1821- ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΦΙΕΣΤΑ ΤΟΥΣ

Ρεπορτάζ

Καθώς πλησιαζούμε στα 200 χρόνια από το 1821 και έρχεται η ώρα που το κράτος και η εφεδρεία του -οι εθνικιστές- θα κάνουν φιέστες και να θα αναλώνονται σε ψέμματα, οφείλουμε οι σημερινοί καταπιεσμένοι αυτού του κόσμου να τοποθετηθούμε και να μην δώσουμε σπιθαμή γη στους φασίστες.

1) α) Το 1821 δεν υπήρχε ελληνικό έθνος β) Οι αγωνιστές δεν ήταν μόνο έλληνες (υπήρξαν ρουμελιώτες, μωραίτες, χριστιανοί, μουσουλμάνοι, αρβανίτες, αλβανοί, βλάχοι, γύφτοι, αλλά και άγγλοι, πολωνοί, ρώσοι, γάλλοι, σέρβοι, ιταλοί, κύπριοι, πορτογάλοι, αμερικάνοι, ελβετοί, γερμανοί και από την κορσική) γ) Ο αγώνας δεν ήταν ενάντια μονο στους τούρκους, αλλά και σε έλληνες, αρμένιους, εβραίους και όχι μόνο.

2)Το ελληνικό κράτος έπρεπε να δημιουργήσει ένα εθνικό αφήγημα για να στηρίξει το έθνος (μια νέα οικονομική ευελιξία της αστικής τάξης που μόλις είχε αναδυθεί). Έτσι δημιουργούνται οι εθνικοί μύθοι (κρυφό σχολειό, άγια λαυρά, χορός ζαλόγκου κτλ), η παγίδα της εθνικής ενότητας, αγάλματα και πίνακες ζωγραφικής, ο εθνικός ύμνος, διαστρέβλωση της ιστορίας και αργότερα οι σχολικές γιορτές και οι παρελάσεις κ.α.

3) O αγώνας του 1821 δεν ήταν ένας αγώνας εθνικής ενότητας (ας θυμηθούμε τον ρόλο των αρματωλών, δηλαδή των ελλήνων χριστιανών που λειτούργησαν ως ένοπλο τμήμα υπέρ της οθωμανικής αυτοκρατορίας και τον βρώμικο ρόλο της επίσημης εκκλησίας). α) Για μια μερίδα αγωνιστών ήταν ένας αγώνας κοινωνικοταξικός με ανιδιοτέλεια, ενάντια όχι μόνο στην οθωμανική αυτοκρατορία, αλλά και στην ελληνική αριστοκρατική τάξη, αλλά και στην αστική τάξη που άρχισε να αναδύεται, αλλά ενάντια και στις ξένες δυνάμεις που είχαν “σκοπούς” για την Ελλάδα. Αναγνωρίζουμε ως δίκαιο τον αγώνα αυτών των ανθρώπων, ανθρώπων που πολλών από αυτών δε θα μάθουμε τα ονόματα τους ποτέ, στεκόμαστε δίπλα από αυτούς τους αγωνιστές. β) Ήταν ένας αγώνας ενδοανταγωνισμών ανάμεσα σε διάφορα κομμάτια της πλουτοκρατίας. Ανάμεσα σε αριστοκράτες, ανάμεσα σε αστούς, ανάμεσα σε αστούς και αριστοκράτες και ελλήνων και οθωμανών και εβραίων και αρμενιων. Οι μεγάλες δυνάμεις όπως η αγγλία, η ρωσία, η γαλλία, αλλά και ο ρόλος των αυστριακών, ήταν συμφεροντολογικός. Έτσι το κάθε κομμάτι εξουσίας της ελλάδος είχε και διαφορετική ξένη δύναμη από πίσω. Μέσα σε όλα αυτά τα συμφέροντα βρίσκονται και οι επώνυμοι “αγωνιστές” της επαναστασης του 1821 που ηρωποιούνται στα σχολεία. Τα περισσότερα από αυτά τα γνωστά ονόματα κοιτούσαν την τσεπη τους. Στήριζαν ή ήταν κομμάτι της πλουτοκρατίας, ψήφιζαν ή συμμετείχαν στις εκλογές, για να κρατήσουν τα προνόμια που είχαν, ή για να αποκτήσουν. Κάποιοι στήριξαν και την οθωμανική αυτοκρατορία. Ανάλογα με το ποιος θα τους εξυπηρετούσε στήριζαν και εκείνον. Καιροσκόποι, για αυτο μάλωναν ή μάλλον καλύτερα σκοτώνονταν και αναμεταξύ τους. Οι πολεμικές τους τακτικές πήγαζαν απο τα συμφέροντα τους, δείλιαζαν ή ειχαν θάρρος, οπισθοχωρούσαν ή ήταν ανυποχώρητοι, όχι ανεξήγητα, αλλά επειδή ακριβώς παιζόντουσαν πολλά (τέτοιους ελιγμούς έκανε και ο αιμοβόρος θεοδορως κολοκοτρώνης). Ομως αυτές οι τακτικές ήταν καταστροφικές για άλλους αγωνιστές, με αποτελεσμα να χαθούν αρκετοί άνθρωποι από αυτούς τους σχεδιασμούς (αφού πολλοί από τους επώνυμους “ήρωες” είχαν υψηλες στρατιωτικές θέσεις). Κοσμάς ο αιτωλός, ιωάννης καποδίστριας, αλέξανδρος υψηλάντης, ιωάννης κωλέτης, αλέξανδρος μαυροκορδάτος, φιλική εταιρία κ.α όλοι για τα συμφέροντα τους

Παλαιών Πατρών Γερμανός. Ο εύπορος μητροπολήτης είχε ταχθεί κατά της επανάστασης και έπαιξε βρώμικο ρόλο μετά την άλωση της τρίπολης.

Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα. Αμφιλεγόμενα τα κινητρα της στην επανάσταση, παρόλο που έδωσε μέρος της περιουσιας της σε αυτήν. Καταρχάς η μπουμπουλινα, οπως και η μητέρα της, παντρευτηκαν ισχυρούς άντρες -μεγαλοιδιοκτητες και μεγαλοεμπορους της πλουτοκρατίας. Η συμμετοχή της στη σφαγή της τριπολιτσας, ειχε απάνθρωπο ρολο. παίρνοντας την περιουσία από τους εβραίους, και ύστερα είχε επιπλέον το θρασος να εκμεταλλευεται την ανέχεια τους με ορους τοκογλυφίας. Έσφαξε αμαχους, παιδιά και ανθρώπους που δεν έφταιγαν σε τιποτα, όπως το ιδιο έκαναν και πολλοί άλλοι “ήρωες”.

Μακρυγιαννης Ιωαννης. Αρχηγός της σωματοφυλακής του Κωλετη. Μεγάλος καιροσκόπος, ο άνθρωπος ήταν πραγματικα “όπου φυσάει ο ανεμος”. Το μόνο που τον ένοιαζε ήταν η τσέπη του. Δίπλα πάντα σε ισχυρούς και σε κομματικες διαμάχες. Επαγγελματίας μισθοφόρος και ψεύτης, παίρνοντας αξιώματα. Δάνειζε με υψηλά επιτοκια, ένας ακόμα τοκογλυφος της ιστορίας. Κάποιοι πραγματικοί αγωνιστές δεν αφομοιώθηκαν απο τις εξουσίες κα σε πολλούς απο αυτους δεν δώθηκε ποτέ κάποια γη, έτσι η επαναστατική τους συνειδηση τους “είπε” να συνεχισουν το αντάρτικο αγωνιζώμενοι για γη και για ελευθερία. Οι χωροφυλακές που είχε φτιαξει ο μακρυγιαννης τους κυνήγησαν. Μην ξεχναμε το νεοσυστατο ελληνικο κρατος μετα την επανασταση, όσους ανθρώπους δεν ενσωματώθηκαν, δηλαδή να γινουν τσιρακια της εξουσίας, προσπάθησε να τους χτυπησει ( το 1834 δημιούργησε νομο ποινικοποιώντας την φτωχεια και την περιπλανηση).

Καραισκακης Γεωργιος. Μπορεί να δήλωσε ο ίδιος ότι μετανιωσε που όταν ήταν νεος ηταν τσιρακι της οθωμανικης αυτοκρατοριας, αλλα η προσωπικότητα του, η συμμετοχή του στις θηριωδίες των μωραιτων, η συμφεροντολογικη του στάση στον εμφύλιο εκεινης της περιόδου, και φυσικά τα αξιώματα που επαιρνε, μας δειχνουν για το ποσο αναξιοπιστος ητανε.

Στα τέλη Νοεμβρίου του 1824, περνάει τον Ισθμό και εκστρατεύει εναντίον του Μοριά. Παρά το αρχικό του κυνηγητό από καποιους κυβερνητικούς, υπογραφει δήλωση μετάνοιας και δηλώνει υποταγή σε αυτούς.

Παπαφλεσσας. Μια ακόμα κακή προσωπικότητα που έπαιρνε αξιώματα, εξυπηρετώντας συγκεκριμένα κομμάτια των πλουσίων. Εξαιτίας της μη εχεμύθειας του, συνεληφθησαν πολλοί αγωνιστες. Ο πετρομπεης μαυρομιχάλης, διέταξε να τον δολοφονήσουν, ενω ο μακρυγιαννης και ο παλαιων πατρων, δε μιλουσαν με τα καλυτερα λογια. Βλέπουμε πως όλοι ήταν μια ωραια οικογενεια.

Κανάρης. Eμπειστος του καποδιστια, φίλος των γάλλων και αργότερα τον βλέπουμε και ως πρωθυπουργό

Μαντω Μαυρογενους. Παντρευτηκε το υψηλαντη, ενώ και αυτή και η οικογένεια της ήταν φιλορωσική. Μπορεί να έδωσε λεφτά στην επανάσταση, αλλά ήταν αριστοκράτισσα με χρημα και αγωνιστηκε για το πουγκί της.

Μαυρομιχαλης Πετρομπεης. Γνωστός Μπέης της Μάνης, δηλαδη ένας τοπικός ηγεμόνας της οθωμανικής αυτοκρατοριας. Έπαιρνε φόρους από φτωχούς ανθρώπους και εκμεταλλευόμενος την δυστυχία τους, λειτουργούσε ως τοκογλυφος. Ενας ακόμα καιροσκόπος, που αναλογα το κέρδος που είχε, στηριζε και τους καταλληλους ανθρωπουςΈπαιρνε συνεχη αξιώματα (διετέλεσε και ως πρωθυπουργος, απο τη θεση του προεδρου του εκτελεστικού σωματος).Πολλοί αγωνιστές μίλησαν για τον προδοτικό του ρόλο.


Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *