτωση που αυτό το πράγμα ισχύει, διότι στην ουσία δεν ισχύει, ελάχιστα πράγματα αλλάζουν. Αυτό το οποίο σήμερα η ψηφιοποίηση της κοινωνίας το καθιστά διαθέσιμο, αύριο θα το καταστήσει αναγκαίο και αυτο που επείγει είναι να μπορέσουμε να αντιληφθούμε πόσο γρήγορα η διαφορά μεταξύ αυτού που είναι εφικτό και αυτού που πρέπει να γίνει γίνεται ολοένα λιγότερο ευδιάκριτη. Ένα κοινωνικό σύστημα που στηρίζει τη λειτουργία του πάνω στη βάση της περισσότερο αποτελεσματικής μεθόδου καταλήγει πάντα να επιβάλλει αυτό που είναι εφικτό να γίνει με τα εργαλεία του! Όποιος δεν έχει πρόσβαση στη τεχνολογία διακινδυνεύει όχι σε μικρότερο βαθμό να θεωρηθεί σαν κάποιος παρείσακτος που σκόπιμα παραβαίνει τις κοινωνικές νόρμες. Φτάνει να δοθεί χρόνος στον ίδιο το χρόνο. Ιδού λοιπόν πως ακριβώς η τεχνολογικοποίηση μπορεί να καταστήσει δημοκρατικά αποδεκτή την επιβολή της! Ακόμη και αν παραβλέψουμε τι ακριβώς συμβαίνει σε όλους αυτούς που αγωνίζονται σήμερα σε κοινωνικό επίπεδο, για τους οποίους το να μην έχουν ένα κινητό τηλέφωνο θα μπορούσε ήδη να σημαίνει ότι είναι ύποπτοι διάπραξης εγκλημάτων, είναι αρκετό να σκεφτούμε οτι ο ψηφιακός μηχανισμός υποχρεώνει ήδη όλους τους εργαζομένους να χρησιμοποιούν την ψηφιακή τεχνολογία για κάθε πράγμα το οποίο κάνουν. (Σκεφτόμαστε για παράδειγμα αναφορικά με το ελάχιστο εισόδημα του πολίτη που έχει ήδη καθιερωθεί σε ορισμένες χώρες της Ε.Ε., ή το κινέζικο «Σύστημα κοινωνικής πίστωσης»-ένα είδος ψηφιακού συστήματος με βαθμούς ανάλογα με το επίπεδο αξιοπιστίας του ατόμου μέσα στις κοινωνικές και τις θεσμικές δυναμικές-που εισήχθη αρχικά ερεθίζοντας την εθελοντική συμμετοχή για να μετατραπεί μέσα σε χρονικό διάστημα έξι χρόνων σε υποχρεωτικό).

  Δεν είναι δυνατό κατά συνέπεια να εκπλήσει το γεγονός του παραλληλισμού (του ψηφιακού μηχανισμού) με το αρχαίο πνεύμα, καρπού των σημερινών θαυματοποιών-μάγων τον οποίο, εμείς, πιο απλά προτιμούμε να προσδιορίσουμε σαν εργαλείο των τεχνοκρατών που καθορίζει τη ροή της σημερινής τεχνικο-επιστημονικής εξουσίας. Μιας εξουσίας της οποίας οι θείες εντολές λαμβάνουν τη μορφή αλγόριθμου, ενώ του «πνεύματος» καθαυτού λαμβάνουν τη μορφή ηλεκτρομαγνητικού κύματος. Επιβεβαιώνοντας τους προφήτες, οι Κύριοι του τεχνολογικού κεφάλαιου καθιστούν στην κυριολεξία περιττή κάθε μορφή κοινωνικής οργανωτικής αυτονομίας και άχρηστες τις ίδιες τις εξεγέρσεις, καθώς αυτά τα στοιχεία που ο Elull προαπεικόνιζε ως » συνολική ηδονή της κοινωνίας της τεχνολογικής αναγκαιότητας», εκδηλώνονται πλέον σαν κοινωνικοί σπασμοί από πλευράς των υποσχέσεων της επιστήμης.

  Ενώ ο Zuckerberg υπόσχεται ότι θέλει «να γιατρέψει όλες τις ασθένειες» και ο Kurzweil διαβεβαιώνει ότι σε διάστημα λίγων χρόνων «θα αποκτήσουμε την δυνατότητα αθανασίας», μια διαμαρτυρία που εκτυλίσεται μπροστά από το γενικό στρατηγείο της Google σηκώνει πανώ που γράφουν «Αθανασία αμέσως!» και «Google, λύσε το πρόβλημα του θανάτου!». Όμως, όσο και γελοία μπορούν να φαίνονται ορισμένα αιτήματα, χρειάζεται παρόλα αυτά να δούμε την ουτοπική υπόσχεση που υπόρρητα διακινούν ωστε να κατορθώσουμε να κατανοήσουμε το σημερινό νόημα.

  Το ίδιο το γεγονός δηλαδή ότι η πεπερασμένη φύση της ανθρώπινης ζωής έγινε «ένα πρόβλημα προς επίλυση» δεν είναι η αιτία, αλλά το αποτέλεσμα του συμβιβασμού της τεχνολογικής ασφάλειας: το αδιαμφισβήτητα εχθρικό γεγονός ότι κάποτε θα πεθάνουμε είναι ένα πράγμα, το να αντιληφθούμε όμως ότι ο εχθρός είναι η ίδια η ανθρώπινη συνθήκη και ότι για να εξαπατήσουμε την αναγκαιότητα χρειάζεται να διαπραγματευτούμε την ελευθερία με μια ζωή γεμάτη με σύνδρομα και φόβους, είναι ενα πράγμα εντελώς διαφορετικό. Ενώ, περιμένοντας την αθανασία, η εικονική πραγματικότητα γίνεται ένας πιο ασφαλής τόπος, οι αναγκαίες συνθήκες της αποδοχής της διαχέονται σε κοινωνικό επίπεδο…σαν ιός.

  Το κυρίαρχο Πνεύμα της τεχνολογίας υποτάσει τελικά τον ανασφαλή κόσμο που βρίσκεται εκεί έξω. Για να δώσουμε ένα παράδειγμα, ας σκεφτούμε τα πειράματα που γίνονται μέσα σε μια φάρμα στη Μόσχα, όπου οι αγελάδες «υποβάλονται σε θεραπεία με καθρέπτες που έχουν τροποποιηθεί κατάλληλα ώστε να καλυτερέψουν την ποιότητα του γάλακτος» διαμέσου της εικονικής πραγματικότητας. Από όσο φαίνεται αυτή η ιδέα απέφερε τα αναμενόμνα αποτελέσματα: οι αγελάδες είναι πιο ήσυχες. Ιδού λοιπόν η λύση: για να παραχθεί αυτό το οποίο πρέπει να παραχθεί, είναι δυνατό να ζήσεις μέσα σε μια φάρμα εντατικής παραγωγής νομίζοντας ότι βρίσκεσαι σε ανοικτά λιβάδια!

  Αν σήμερα ο κόσμος ολόκληρος έχει μεταβλήθεί σε κάτι το επικίνδυνο, το άρρωστο, αν ο βιομηχανικός καπιταλισμός έχει γεμίσει τον πλανήτη με ακατοίκητους τόπους και απαράδεκτες συνθήκες ζωής, η κοινωνική οργάνωση η οποία δημιούργησε όλα αυτά τα εκτρώματα θα αναζητήσει ξανά τις «λύσεις» για να παράγει με ακόμη περισσότερο εντατικό τρόπο, υπό την προστασία μιας ασφάλειας του τρόμου, και τόσο το χειρότερο για όλους αυτούς που δεν θα κατορθώσουν σε παρόμοιες συνθήκες να επιβιώσουν!

  Πόσος χρόνος χρειάζεται ακόμη έτσι ώστε η κοινωνική ζωή να αυτοματοποιήσει τους κανόνες της ίδιας της της απομόνωσης; Πόσος χρόνος χρειάζεται ακόμη ώστε το «κοινό αίσθημα» να απαιτήσει την βεβαιότητα ενός κώδικα -μακάρι ήδη ενσωματωμένου διαμέσου νέου τύπου εξαρτημάτων περισσότερο smart και λιγότερο phone-για να μπορεί διαφύγει από την επικινδυνότητα ενός ανθρώπινου όντος;

  Μέσα στον αγχώδη προορισμό προς τον οποίο ολοταχώς καταβαραθρωνόμαστε σαν κοινωνίες , αυτό το πράγμα που αντηχεί σαν αντίλαλος, αν και πολλές φορές με παράτονες αρμονίες, ειναι «η τεχνολογία στην υπηρεσία του ατόμου» (ως ενός χρήστη προς τον οποίο γίνεται ολοένα ευκολότερο να προταθούν προσφορές, αλλά επίσης και ως ενός «αναμορφωμένου» ξένου στο βαθμό που προσαρμόζεται στις καινούριες τεχνολογικές συσκευές), κοιτίδα μιας ανθρωπότητας η οποία δεν γνωρίζει πλέον τις ίδιες της τις ανάγκες. Όμως, όταν η ίδια η ατομική και η κοινωνική ευθύνη αντικαθίστανται από την κηδεμονία των τεχνικών εργαλείων, θα είναι επίσης με τη σειρά τους και οι κοινωνικές επιπτώσεις ενός οποιουδήποτε απρόοπτου γεγονότος που δεν θα έχουν διαφορετικό αποτέλεσμα παρά να γεννήσουν την αμοιβαία καχυποψία …..ο σημερινός εχθρός, εκεί έξω, γίνεται ο οποιοσδήποτε δεν εμπιστεύεται το ίδιο το σύστημα.

Και η διαφοροποιημένη κοινωνική τους επίπτωση

Θα είναι επειδή καλλιεργούμε ομίχλες! Τρώμε τον πυρετό μαζί με τα φρέσκα μας λαχανικά. Και το μεθύσι! Και ο καπνός! Και η άγνοια! Και οι αυταπαρνήσεις! Δεν είναι άραγε όλα αυτά πολύ μακριά, από τη σκέψη και τη σοφία της Ανατολής, της πρωτόγονης πατρίδας; Τι στο διάολο χρησιμεύει ένας μοντέρνος κόσμος, αν είναι για να εφευρίσκει παρόμοια δηλητήρια;

ΑΡΤΥΡ ΡΕΜΠΩ, Μια εποχή στη Κόλαση

  Η φηφιοποίηση του κόσμου , αυτή τη στιγμή που μιλάμε, περιφέρεται αόρατη από την μια συσκευή μέσα στην άλλη, ενώ οι ανανεωμένες υποσχέσεις ενός ακόμη περισσότερο ελκυστικού «πολιτισμού της ευμάρειας και της αφθονίας» καλύπτουν με πυκνή ομίχλη την όραση μας, παραμένοντας σε τέτοιο βαθμό παγιδευμένοι μέσα στην μανία αυτού του soft γραναζιού ώστε δεν κατορθώνουμε να κοιτάξουμε καταπρόσωπο την ασχήμια όλων αυτών των γεγονότων που συμβαίνουν εκεί έξω.

Οι υλικές ανατροπές ενός κόσμου ολοένα περισσότερο ψηφιακού και φαινομενικά «άϋλου» έχουν άμεσες επιπτώσεις πάνω στη ζωή εκατομμυρίων προλετάριων. Καλώδια, αισθητήρες, μικροηλεκτρονικά εξαρτήματα, μπαταρίες, υπολογιστές και κινητά τηλέφωνα , όπως επίσης και τα παράγωγα των νανοτεχνολογιών, περιέχουν σπάνια μέταλλα. Η εξόρυξη αυτών των μετάλλων επιφέρει τεράστιες κοινωνικές επιπτώσεις όσο αφορά τις νέες τεχνολογίες και τους καινούριους σκλάβους. Αυτός ακριβώς είναι ο φόρος αίματος (ο παγκόσμιος μινόταυρως) πάνω στον οποίο θεμελιώνεται ο δρόμος της Ελπίδας του ουτοπικού Green New Deal της smart ιδεολογίας.

  Αν, άπαξ εγκατασταθεί, το τεχνολογικό σύστημα είναι από μόνο του ένα δηλητήριο ( αρκεί να κοιτάξει κάποιος για παράδειγμα, τις αναρίθμητες έρευνες σχετικά με την ηλεκτρομαγνητική μόλυνση), η παραγωγική διαδικασία καθαυτή αποτελεί ένα οικολογικό και ανθρώπινο κόστος καταστροφικών διαστάσεων. Από τα ορυχεία του Κονγκό στο αρχιπέλαγος της Ινδονησίας, από το λίθιο της Βολιβίας στο Λάος, η εξορυκτική μεγαμηχανή καθορίζει από τη μια πλευρά την καινούρια δουλεία του διεθνούς καταμερισμού της εργασίας, από την άλλη αποτελεί υλικά μια «επίθεση στα μικρο-βιολογικά υποστρώματα της ζωής πάνω στη Γη», που παρατηρώντας καλύτερα έχουν αμεση σχέση με την παρούσα και τις μελλοντικές επιδημίες, πέραν του γεγονότος ότι είναι υπεύθυνη για τα υψηλά ποσοστα του καρκίνου που ήδη είναι υπαρκτά στις περιοχές των εξορύξεων.

  Για να μπορέσει να αντιπαρέλθει στην οικολογική καταστροφή, η τεχνο-επιστήμη συνεχίζει την ασταμάτητη κούρσα της σε κατάσταση μέθης, διακινδυνεύοντας να συγκρουστεί σε κάθε στροφή και διασταύρωση, διατηρώντας άσβεστη την αξίωση της (ύβρις) να υπερβεί τις καταστροφές που προκλήθηκαν από το προηγούμενο σύστημα στην ολότητα του, διαμέσου της εισαγωγής καινούριων εξελιγμένων εργαλείων, περισσότερο ισχυρών και διεισδυτικών σε όλα τα επίπεδα. Πίσω από όλα αυτά βρίσκεται η κτηνώδης εντατική εκμετάλλευση της εργασίας μέσα στο διεθνές καπιταλιστικό σύστημα. Πισω από όλα αυτά βρίσκονται οι διακρατικοί πόλεμοι, η πραγματική κόλαση που στηρίζει το έδαφος του σημερινού νέου( και θαυμαστού) κόσμου. Διότι «όποιος ελέγχει τα μεταλλεύματα, ελέγχει τη βιομηχανία», και από τα μεταλλεύματα εξαρτάται η πολεμική, η αεροδιαστημική και η ηλεκτρονική βιομηχανία του σήμερα και του αύριο, από τους «έξυπνους» πυραύλους ( meteor των rafale για παράδειγμα) μέχρι τους πυρηνικούς αντιδραστήρες και τους δορυφόρους στο διάστημα. Είναι ή ίδια η ιστορική λογική του καπιταλισμού: ενας συνεχής πόλεμος που τροφοδοτεί τον ίδιο τον πόλεμο.

  Ορισμένα σύντομα παραδείγματα είναι αρκετά για να γίνει κατανοητό το σημερινό συνολικό πλαίσιο της κατάστασης: η Raytheon Tec., μια από τις μεγαλύτερες πολεμικές βιομηχανίες σε παγκόσμιο επίπεδο, τη δεκαετία του οδόντα του περασμένου αιώνα κατόρθωσε να αγοράσει ορισμένα εργοστάσια στο Glenrothes (Σκωτία) που παρήγαγαν μηχανήματα για την εξόρυξη μεταλλευμάτων-κατά την ίδια χρονική στιγμή που η εξορυκτική αγγλική βιομηχανία δεχόταν το σκληρό χτύπημα από τις απεργίες των Άγγλων εργατών-μεταλλωρύχων. Σήμερα τα ίδια αυτά εργοστάσια παράγουν ευθαίσθητες πλακέτες ηλεκτρονικών κυκλωμάτων υψηλής τεχνολογίας: είναι ακριβώς αυτές οι πλακέτες που κάνουν «έξυπνους» τους πυραύλους που οι Σαουδάραβες ρίχνουν στην Υεμένη αυτή τη στιγμή. Και ενώ από την πλευρά της η βρετανική κυβέρνηση κυριεύται από αισθήματα αγάπης-I love raytheon-, οι διευθυντές της βιομηχανίας , προφανώς περισσότερο προσγειωμένοι στην πραγματικότητα, επισημαίνουν ότι «οι Σαουδάραβες έχουν περισσότερα λεφτά και από τον ίδιο το Θεό», λόγος για τον οποίο «το Λονδίνο δεν θα επιτρέψει σε καμιά περίπτωση ώστε η Υεμένη να γίνει εμπόδιο στις μπίζνες με το Ριάντ». Το γεγονός αυτό είναι ενδεικτικό όχι μονάχα για το από που περνά ο δρόμος του καπιταλιστικού κέρδους των εμπόρων του θανάτου, αλλά επίσης και του γεγονότος ότι η ζωή πολλών βιομηχανιών επιστρέφει τώρα στα χέρια των κρατών.

  Ενώ προετοιμάζονται καινούριες και πιο σκληρές συγκρούσεις για την κατάκτηση των εδαφών της γης, των θαλασσών και των ωκεανών, ο ίδιος αποτρόπαιος ορίζοντας ανακοινώνει ολοένα περισσότερο απάνθρωπες συνθήκες εργασίας, -τις οποίες παρεπιπτόντως, η αριστερά σχεδιάζει να τις ξορκίσει εκ νέου με μεταρρυθμιστικά προγράμματα- το κόστος των εξορύξεων είναι πολύ υψηλό, κατά συνέπεια το κόστος του εργατικού δυναμικού πρέπει να είναι εξαιρετικά χαμηλό, στο όνομα των κερδών της πολεμικής βιομηχανίας και της ψηφιακής κοινωνίας.Κανένα κράτος (και το ελληνικό βάζει όλες του τις δυνάμεις για να το αποδείξει αυτή την περίοδο) που θέλει να διαθέτει ένα κάποιο βάρος στο διεθνή συσχετισμό των δυνάμεων δεν μπορεί πράγματι να σκεφτεί να παραμείνει έξω από αυτές τις τεράστιες μπίζνες (business as usual) και κατά συνέπεια ο μιλιταρισμός γνωρίζει καινούριες δόξες σε διεθνές επίπεδο. Ο Κάθε πολιτικός χασάπης (βλέπε Ερντογάν) νίβει τα χέρια του γείτονά του (βλέπε Μητσοτάκη). Μέρα με τη μέρα ο διαχωρισμός μεταξύ του πολιτικού και του στρατιωτικού τομέα έχει ολοένα μικρότερο νόημα και το σύνολο των ψηφιακών τεχνολογιών, με αφετηρία την τεχνολογία 5G πέμπτης γενιάς ενοούμενης σαν μιας πραγματικής και καθαυτής στρατιωτικής επανάστασης, οργανώνει το πεδίο του μελλοντικού πολέμου.

  Μήπως μας λέει κάτι, για παράδειγμα, το συστημικό σχέδιο «στρατιώτης του μέλλοντος»; Σύμφωνα με διεθνείς στρατιωτικούς αναλυτές, οι μελλοντικοί ανταγωνισμοί θα προταθούν»με αφετηρία την έννοια του δεδομένου, συγκεκριμενοποιώντας τις υπάρχουσες σχέσεις μεταξύ αυτής της νέας μορφής κυριαρχίας-το πεδίο της κυβερνητικής-και τον παραδοσιακό φυσικό έλεγχο του πεδίου της μάχης». (Δεν είναι σε καμιά περίπτωση δευτερεύον το γεγονός ότι σήμερα στα στρατιωτικά συνέδρια βρίσκονται συχνά παρόντες μηχανικοί της κινητής τηλεφωνίας).

  Μέσα στο γενικότερο σενάριο αυτής της «πράσινης» σύγκρουσης (πράσινης ανάπτυξης και πράσινα άλογα) μεταξύ των υπερδυνάμεων δεν είναι επίσης τυχαίο το γεγονός ότι το κινέζικο κομουνιστικό κόμμα, για την ώρα, επικρατεί παγκοσμίως. Είναι ακριβώς αυτό το ίδιο κόμμα που κατά τα τελευταία χρόνια εξαναγκάστηκε » να αναστοχαστεί την αστική πολεοδομική ανάπτυξη της χώρας του» εμπιστευόμενο τον εαυτό του στους θεωρητικούς της «έξυπνης πόλης» (smart city)-φτάνει να σκεφτούμε ότι στην Κίνα, όπου η τεχνολογική επιτήρηση είναι μια δηλωμένη «κρατική υπόθεση», προκύπτουν αυτή τη στιγμή σε πλήρη εξέλιξη 847 σχέδια κωδικοποιημένα ως xueliang gongcheng, δηλαδή » προσεκτικά μάτια», μέσα στο κυβερνητικό σχέδιο που στοχεύει να ασφαλίσει τις smart cities διαμέσου της μαζικής χρήσης βιντεοεπιτήρησης με ενσωματωμένη τεχνητή νοημοσύνη (όπως άλλωστε είχαμε επισημάνει σε προηγούμενο κείμενό μας τον περασμένο χρόνο).   Όμως, με τη σειρά του, και ο τωρινός «δημοκρατικός κόσμος» (των ανθρωπίνων δικαιωμάτων) δεν υστερεί σε σχέση με αυτή την εξέλιξη. (Σκεφτόμαστε το σχέδιο E-security, την πρώτη ευρωπαϊκή εμπειρία που είδε τη συνεργασία της αστυνομίας, της επιστημονικής έρευνας και της δημόσιας διοίκησης, με στόχο » μια προληπτική ασφάλεια των πόλεων διασυνδεμένη άμεσα με τις δυναμικές ανάπτυξης της «έξυπνης πόλης»).

  Όπως μπορούμε να διαβάσουμε μέσα σε ένα πρόσφατο έντυπο που προώθησε το Ινστιτούτο Διεθνών Ζητημάτων, «η περισυλλογή των δεδομένων είναι το πρώτο απαραίτητο πέρασμα ώστε να μπορέσει να εφαρμοστεί στη πράξη ένα σύστημα έξυπνης πόλης», με άλλα λόγια για να καταστεί εφικτό να ενσαρκωθεί αυτή η τεχνο-κρατική ουτοπία που βρίσκει τις βάσεις της μέσα στην τεχνητή νοημοσύνη και στο «ίντερνετ των πραγμάτων» (internet of things). Αυτό το πράγμα όμως που δεν αποσαφηνίζεται (εσκεμένα) ποτέ αρκετά είναι ότι «μια μονάχα τράπεζα δεδομένων καταναλώνει καθημερινά το αντίστοιχο της ενέργειας που δαπανάται για μια πόλη 30 χιλιάδων κατοίκων». Εκτιμάται επιπλέον ότι η εκθετική αύξηση της κυκλοφορίας των δεδομένων θα τριπλασιαστεί μέσα σε χρονικό διάστημα ενός χρόνου (σχετικά το 5G-υπενθυμίζει η Vodafone-ξεκινά από μια αναγκαιότητα, αυτή να «ικανοποιήσει τις αυξανόμενες ανάγκες απέναντι στις σημερινές εφαρμογές»).

  Η τιμή που πρέπει να καταβληθεί ώστε να κατασκευαστεί η κοινωνία της απομόνωσης (όσο κι αν αυτό ήχεί σήμερα ακόμη παράξενα, επειδή δεν έχει γίνει ακόμα αντιληπτή σε όλο της το μέγεθος η σοβαρότητα αυτής της κατάστασης σε κοινωνικό επίπεδο) είναι κατά συνέπεια τεράστια. Από την άλλη πλευρά, τίποτε απολύτως δεν εμπνέει την αίσθηση της ασφάλειας ότι οι φυσικές επιπτώσεις της ψηφιοποίησης καθώς και της «αειφόρου» οικονομίας θα είναι μικρότερες σε ζημιές από αυτές τις ανεπανόρθωτες που έχουν προκληθεί μέχρι τώρα σε όλα τα επίπεδα από πλευράς της οικονομίας των ορυκτών καυσίμων. Όλα αυτά χωρίς να υπολογίσουμε φυσικά ότι η διάδοση σε πλανητικό επίπεδο καινούριων ασθενιών και οι αντίστοιχες καταστάσεις έκτακτης ανάγκης που προκαλούνται, θα μπορούσαν να προκύψουν με βάση αυτή τη λογική (του κεφάλαιου και του κράτους) σαν «παράπλευρες απώλειες» τόσο αναγκαίες όσο και «αναπόφευκτες»: θα είναι ακριβώς ένα μάννα εξ ουρανού για τους κατασκευαστές του Νέου Κόσμου στο βαθμό που κάθε καταστροφή (όπως γνωρίζει πλέον άριστα κάθε οικονομική και πολιτική ελίτ) είναι η ίδια η κινητήρια δύναμη που τροφοδοτεί το τεχνολογικό κεφάλαιο (όσο αφορά το κεφάλαιο φτάνει να σκεφτούμε ότι κατά την περίοδο της καραντίνας η κυκλοφορία στο ίντερνετ υπερδιπλασιάστηκε, ενώ η Αmazon για παράδειγμα, τριπλασίασε τις πωλήσεις της, όσο αφορά το κράτος πρέπει να σκεφτούμε καλύτερα το γεγονός ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη, για παράδειγμα, έκανε τα πρώτα της βήματα ως μαθητευόμενος μάγος, να διαχειριστεί διαφορετικά-σε σχέση με την προηγούμενη κυβέρνηση- τον κρατικό μηχανισμό της Πολιτικής Προστασίας, εν μέσω μια επικείμενης καταστροφής υγειονομικών και όχι μόνο διαστάσεων).

  Ο δρόμος της ολοκληρωτικής τεχνολογικοποίησης του κόσμου είναι ένα κύκλωμα από το οποίο για να ξεφύγουμε είναι αναγκαίο να απαρνηθούμε το συμβιβασμό μιας παραδεισένιας ουτοπικής ζωής, τον ίδιο το διαχωρισμό της κοινωνίας μεταξύ εσωκλεισμένων και αποκλεισμένων, τη γιγαντιαία Μητρόπολη του κέρδους στην οποία μετατράπηκε ολόκληρος ο πλανήτης.

  Αν στο εσωτερικό του θαυμαστού νέου κόσμου η ίδια η σκέψη μοιάζει να έχει ολοένα και λιγότερες δυνατότητες ώστε να αντιληφθεί αυτά που συμβαίνουν γύρω της εξαιτίας της υπερηχητικής τους ταχύτητας, έξω από τα όριά του, εξασκείται η εμπειρική έκφραση της τεχνικής ισχύος που έχει σαν πρωταρχική της ανάγκη να ξεριζώσει πρωτίστως την ίδια την πρακτική γνώση, τις ανθρώπινες εμπειρίες, την ίδια τη ζωή. Η διαδικασία της τεχνολογικής αλλαγής πρέπει να ξεριζώσει το παρελθόν, έχοντας ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα ότι ένα μέσα και ένα έξω θα καταλήξουν να συνδεθούν χωρίς όμως να είναι σύγχρονα μεταξύ τους. Όλες οι δυνατότητες της ζωής και του θανάτου μοιάζουν πλέον ότι κρέμονται από την έκβαση ενός ολοένα περισσότερο ανελέητου αγώνα, ενώ οι παράφορα παρατεταμένοι χρόνοι της οικιακής απομόνωσης έριξαν φως πάνω στη σκιά μιας «διαφοροποιημένης αποκάλυψης».

  Από τη μια πλευρά η περίοδος της «ολικής καραντίνας» κατέδειξε σε ποιό βαθμό οι πολυεθνικές επιχειρήσεις της ψηφιοποίησης και οι υπερεθνικές δομές -οι τεχνολογικές, οι υγειονομικές, οι επιστημονικές-είχαν ήδη επιβάλει τη γραμμή ενός πλανητικού ολοκληρωτισμού, μέσα στον οποίο η κατάσταση έκτακτης ανάγκης έγινε η ευκαιρία για «να αρπαχθεί και να κερδηθεί το στοίχημα από πλευράς της οικονομίας των υπηρεσιών»(Ινστιτούτο Διεθνών Ζητημάτων, στο ίδιο). Από την άλλη πλευρά όλα τα κράτη του κόσμου εντατικοποίησαν τη στρατιωτικοποίηση και αύξησαν την εθνική εξουσιαστική τους ισχύ. Ο πόλεμος των ορυκτών μεταλλευμάτων και των σπανίων γαιών θα αποτελέσει μέσα στα ερχόμενα χρόνια την τεράστια μπίζνα των «μεταλλευτικών-εξορυκτικών εθνικισμών» και η κούρσα των εξορύξεων θα είναι παντού αναπόφευκτη μέσα στη μεγάλη πορεία για την κατασκευή του θαυμαστού νέου κόσμου, μια πορεία της οποίας οι ρυθμοί έχουν πλέον το βάδισμα της χήνας.

  Οι δύο εναλλακτικές τις οποίες είχε φανταστεί ο Χάξλεϋ μοιάζουν ότι μάλλον διασταυρώνονται μεταξύ τους. Οι τιμές που θα πρέπει να καταβληθούν, αν δεν κατορθώσουμε να συναντηθούμε εκεί έξω για να ανασυνθέσουμε την οργανωτική μας αυτονομία, τοποθετούμενοι σε επίπεδο θεωρίας και πρακτικής σε εκείνη τη διεθνή διάσταση που ο καιρός μας απαιτεί, θα μπορούσαν να είναι αμφότερες. Αυτή των νέων εθνικών ολοκληρωτισμών και αυτή της τυρανίας της «ευμάρειας».

  Δεν υπάρχει καμιά ιατρική συνταγή που να μπορεί να μας πει σε τι μορφή κόσμου θέλουμε να ζήσουμε. Αυτό το πράγμα θα εξαρτηθεί από το πως θα ξέρουμε να αντισταθούμε στο δάγκωμα που τα κράτη και το κεφάλαιο εξασκούν αυτή τη στιγμή εναντίον μας, θα εξαρτηθεί επίσης από την ίδια την ηθική φαντασία την οποία θα μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε με συγκεκριμένο τρόπο. Για να πορευτούμε προς τα εκεί όπου μπορούμε να συναντηθούμε δεν υπάρχουν προδιαγεγραμμένοι δρόμοι ελπίδας, αλλά μονάχα ελάχιστα πατημένοι δρόμοι και σύνορα τα οποία πρέπει να καταργήσουμε ένα προς ένα κάθε φορά, μέσα μας και ταυτόχρονα έξω. ΠΡΟΣΩΡΙΝΟΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ

  Με το τελευταίο αυτό κείμενο μιας τριλογίας ( Η θάλασσα μεταξύ εξουσίας και ουτοπίας, Η οικονομία του πολέμου και το αντίγραφό της, Ο θαυμαστός νέος κόσμος (μέσα και έξω)και οι ψεύτικοι επικριτές του) συμπληρώνουμε, για την ώρα, την προσπάθειά μας για τη διατύπωση μιας αυτόνομης ταξικής θεωρίας και πρακτικής.

  Θεωρούμε ότι σε συνδυασμό με ένα άλλο κείμενό μας που κυκλοφόρησε επίσης πρόσφατα με τίτλο: «Αναφορικά με το επαναστατικό σχέδιο» καθώς και λαμβάνοντας υπόψη μας ένα τελευταίο που κυκλοφόρησε επίσης στο διαδίκτυο τον Φεβρουάριο με τίτλο: «Σκέψεις αναφορικά με τον σύγχρονο αναρχικό εξεγερσιακό και αφορμαλιστικό γαλαξία» ολοκληρώνεται μια συλλογική προσπάθεια συνολικής εκτίμησης, κριτικής και αυτοκριτικής, αναφορικά με τη σημερινή δυνατότητα ιχνηλάτησης και επαναδιατύπωσης ενός σύγχρονου αναρχικού επαναστατικού σχέδιου από την πλευρά μας.

  Μέσα στο ίδιο αυτό πνεύμα διαπιστώνουμε ότι κατά τη διάρκεια αυτού του τελευταίου χρόνου της επιδημίας του Covid 19, κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα οπωσδήποτε και άλλα αξιόλογα αναλυτικά κείμενα από πλευράς αναρχικών συλογικοτήτων και ατόμων που κινούνται μάλλον στην ίδια κατεύθυνση.

  Για αυτόν ακριβώς το λόγο, ανέκαθεν και τώρα, δεν απευθύνουμε τα λόγια μας μονάχα και αποκλειστικά στους συντρόφους της δικής μας τάσης, αλλά σε όλους τους συντρόφους και τις συντρόφισσες του αναρχικού κινήματος ανεξαιρέτως και στο όνομα των πάντοτε κοινών αντιεξουσιαστικών μας αρχών.

  Ομως, η συλλογική δουλειά της πρακτικής διατύπωσης ενός παρόμοιου εγχειρήματος πέραν του γεγονότος ότι απαιτεί μια κολοσιαία προσπάθεια στην οποία πρέπει να ανταπεξέλθουμε, απαιτεί πρωτίστως την ικανότητα από πλευράς μας μιας επικοδομητικής κριτικής αντιμετώπισης όλων των αναλαμβανομένων ατομικών και συλλογικών εγχειρημάτων προς αυτή την κατεύθυνση. Ένα πράγμα που πρέπει να το πούμε πλέον ξεκάθαρα, δεν ίσχύει, με ελάχιστες ίσως εξαιρέσεις, μέχρι σήμερα στο εσωτερικό του αναρχικού κινήματος στην Ελλάδα.   Από πλευράς μας, υποστηρίξαμε ανέκαθεν σε δημόσιο επίπεδο, ότι ο μόνος δυνατός αναρχικός επαναστατικός τρόπος επίτευξης αυτής της αναγκαίας προϋπόθεσης (εκτός βέβαια αν κάποιος άλλος έχει να μας υποδείξει κάτι διαφορετικό) για το επαναστατικό σχέδιο είναι η ίδια μας η ικανότητα να μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Με άλλα λόγια, αν εξακολουθούμε να θεωρούμε ότι όλα όσα έχουμε κάνει μέχρι σήμερα ήταν αλάνθαστα, είναι μάλλον καλύτερα να αλλάξουμε συζήτηση.

  Θεωρούμε ότι οι αναρχικοί αλλά και άλλοι κοινωνικοί επαναστάτες, δεν διαφοροποιούνται τόσο από όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους εξαιτίας ίσως των ακριβέστερων κοινωνικών τους αναλύσεων και εκτιμήσεων, όσο για το ίδιο το γεγονός ότι σε αντίθεση με όλους τους υπόλοιπους, οι οποίοι έχουν ενεργή συμμετοχή στα κοινωνικά δρώμενα, είναι σχεδόν οι μοναδικοί που ανέκαθεν αναλάμβαναν εξολοκλήρου τις ευθύνες τους, σε δημόσιο επίπεδο, για όλες τους τις πράξεις, χωρίς σε καμία απολύτως περίπτωση να φορτώνουν αυτές ή τα ενδεχόμενα λάθη τους σε όλους τους υπόλοιπους.

  Όπως δηλαδή έκαναν και συνεχίζουν να κάνουν τα πολιτικά τρωκτικά σε βάρος ολόκληρης της κοινωνίας, η οποία όμως παρόλα αυτά εξακολουθεί να τα ανέχεται. (Γιατί άραγε;) Για την ώρα, αυτή ακριβώς θεωρούμε ότι είναι η σημαντική μας ποιοτική διαφορά σε σχέση με όλους τους άλλους και το γεγονός αυτό είναι φυσικά προς τιμή των αναρχικών.

  Αν το όραμα της οικοδόμησης του αντιεξουσιαστικού σοσιαλισμού που διατυπώθηκε για πρώτη φορά μέσα στην Πρώτη Διεθνή των εργαζομένων τον δέκατο ένατο αιώνα και που δεν ήταν σίγουρα ένα από τα λάθη των αναρχικών, αλλά αντίθετα ήταν αυτό που λειτούργησε ανέκαθεν ιστορικά σαν ανάχωμα στα προβλέψιμα, από πλευράς μας, εκτρώματα, αφενός της εξουσιαστικής έκδοσης του ίδιου του σοσιαλισμού (βλέπε υπαρκτός σοσιαλισμός) και αφετέρου της ίδιας της αστικής δημοκρατίας και της σημερινής αναμφισβήτητης πλέον πορείας της (για όσους φυσικά δεν είναι τυφλοί ή δούλοι των συμφερόντων της) ολοταχώς προς μια κοινωνία ρομποτοποιημένων σκλάβων, εντούτοις, αυτό το παλιό όραμα των αναρχικών πρέπει σήμερα να επαναδιατυπωθεί με διαφορετικούς κοινωνικούς και ανθρωπολογικούς όρους, ώστε να καταστεί δυνατό να προκύψει αναγνώσιμο και άρα αναγνωρίσιμο σε συνάρτηση πάντα με την πρακτική διατύπωση ενός νέου επαναστατικού σχεδίου. Το γεγονός ότι μέχρι στιγμής ηττηθήκαμε και παρά τα όποια ιστορικά λάθη διαπράξαμε (σαν αναρχικό κίνημα στη διεθνή του διάσταση) οφείλεται περισσότερο στο διεθνή και τοπικό συσχετισμό των δυνάμεων που ανέκαθεν και μέχρι τώρα ήταν συντριπτικός υπέρ των αντιπάλων μας.

  Σήμερα, παρόλα αυτά, είμαστε, σαν κοινωνικά στοιχεία και δεδομένης της συγκεκριμένης εξέλιξης των πραγμάτων, οι μοναδικοί ρεαλιστές αναφορικά με την πρακτική επιλογή μιας ελεύθερης ανθρώπινης κοινωνίας. (Χωρίς σκλάβους δεν υπάρχουν αφεντικά).

  Όσον αφορά τους αφελείς τωρινούς θιασώτες της αστικής δημοκρατίας, τους υπενθυμίζουμε μια γνωστή φράση του Ζαν Ζακ Ρουσώ, ενός σημαντικού φιλοσόφου του Ευρωπαϊκού διαφωτισμού , εκ των βασικών θεμελιωτών των ιδεών της σημερινής αστικής δημοκρατίας και κύριου εκφραστή του αποκαλούμενου κοινωνικού συμβόλαιου: «Η δύναμη είναι μια φυσική εξουσία και προσωπικά δεν μπορώ να δω ποιά ηθική επίπτωση θα μπορούσε να έχει. Η πίστη στη δύναμη αποτελεί ένα εξαναγκαστικό γεγονός και σε καμμιά περίπτωση εθελούσιο, ακόμη περισσότερο, αποτελεί μια πράξη σωφροσύνης. Με ποιά ακριβώς έννοια θα μπορούσε λοιπόν να αποτελέσει ένα καθήκον; Θα πρέπει κατά συνέπεια να συμφωνήσουμε ότι η δύναμη δεν δημιουργεί το δίκαιο και άρα δεν είμαστε υποχρεωμένοι να υπακούσουμε».

  Το συμπέρασμα αυτού του προσωρινού μας επιλόγου είναι-όπως πιστεύουμε ότι προκύπτει επίσης ξεκάθαρα από την μελέτη όλων των προαναφερόμενων κειμένων-ότι η ενδεχόμενη δημιουργία του σημερινού αναρχικού επαναστατικού σχεδίου πρέπει να αναπροσαρμόσει τα οργανωτικά της εργαλεία στις σημερινές «επαναστατικές» αλλαγές του καπιταλισμού και του κράτους, απεγκλωβιζόμενη, μια για πάντα, από τα ξεπερασμένα και αποτυχημένα εν πολλοίς οργανωτικά μοντέλα και εργαλεία που το αναρχικό κίνημα, στη διεθνή του διάσταση, χρησιμοποίησε για συγκεκριμένους λόγους κατά τη διάρκεια των δύο προηγούμενων αιώνων της ιστορικής του δράσης.

Διεθνιστική αναρχική ομάδα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *